Και μία και δύο και τρεις και οκτώ πρεμιέρες της μισής πνοής. Πλήθος χωρίς πάθος, ποσότητα χωρίς ποιότητα, σοβαρές προθέσεις- αόρατες επιτεύξεις. Μέγιστο επίτευγμα. Οκτώ νέες ταινίες, οκτώ διαφορετικά «είδη», από τέσσερα διαφορετικά γεωγραφικά σημεία. Και όμως άπασες μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας!
Έχουμε και λέμε. Οι μισές- τέσσερις, να φάνε και οι κότες- από ΗΠΑ και Μ. Βρετανία. Τα εμπορικά κανόνια δηλαδή. Επιστημονική φαντασία το πρώτο. Παραθρησκευτικό, μεταφυσικό θρίλερ το δεύτερο. Θρίλερ με ψυχολογία το τρίτο και κωμωδία του δρόμου και του χαβαλέ το τέταρτο. Αν τώρα τις καλοεξετάσεις, ζήτημα είναι αν στα μισά θα αντέξεις και θα φτάσεις.
«Sunshine»: Science fiction σε σενάριο Άλεξ Γκάρλαντ, σκηνοθεσία Ντάνι Μπόιλ. Με τον παραγωγό Άντριου Μακντόλαντ, συμπληρώνεται η βρετανική ομάδα αυτής της πληθωρικής εβδομάδας. Το 2057 ο Ήλιος «πεθαίνει» και μαζί μ΄ αυτόν η Γη. Παρεμπιπτόντως, οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι ο Ήλιος θα μας τροφοδοτεί με ενέργεια για τα επόμενα πέντε δισεκατομμύρια χρόνια. Το ζήτημα είναι αν ο άνθρωπος διαθέτει το απαραίτητο νιονιό να αντέξει και να μην καταστρέψει το «σπίτι» του για τα επόμενα εκατό χρόνια. Τέλος πάντων, πάμε στο ψητό. Επειδή, λοιπόν, ο Ήλιος σβήνει, η ανθρωπότητα εξαπολύει επανδρωμένο «Ίκαρο» με προορισμό να προσεγγίσει και να κλοτσήσει με βόμβες, ώστε να αναστηθεί ο ημιθανής ενεργειακός κολοσσός. Όμως, το διαστημόπλοιο εξαφανίζεται στο Σύμπαν, έτσι δεύτερος «Ίκαρος», με Κίλιαν Μέρφι, Κρις Έβανς Ρόουζ Μπερν, Μισέλ Γεό, Κλιφ Κέρτις και Χιρογιούκι Σανάντα, εκτοξεύεται με τον ίδιο προορισμό. Αποτέλεσμα; Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσους πλανήτες και αν κατακτήσουμε και όση τεχνογνωσία, ο άνθρωπος θα παραμένει άνθρωπος. Τουτέστιν απληστία, καχυποψία, παράνοια, μίσος, δολοφονία. Μοναδική ελπίδα σωτηρίας, η επιστήμη και ο ορθολογισμός. Ο Ήλιος θα ανατέλλει, θα εκπέμπει και θα δύει επί 24ώρου βάσεως, όσο πρυτανεύει η λογική και η σωφροσύνη. Αυτό και το επιμύθιο του Ντάνι Μπόιλ. Προσυπογράφω και συμφωνώ. Το νόημα όχι τον σκηνοθετικό χειρισμό. Η φτηνήγια τα μέτρα του εγχειρήματος- παραγωγή,
ΒΑΘΜΟΙ=5
(με τις καλύτερες προθέσεις)
το μπέρδεμα και η ανακατωσούρα στην ανάπτυξη της ιστορίας και ο διαρκής, ανελέητος θόρυβος των ηχητικών εφέ και της μουσικής ροκανίζουν την ουσία και σκοτώνουν την ταινία. Δεν αρκεί να θέλεις, πρέπει και να μπορείς!
