ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

Το Παλιοκόριτσο διαβάζεται και σαν αλληγορία της σχέσης του κοσμοπολίτη Μάριο Βάργκας Λιόσα με τον τόπο του. Είναι χαρακτηριστικός ο προβληματισμός του για την έννοια της εθνικής ταυτότητας σε συσχετισμό με την έννοια της ελευθερίας, («έχω πάψει να είμαι Περουβιανός και δεν έχω καταφέρει να γίνω Ευρωπαίος» διαπιστώνει ο ήρωάς του) αλλά και οι αυτοβιογραφικές λεπτομέρειες που διατρέχουν όλο το μυθιστόρημα. Ο Λιόσα που ζει, όπως το «καλόπαιδο», μεταξύ Παρισιού, Λονδίνου, Μαδρίτης και Λίμας, καταγράφει εδώ και την ωρίμαση της πολιτικής του συνείδησης: από το ΄60 που ήταν υποστηρικτής του Κάστρο μέχρι σήμερα που έχει εξελιχθεί σε υποστηρικτή της φιλελεύθερης δημοκρατίας- διατηρώντας πάντως τις προοδευτικές αρχές του. Είναι μάλιστα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι σε τούτο το βιβλίο σαν να παρασύρεται από την αυτονομία των ηρώων του και αποτίει φόρο τιμής στους αγνούς επαναστάτες και στους ρομαντικούς αγωνιστές της επαναστατικής Αριστεράς, καθώς και στις λαϊκές εξεγέρσεις των αδικημένων της πατρίδας του, υποτάσσοντας τον συντηρητισμό του στο ταλέντο του. Αυτός ο πολιτικοποιημένος συγγραφέας που είδε την περουβιανή κοινωνία να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη δημοκρατία, αυτός που απεμπόλησε τα ρομαντικά οράματά του στο όνομα του ρεαλισμού, είναι θα λέγαμε πιο αριστερός στα βιβλία του απ΄ ό,τι είναι στον δημόσιο βίο του.

Κι αυτό δίνει μια πνοή στις ιστορίες του, που συνεπαίρνει τον αναγνώστη.