το πνεύμα του τόνου

Μνήμες

Σάββατο, 21 Απριλίου 2007! Σαράντα χρόνια μετά!

Σάββατο γράφεται και ο Τόνος του Πνεύματος.

Μοιραία σύμπτωση και πώς να την αποφύγεις. Οι μνήμες ξυπνούν εφιαλτικές, αναδύονται ντυμένες τη φρίκη και τη γελοιότητα.

Εκείνα τα απρόσωπα πρόσωπα, τα απαθή με τα τρελά, γυάλινα μάτια, με τα τραβηγμένα, αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, τα κραυγάζοντα παράνοια και αλλοπρόσαλλη φρασεολογία, εκείνες οι ξελαρυγγιασμένες, βραχνές φωνές τού «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», πνιγμένες μέσα στο απαίσιο βουητό από τις ερπύστριες των τανκς, εκείνο το αναπάντεχο πρωινό της Παρασκευής. οι συλλήψεις, οι βασανισμοί, οι εκτοπισμοί, η Μπουμπουλίνας, το ΕΑΤ-ΕΣΑ, οι φυλακές, οι τόποι εξορίας, οι κραυγές των θυμάτων, «χτυπούνε πάλι στην ταράτσα τον Αντρέα», η Νομική, το Πολυτεχνείο, δεν σβήνουν εύκολα, σαν πρόκες, όπως οι λέξεις, κατά τον ποιητή, καρφώθηκαν στη μνήμη.

Εφτά χρόνια «σκλαβιά και φυλακή», εφτά χρόνια σκοτάδι, φόβος, απειλή κάλυψαν τον ήλιο, μαύρισαν ζωές, σφράγισαν στόματα, αλλά δεν κατάφεραν να σκλαβώσουν τα ελεύθερα πνεύματα. Κρυφά ή φανερά αυτά αντιστάθηκαν, αντέδρασαν, έπραξαν, οι φωνές τους υψώθηκαν, κραύγασαν την αντίθεση.

Ελής, ο πρώτος νεκρός, Μανδηλαράς, Καράγιωργας, Μουστακλής, Μαγκάκης, Μαρωνίτης, Παναγούλης, οι δικοί μας, Περικλής, Κίττυ, Μαίρη και τόσες και τόσοι άλλοι… πήραν απάνω τους «το δίκιο για τη λευτεριά» όλων. «Αυτοί που πράξαν το κακό, τους πήρε μαύρο σύννεφο», αυτοί που σιώπησαν, που έσκυψαν το κεφάλι, αυτοί που «διάβαζαν» τους πήρε η χλεύη και η περιφρόνηση, όσο κι αν εξαγόρασαν το τίμημα της ύβρεως. Είθε «ποτέ», ποτέ ξανά»!