Φαινόμενα

Το παράδοξο της Αστυνομίας

Αλλεπάλληλες αποκαλύψεις αδυναμιών της Αστυνομίας υποδηλώνουν σύγχυση κυβερνητικής πολιτικής απέναντι στο μοντέλο κράτους που εξελέγη για να υπηρετήσει
Σκηνές βίας στο κέντρο της Αθήνας. Ένα άγριο ξέσπασμα σαν επίδειξη δύναμης κάποιων, οι οποίοι βρίσκονται στη σκιά της πόλης, στη σκιά της καθημερινής ζωής, αλλά παραδόξως στο «φως» των Αρχών.

Ένα θριλερικό σενάριο ξετυλίχτηκε στα δελτία ειδήσεων από την περασμένη Τετάρτη, όταν άρχισαν τα αιφνίδια επεισόδια εμπρησμών, σύμφωνα με το οποίο μια ομάδα κουκουλοφόρων, που βρίσκεται στη σκιά της καθημερινότητας της πόλης, αλλά στο άπλετο «φως» των Αρχών, μπορεί να δηλώνει την παρουσία της κάθε τόσο με πράξεις που δείχνουν τις αντιρρήσεις της για το σύστημα.

Μπερδεμένο; Όσο και μια πολιτική εξουσία που εμφανίζεται αμήχανη μπροστά στα γεγονότα, χωρίς επιχείρημα, χωρίς άποψη, με μόνη την τηλεοπτική εικόνα να διαμορφώνει το ντεκόρ της αδυναμίας της και την έλλειψη προτάσεων και δράσεων να την υπογραμμίζει.

Ωστόσο, τα επεισόδια της περασμένης εβδομάδας, τα οποία προκάλεσαν νέες συζητήσεις για την κατάσταση της Αστυνομίας, ήρθαν να προστεθούν σε μια μακρά αλυσίδα επεισοδίων βίας, που έγιναν τηλεοπτικό θέαμα και συμπλήρωσαν τη σύγχρονη τηλεοπτική εικόνα της χώρας.

Που σημαίνει την εικόνα μιας χώρας, η οποία στη θέση των λύσεων προβάλλει το πρόβλημα, αρκεί να προσφέρεται για τηλεοπτική κατανάλωση.

Σαν να μετατρέπεται το τελετουργικό της τηλεοπτικής ενημέρωσης σε ένα είδος κουρτίνας, που καλύπτει με την περιορισμένη διαφάνειά της την απουσία πολιτικής προσέγγισης στα φαινόμενα βίας από τη μια και αστυνομικής αδυναμίας από την άλλη, τα οποία πυκνώνουν τελευταία με αξιοπρόσεκτη μεθοδικότητα.

Μιας βίας, την οποία «κυοφορούν» δυνάμεις «αθέατες», «άγνωστες», οι οποίες έρχονται από το πουθενά. Σαν εκείνες που αποκάλυψε το ραντεβού μάχης μεταξύ των οπαδών δυο μεγάλων ομάδων, με κατάληξη τη δολοφονία ενός νεαρού.

Ουδέποτε είχαν ακούσει να συμβαίνει κάτι παρόμοιο οι πολίτες αυτής της χώρας. Από την άλλη, φαινόμενα της αδυναμίας τής Αστυνομίας να ασκήσει τον ρόλο της, περνώντας από ακραίες εκφράσεις βίας, όπως το περιστατικό με τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη που «προσέκρουσε σε ζαρντινιέρα», σε ενέργειες που υποδηλώνουν τη διάλυσή της (αδυναμία να παρέμβει όπως στο ανωτέρω γεγονός, αφοπλισμοί αστυνομικών σε φυλάκια κ.λπ.).

Με όλα αυτά, η Αστυνομία αναδεικνύεται σε νέα σκηνή πολιτικών αντιπαραθέσεων, όπου η σύγχυση για τον

Τ α επεισόδια της περασμένης εβδομάδας , τα οποία προκάλεσαν νέες συζητήσεις για την κατάσταση της Αστυνομίας , ήρθαν να προστεθούν σε μια μακρά αλυσίδα επεισοδίων βίας, που έγιναν τηλεοπτικό θέαμα

ρόλο της, θα ΄λεγε κανείς ότι καταλήγει στη διευκόλυνση μιας διαστροφικήςκαι επαρχιώτικης- επικοινωνιακής πολιτικής της κυβέρνησης, που εμφανίζεται στο λαϊκό, τηλεοπτικό κοινό πιο ανεκτική και δημοκρατική και από τα κόμματα της Αριστεράς, αφού αυτά εμφανίζονται να την κατηγορούν ότι δεν οργανώνει την Αστυνομία.

Έτσι, η συζήτηση περιορίζεται στο πρόβλημα της Αστυνομίας, ενώ το πρόβλημα της βίας, από τα σημαντικότερα στις σύγχρονες κοινωνίες με πολιτικές διαστάσεις που απαιτούν συγκρότηση θέσεων και πολιτικών προτάσεων, μένει εκτός «θέας». Πώς παράγεται η βία και γιατί, εφόσον τουλάχιστον μία από τις ισχυρές αιτίες της, τα οργανωμένα σώματα ασφαλείας και η καταπιεστική αστυνόμευση αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχουν;

Έχουμε το παράδοξο φαινόμενο να παράγεται βία, χωρίς να υπάρχει η εικόνα του αντιπάλου που την προκαλεί, χωρίς την εικόνα της οργανωμένης, εξοπλισμένης και αποτελεσματικής Αστυνομίας ως σύμβολο ενός αντιστοίχως οργανωμένου και αποτελεσματικού συστήματος.


Ταύτιση αίσθησης και εικόνας της βίας

Παντού στον εξελιγμένο κόσμο, η αίσθηση της βίας που δημιουργείται σε περιθωριοποιημένα κοινωνικά στρώματα από το σύστημα που τα δημιουργεί, με την ανεργία, με την απουσία ευκαιριών, με τη φτώχεια, ταυτίζεται με την εικόνα βίας, την οποία αποπνέουν τα σώματα ασφαλείας (από τη στολή μέχρι τον οπλισμό και φυσικά τη δράση). Δεν υπάρχει οργανωμένη σύγχρονη οικονομία, χωρίς την εικόνα της δύναμής της, η οποία αντανακλάται και στα σώματα ασφαλείας.

Όπως άλλωστε έχει διδάξει το υπερθέαμα δύναμης, που πλαισιώνει σε κάθε του βήμα τον Αμερικανό πρόεδρο, οι δυνάμεις ασφαλείας αποτελούν έναν ακόμη χώρο της οικονομίας, σε συμβολικό επίπεδο (αλλά και σε ουσιαστικό, εφόσον αποτελούν μια ακόμη βαριά βιομηχανία, από την εκπαίδευση μέχρι τον οπλισμό των αντρών).

Το ελληνικό παράδοξο είναι ότι η κυβέρνηση εμφανίζεται χωρίς συγκροτημένη πολιτική αντίληψη για τα σώματα ασφαλείας, την ουσιαστική και συμβολική λειτουργία τους σε ένα σύστημα οικονομίας το οποίο υποτίθεται ότι εξελέγη για να υπηρετήσει, η δε αντιπολίτευση που έχει παράδοση ανακλαστικών αποστροφής προς τα σώματα ασφαλείας, βρίσκεται στην περίεργη θέση να ζητεί την οργάνωσή τους, προκειμένου να υπηρετηθεί τουλάχιστον το μοντέλο οικονομίας, που υποσχέθηκε η κυβέρνηση.