[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αποφράς δεν θα πει τίποτα…

Τι είναι επτά χρόνια μπροστά στα σαράντα που πέρασαν από το πραξικόπημα της χούντας;

Ψιλοπράγματα, φτάνει να μη σου τύχουν σε ευαίσθητες προσωπικές ή μοναδικές ευρωπαϊκές περιόδους. Να μην είσαι στην εφηβεία και να μην είναι η Δύση στην πιο τρελή και τολμηρή της εποχή. Επτά χρόνια που δεν ξαναγύρισαν, στις ανθρώπινες ζωές και των ιδεών τις άκρες.

Προληπτική απομόνωση της νεανικής μας δίψας από όλα τα κινήματα που συγκλόνιζαν τις μεγάλες πόλεις και τα πανεπιστήμια Αμερικής και Ευρώπης. Περνούσε η μουσική μονάχα τα σύνορα, κουτσή, ακατανόητη, αποστειρωμένη.

Παραμορφωμένες έφταναν οι ειδήσεις για τα κοινωνικά κινήματα, γραφικές, συκοφαντικές, διαστρεβλωμένα τα γεγονότα. Καλλιεργήθηκαν ο συντηρητισμός και η δυσπιστία επίμονα, αλλά κι ο φόβος απέναντι στην αλλαγή που έφερνε το αεράκι· τόσο βαθιά και συστηματικά, που ακόμα βγάζει καρπούς, εύκολα, γρήγορα, απλά. Η παρεξήγηση έγινε τρόπος αντιμετώπισης των νέων ιδεών και η μέθοδος ακόμα χρησιμοποιείται με επιτυχία. Εκεί τραγουδούσαν στο Γούντστοκ, εδώ κάνανε τις γιορτές της πολεμικής αρετής των Ελλήνων. Εκεί κοινωνικά κινήματα, εδώ ο μανιακός στην εξουσία. Εκεί αμφισβήτηση, εδώ λύσσα κακιά. Μπορεί και να μην ήταν τίποτα σπουδαίο και το Γούντστοκ, αλλά καλύτερα να το καταλαβαίναμε μόνοι μας. Όσα χάθηκαν τότε από τη νεανική τρέλα που κατάφερε να ταρακουνήσει τον κόσμο, αυτά που δεν επιτράπηκε ποτέ να γευθούμε εμείς εδώ, στην Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών τους, ακόμα αφήνουν κενά στη ζωή μας, σαν τρύπες από σκώρο σε καινούργια ρούχα, ανεξήγητες. Η Μεταπολίτευση έμοιαζε γεμάτη δυνατότητες, αλλά κάποια πράγματα είχαν χαθεί οριστικά, δεν τα προλάβαμε ποτέ, δεν αναπληρώθηκαν ποτέ, και θα αργήσει η εποχή που θα πάψουν να λείπουν.