«Γέρνει» προς τα αριστερά

«Προεδρική» εμφάνιση πραγματοποίησε χθες ο Φρανσουά Μπαϊρού καλώντας τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν στον δεύτερο γύρο κατά συνείδηση και ανακοινώνοντας την ίδρυση ενός νέου κεντρώου κόμματος. Τα πιο φαρμακερά του βέλη, πάντως, τα κράτησε για τον Σαρκοζί, αποδεχόμενος παράλληλα τον «δημόσιο και ανοιχτό» διάλογο που του πρότεινε η Σεγκολέν.

Δικαιώνοντας τις εκτιμήσεις, ο υποψήφιος που απέσπασε την Κυριακή το 18,6% των ψήφων αρνήθηκε κατά τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου του να δώσει «οδηγίες» στους επτά εκατομμύρια ψηφοφόρους του, σημειώνοντας πως είναι «ελεύθεροι να κάνουν την επιλογή τους». Έσπευσε, ωστόσο, να τους εγγυηθεί πως «όποιος και αν είναι ο νικητής, θα βρουν για να τους εκπροσωπήσει μια νέα, ελεύθερη δύναμη»: το «Δημοκρατικό Κόμμα» που αποφάσισε να ιδρύσει, με το βλέμμα στραμμένο στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου.

«Αυτή τη στιγμή, δεν ξέρω», απάντησε ο Μπαϊρού όταν ερωτήθηκε από δημοσιογράφο ποιον προτίθεται να ψηφίσει ο ίδιος για επόμενο πρόεδρο της Γαλλίας. Με μια πρώτη ανάγνωση, ο «μεγάλος ρυθμιστής» των εκλογών κράτησε αποστάσεις και από τους δύο μονομάχους. «Στην αέναη αντιπαράθεση δεξιάς και αριστεράς», δήλωσε, «ο Νικολά Σαρκοζί και η Σεγκολέν Ρουαγιάλ δεν πρόκειται να λύσουν αλλά απειλούν να επιδεινώσουν» τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της Γαλλίας. «Δεν θα κάνω πίσω στον δρόμο της ελευθερίας», προσέθεσε, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να αποδεχθεί υπουργικό πόστο στην κυβέρνηση που θα προκύψει από τις κάλπες της 6ης Μαΐου. Με μια προσεκτικότερη ανάγνωση, ωστόσο, μπορεί να διακρίνει κανείς τέσσερα σημεία που δείχνουν, αν μη τι άλλο, μια τοποθέτηση του Μπαϊρού… ελαφρώς αριστερότερα της μέσης.

1.Ο «Σαρκό». Τα πυρά που επεφύλαξε ο Μπαϊρού στον Σαρκοζί ήταν σφοδρότερα. Τον χαρακτήρισε ούτε λίγο ούτε πολύ απειλή για τη δημοκρατία, σημειώνοντας πως «φέρει ομοιότητες με τον Μπερλουσκόνι», ενώ εξέφρασε την άποψη πως η Ρουαγιάλ «μοιάζει να έχει καλύτερες προθέσεις αλλά το πρόγραμμά της, που πολλαπλασιάζει τις κρατικές παρεμβάσεις» θα προκαλέσει οικονομική ασφυξία.

2.Η «Σεγκό». Μόλις λίγες ώρες αφότου η Σεγκολέν δήλωσε πρόθυμη να προσφέρει υπουργικά πόστα στο κεντρώο κόμμα και άφη- σε ανοικτό το ενδεχόμενο προσθηκών στο προεδρικό της σύμφωνο, ο Μπαϊρού αποδέχθηκε «χωρίς υστεροβουλία» τον διάλογο που του πρότεινε. «Ο Νικολά Σαρκοζί δεν πρότεινε παρόμοιο διάλογο, αλλά αν το κάνει θα τον αποδεχθώ κι αυτόν», είπε.

3.Οι πιέσεις. Ο Μπαϊρού στηλίτευσε τις πιέσεις που ασκεί το UΜΡ, το κόμμα του Σαρκοζί, στους βουλευτές του δικού του κόμματος να τον στηρίξουν, υπό την απειλή ότι σε αντίθετη περίπτωση, θα εμποδίσει τον Ιούνιο την επανεκλογή τους παρουσιάζοντας υποψήφιους σε όλες τις περιφέρειες: «Αυτό δεν είναι για μένα παράδειγμα δημοκρατίας», δήλωσε.

