«Δεν θέλω το χάπι εντ, αλλά το ανοιχτό τέλος»

«Η δική μου Χιλή είναι μια εξιδανικευμένη χώρα, με τον χρόνο παγωμένο στη δεκαετία του ΄70», λέει η Ιζαμπέλ Αλιέντε. «Είναι η χώρα που κάποτε μεγάλωσα. Παρά το ότι γεννήθηκα στο Περού, οι γονείς μου ήταν Χιλιανοί διπλωμάτες. Επιστρέψαμε στη Χιλή ενώ ακόμα ήμουν παιδί. Πήγαμε να μείνουμε στο σπίτι του παππού μου στο Κάλε Κουέτο του Σαντιάγκο. Αυτό ειδικά το σπίτι πραγματικά με σημάδεψε. Όλες οι αναμνήσεις μου από τη Χιλή έχουν τις ρίζες τους σ΄ αυτό. Υποθέτω ότι στο μυαλό μου έπλασα μία ουτοπική χώρα, αυτήν που βρίσκεις στην ποίηση του Πάμπλο Νερούδα».

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε μιλάει πολύ για την πατρίδα της. Έχει λείψει πολλά χρόνια. «Τα καλύτερά μου χρόνια τα πέρασα εκεί, δουλεύοντας ως δημοσιογράφος σε ένα περιοδικό που λεγόταν “Ρaula”. Ήμουν νέα και ερωτευμένη, ακόμα, με τον πρώτο μου σύζυγο, και είχαμε δύο μικρά παιδιά. Ζούσαμε σε ένα μικροσκοπικό σπίτι, δεν είχαμε καθόλου λεφτά, αλλά τότε η χώρα άλλαζε. Τα τρία χρόνια που ο θείος μου Σαλβαντόρ Αλιέντε και η κυβέρνησή του ήταν στην εξουσία, ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέροντα. Ήταν οι αρχές του ΄70, με τη σεξουαλική επανάσταση, την ωραία μουσική, τους χίπις… Έμεινα στη Χιλή για έναν χρόνο ακόμη μετά το πραξικόπημα του 1973.

Παρ΄ όλο που ήταν πολύ θλιβερό, δεν είχα άλλη επιλογή από το να φύγω. Πήγα στη Βενεζουέλα πιστεύοντας ότι θα μείνω λίγο και έμεινα 13 χρόνια. Πάντα ήλπιζα ότι θα πέσει η χούντα και θα γυρίσω. Μετά όμως γνώρισα τον δεύτερο σύζυγό μου, τον Γουίλιαμ, και έκτοτε μένω στην Καλιφόρνια».

Τη Χιλή την επισκέπτεται συχνά και με μεγάλη λαχτάρα, ύστερα όμως από δύο εβδομάδες θέλει να ξαναφύγει. «Με αναγνωρίζουν όλοι εκεί. Αλλά εγώ δεν είμαι πολύ κοινωνική. Δεν είμαι εσωστρεφής ούτε ντροπαλή, αλλά μου αρέσει η απομόνωση και περνάω πολύ καιρό μόνη. Όταν γράφω δεν αισθάνομαι να έχω τον έλεγχο, γιατί η Ιστορία έχει πάντα τον τρόπο της να πηγαίνει σε απρόσμενες κατευθύνσεις. Ξέρω ότι στους αναγνώστες αρέσει το καλό τέλος. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Δεν είναι θέμα κακού ή καλού τέλους. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα ανοιχτό τέλος. Αύριο τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά».