[ Διαστάσεις ] Η Γαλλία φοβάται

Υπάρχει μια μαγική λέξη σε όλες τις γαλλικές εκλογές: rassembler, δηλαδή συγκεντρώνω, συσπειρώνω. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι ένας rassembleur. Μπορεί άραγε να παίξει ο Νικολά Σαρκοζί αυτόν τον ρόλο;

«Α υτή η προεκλογική εκστρατεία είχε ένα και μόνο θέμα, την αγωνία της γαλλικής Αριστεράς. Χωρίς να θέλω να χρησιμοποιήσω τραγικούς όρους, η Γαλλία είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που έχει διατηρήσει σταθερά, από το Λαϊκό Μέτωπο του Μπλουμ μέχρι τον Μιτεράν, μια επαναστατική Αριστερά σε ένα διόλου επαναστατικό, αλλά αντίθετα μετριοπαθές, πολιτικό σκηνικό. Το πραγματικό διακύβευμα λοιπόν αυτών των εκλογών είναι η ανανέωση της γαλλικής Αριστεράς, όπως το διακύβευμα προηγούμενων αναμετρήσεων ήταν η ανανέωση της γαλλικής Δεξιάς».

Αυτά έλεγε στην εφημερίδα Στάμπα λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές ο Γάλλος κοινωνιολόγος Αλαίν Τουραίν, διευκρινίζοντας ότι θα έκλεινε τη μύτη του και θα ψήφιζε τη Σεγκολέν. Ίσως να υπερέβαλλε, οι εκλογές αυτές είχαν ασφαλώς κι άλλα θέματα, το δίλημμα ανάμεσα στη συνέχεια και τη ρήξη, την πρόκληση του νεοφιλελευθερισμού, τη θέση της χώρας στην Ευρώπη, τη σχέση της Γαλλίας με την παγκοσμιοποίηση, τη σχέση των Γάλλων με την πολιτική. Πολλά από αυτά απαντήθηκαν, άλλα όχι. Οι πολίτες διέψευσαν όσους ισχυρίζονταν ότι αδιαφορούν για την πολιτική, απέδειξαν ότι αναγνωρίζουν τις διαφορές ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά, αλλά δεν εξέφρασαν την άποψή τους για την Ευρώπη γιατί η Ευρώπη γενικώς απουσίαζε. Όσο για το στοίχημα που έβαλε ο Τουραίν, η Σεγκολέν έκανε μέχρι στιγμής ό,τι μπορούσε: παρά την απειρία της, παρά τις γκάφες της, παρά τις τρικλοποδιές που της έβαζαν συνεχώς μέσα από το κόμμα της, πέτυχε ένα ποσοστό ίδιο μ΄ εκείνο του Φρανσουά Μιτεράν στον πρώτο γύρο του 1981. Τους «ελέφαντες» τους νίκησε. Την «Αριστερά της Αριστεράς» σχεδόν την εξαφάνισε. Το κατά πόσον θα μπορέσει να ηγηθεί της πολυπόθητης ανανέωσης θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου. Επικαλούμενοι το βιβλίο του Ερίκ Ντιπέν με τίτλο «Ολοταχώς προς τα δεξιά», όπου επισημαίνεται ότι η γαλλική κοινωνία χαρακτηρίζεται τα τελευταία χρόνια από ατομισμό και κοινωνική ασφάλεια, γράφαμε πριν από δύο μήνες ότι η Σεγκολέν Ρουαγιάλ ίσως να είναι καταδικασμένη. Η Γαλλία φοβάται (την παγκοσμιοποίηση, την Ευρώπη, την Αμερική, τους μετανάστες, τη σκιά της), και μια χώρα που φοβάται δεν θέλει οράματα, αλλά διαβεβαιώσεις. Δεν θέλει μια γλυκιά μανούλα, αλλά έναν αυστηρό πατερούλη. Η μόνη ελπίδα που έχει η γλυκιά μανούλα να ανατρέψει αυτό το σκηνικό και να εμφανιστεί ως rassembleuse είναι να δώσει έμφαση στα κοινωνικά ζητήματα (φτώχεια, ανεργία, αποκλεισμός), θίγοντας ταυτόχρονα τα ζητήματα που αγνόησε μέχρι τώρα (Ευρώπη, περιβάλλον, συμμετοχική δημοκρατία). Έτσι κι αλλιώς, δεν έχει πια τίποτα να χάσει.

LΙΝΚ:

http://diastaseis.blogspot.com