4.Η αποκάλυψη. Από μια περίεργη σύμπτωση, λίγες ώρες πριν από την επίμαχη συνέντευξη Τύπου, η εφημερίδα «Sud-Οuest» υποστήριξε πως στις 16 Μαρτίου, ο Μπαϊρού είχε αποκαλύψει off the record (ανεπίσημα) σε δημοσιογράφους ότι τον Φεβρουάριο του 2004, μόλις ανέλαβε πρόεδρος του UΜΡ, ο Σαρκοζί του ζήτησε να συμμαχήσουν, «ως νέοι», εναντίον του «γέρου» προέδρου της Γαλλίας και άσπονδου φίλου του, Ζακ Σιράκ· ο Μπαϊρού αρνήθηκε και έκτοτε οι δύο άνδρες δεν ξαναμίλησαν. Ερωτηθείς πάνω σε αυτό, ο Μπαϊρού περιορίστηκε να δηλώσει: «Δεν εκτιμώ το γεγονός πως οι δηλώσεις αυτές δημοσιεύτηκαν χωρίς τη συγκατάθε- σή μου».
«Ελπίζω να εκλεγεί η Σεγκολέν»

«ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΑ ελπιδοφόρο» χαρακτήρισε το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών ο Μισέλ Ροκάρ, ο Σοσιαλιστής πρώην πρωθυπουργός (1988-1991) της Γαλλίας, ο οποίος βρέθηκε χθες στην Αθήνα προκειμένου να συμμετάσχει στο 11ο συνέδριο του «Εconomist» με θέμα «Αποκαλύπτοντας νέες παγκόσμιες προτεραιότητες».

Ο Ροκάρ απέδωσε το αποτέλεσμα (πάντα σε σύγκριση με το ζοφερό αποτέλεσμα του 2002, όταν ο ακροδεξιός Λε Πεν απέκλεισε στον πρώτο εκλογικό γύρο τον Σοσιαλιστή Ζοσπέν) στο ποσοστό-ρεκόρ της συμμετοχής των Γάλλων ψηφοφόρων (84,5%), στο γεγονός ότι όλα τα άκρα συρρικνώθηκαν, «αν δεν εξαφανίστηκαν», καθώς και στην ανάδειξη «ενός ισχυρού Κέντρου», ικανού να επηρεάσει και να σταθεροποιήσει τον μεσαίο χώρο κρατώντας τα άκρα «υποταγμένα».

«Σοσιαλδημοκράτισσα»
Ο Ροκάρ, άλλωστε, ο οποίος ανήκε ανέκαθεν στη «δεξιά» πτέρυγα του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και είχε διορίσει στην κυβέρνησή του, επί προεδρίας Μιτεράν, τέσσερις κεντροδεξιούς υπουργούς, ήταν το πρώτο επιφανές στέλεχος των Σοσιαλιστών που απηύθυνε πριν από τον πρώτο γύρο («πριν αρχίσουν να λειτουργούν απαγορευτικά τα τραύματα που προκαλεί ο οξύς ανταγωνισμός») έκκληση στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ να συνάψει συμμαχία με τον κεντρώο Μπαϊρού- αυτό ακριβώς που πασχίζει να κάνει τώρα η Σοσιαλίστρια υποψήφια. Προβλέψεις για τον δεύτερο γύρο ο Μισέλ Ροκάρ δεν θέλησε να κάνει. Εξέφρασε ωστόσο την ελπίδα να εκλεγεί η «Σοσιαλδημοκράτισσα» υποψήφια- όπως χαρακτήρισε, και μάλλον όχι τυχαία, τη Σεγκολέν. Απαισιόδοξος εμφανίστηκε, αντιθέτως, όσον αφορά το πολιτικό μέλλον της Ε.Ε.: «Φοβάμαι πως θα παραμείνει μια ασαφής εδαφική συλλογή χωρών», δήλωσε χαρακτηριστικά, εκφράζοντας τη θλίψη του για το ότι η Ευρώπη απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά από τον γαλλικό προεκλογικό λόγο.