«Οι δέκα πληγές» (Τhe reaping, δηλαδή ο θερισμός): Μεταφυσικό, παραθρησκευτικό θρίλερ σε σενάριο Κάρεϊ και Τσαντ Χέις από μια ιστορία του Μπράιαν Ρούσο, με σκηνοθέτη τον Στίβεν Χόπκινς και πρωταγωνίστρια τη Χίλαρι Σουάνκ, συνοδευόμενη από Ντέιβιντ Μόρισεϊ και Ίντρις Έλμπα. Εδώ, εντελώς αντίθετη τροχιά από το «Sunshine» του Ντάνι Μπόιλ. Πρωταθλητισμός σκοταδισμού, ρατσισμού και σατανισμού. Δηλαδή, πρώην χειροτονημένη ιεραπόστολος, που πέταξε τα άμφια στα σκουπίδια των θρησκόληπτων μαύρων του Σουδάν, αφήνοντας πίσω της τα πτώματα της κόρης και του συζύγου της, αφοσιώνεται στην επιστήμη και τη λογική. Τέλος ο Ιησούς, ζήτω ο Αϊνστάιν. Όμως, περίεργα φαινόμενα που κατακλύζουν το καταραμένο Νιου Χέιβεν αρχίζουν να κλονίζουν την ορθολογική της σκέψη. Κόκκινο το ποτάμι από ανθρώπινο αίμα. Σμήνη ακρίδων εφορμούν και θερίζουν ό,τι βρουν. Εκατομμύρια βατράχια πέφτουν από τον ουρανό. Εν ολίγοις, οι δέκα πληγές του Φαραώ και
ΒΑΘΜΟΙ=1
(μία και μοναδική πληγή, ο σκοταδισμός)
ο Μωυσής είναι εδώ. Με έναν λόγο, κάτω ο Αϊνστάιν, ζήτω ο Χριστός. Παρ΄ όλα αυτά ο άνθρωπος εξακολουθεί να φλερτάρει με τον Σατανά! Σεναριακώς, η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα. Όλα μέσα. Από τον «Εξορκιστή» όλων των παραλλαγών μέχρι το «Μωρό της Ρόζμαρι». Σκηνοθετικώς, ο πλήρης ορισμός του χάους και του πίσω- μπρος. Η Αφρική με τις ανθρωποθυσίες, η Αμερική με τον Σατανισμό. Αφήστε την επιστήμη, πιάστε τον εξορκισμό.
Θυσία σ΄ αυτόν τον απίστευτο πολτό η Χίλαρι Σουάνκ. Ας πρόσεχε!
ΒΑΘΜΟΙ=3
(μη βιάζεστε, θα κυκλοφορήσει σε DVD)
Τζιοβάνι Ρίμπιζι είναι ο κλειδαράς των ηλεκτρονικών. Η Μπέρι, λοιπόν, αποφασίζει να παγιδεύσει τον Γουίλις- μεγαλοϊδιοκτήτη διαφημιστικής εταιρείας- επειδή πιστεύει ότι αυτός πάνω στη σεξομανία του έχει δολοφονήσει αγρίως μια φίλη της. Έτσι, με τη βοήθεια του Ρίμπιζι, κλέβει το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο και με ψεύτικο όνομα καταφέρνει να προσληφθεί στην εταιρεία, ώστε εκ του σύνεγγυς να παρακολουθεί τις ερωτικές του ανησυχίες και να να φλερτάρει με τον άθλιο αυτόν σεξομανιακό φαλλοκράτη. Ποιος είναι ο δολοφόνος; Ο Γουίλις; Η σύζυγός του (μια κατά συρροή απατημένη πλούσια); Ο Ρίμπιζι, τρελά και σιωπηλά ερωτευμένος με τη Χάλι Μπέρι; Ή μπας και είναι κάποιος άλλος; Α χα χου χα, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει. Το ένα τρίτο εξαντλείται στο ηλεκτρονικό chatting. Το άλλο καταναλώνεται στα φλας μπακ. Και το υπόλοιπο στο διαφημιστικό γραφείο. Αν ήμουν παραγωγός, θα επέστρεφα το σενάριο με την ένδειξη «πέτα τα μισά».
«Οι Χαρλεάδες» (Wild Ηogs): Χαβαλές του δρόμου σε σενάριο Μπραντ Κόουμπλαντ, με σκηνοθέτη τον κάποιο Γουόλτ Μπέκερ και πρωταγωνιστές τέσσερις καβαλάρηδες Ηarley Davidson, δηλαδή Τζον Τραβόλτα, Τιμ Άλεν, Μάρτιν Λόρενς, Ουίλιαμ Μέισι. Το στόρι εξαντλείται
ΒΑΘΜΟΙ=1
(γουστάρω μηχανή, πετάω τα
ΚΑΠΗ)
στο φτερό. Οι Χαρλεάδες (εκ του Ηarley) των «ήντα» καθώς διασχίζουν την άσφαλτο για την πλάκα, πέφτουν πάνω σε αληθινή συμμορία μοτοσυκλετιστών με την ονομασία «Ντελ Φουέγκος». Ποιος ο νικητής; Τα νιάτα ή τα αθάνατα ΚΑΠΗ; Πάλι δεν με νοιάζει. Πώς λέει και το τραγούδι: «τι σαράντα, τι πενήντα, τι εξήντα»; Στο περίπου. Μεταξύ μας; Χίλιες φορές ο «τρελοπενηντάρης» Λαμπρούκος, παρά ο Τραβόλτα ο μπουλούκος!
Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία
ΒΑΘΜΟΙ=5
(παρά τρίχα)
όπως η Ιουλιέτα πεθαίνει, εκείνος τρελαίνεται και φεύγει. Απίστευτη ανισότητα. Η φωτογραφία του Πολωνού Μιχάλ Ενγκλέρτ κερδίζει Όσκαρ με το σπαθί της. Ατελείωτη μαγεία. Ο Μιλίντ Σονάμ από Αγγλία και η Μιλέν Ζαμπανουά από Γαλλία, ενσωματωμένοι στις σάρκες των ρόλων τους. Απίστευτη και άγρια ομορφιά. Η ατμόσφαιρα να τραμπαλίζεται ισορροπημένα ανάμεσα σε σινεμασκοπικές σκηνές από σπαγγέτι Western και σε εξωτικά παραμύθια. Απίστευτη γοητεία. Όλα άρτια καμωμένα. Όλα μέχρι τη στιγμή που σκοτώνεται η Ιουλιέτα. Από εκεί και πέρα ο Ναλίν σαν την αγελάδα κλωτσάει το γάλα. Κρίμα. Μεγάλη, χαμένη ευκαιρία.
Μαθήματα γαλλικών
«Προσωπικοί φόβοι σε δημόσιους χώρους» (Ρrivate fears
ΒΑΘΜΟΙ=5
(ξαναζεσταμένο γαλλικό πιάτο)
in public places): Ερωτικό γαϊτανάκι και γαλλικό μπουλβαράκι, σε σενάριο Άλαν Άικμπορν και Ζαν Μισέλ Ριμπ, με σκηνοθέτη τον βετεράνο Αλέν Ρενέ και πρωταγωνιστές τους μοναχικούς παριζιάνους Λόρα Μοράντε, Αντρέ Ντισολιέ, Σαμπίν Αζεμά, Πιέρ Αρντιτί, Ιζαμπέλ Καρέ, Λαμπέρ Βιλσόν και Κλοντ Ρις. Η μισή αφρόκρεμα της γαλλικής σκηνής επί σκηνής. Ρενέ είναι αυτός. Κουνάει το δάχτυλο και οι πάντες καταφθάνουν ασθμαίνοντες πάνω στο φτερό. Το στόρι κοστουμάκι συμπτώσεων και κοινοτοπιών. Η Μοράντε και ο Βιλσόν παντρεμένοι, αλλά εντελώς ξένοι. Όμως, εκείνη πέφτει πάνω στον Ντισολιέ τον κτηματομεσίτη. Εκείνος (ο Βιλσόν ντε) πέφτει πάνω στην Ιζαμπέλ Καρέ, η οποία Καρέ είναι μικρή αδελφή του Ντισολιέ, ο οποίος Ντισολιέ είναι κρυφά ερωτευμένος με την υπάλληλο του γραφείου, τη θεοσεβούμενη αλλά βιτσιόζα Σαμπίν Αζεμά. Καταλάβατε; Πού να δείτε και τη συνέχεια. Διότι το μεν σώμα του Κλοντ Ρις παριστάνει τον υπέργηρο πατέρα του Ντισολιέ, ο δε Πιέρ Αρντιτί παριστάνει τον μπάρμαν ενός στιλάτου ξενοδοχείου. Περίπου τηλεφωνικός κατάλογος , περίπου καραμπόλες, περίπου συγκρουόμενα αυτοκινητάκια. Θέλω αλλά εκείνος δεν θέλει, εκείνος θέλει αλλά εκείνη δεν θέλει, εκείνη θέλει αλλά ο άλλος δεν μπορεί. Επί δύο ολόκληρες ώρες δηλαδή. Εκ πρώτης όψεως καλογραμμένο. Εκ πρώτης όψεως καλοπαιγμένο. Εκ πρώτης όψεως ανθρώπινο και ενδιαφέρον. Τι να σας πω τώρα; Στα μισά της διαδρομής έπληξα, χασμουρήθηκα, εγκατέλειψα. Το θέατρο στην TV.
«Λάθος πίστη» (Βad Faith): Ερωτική συνύπαρξη Γαλλίδας Εβραίας με Γάλλο μουσουλμάνο, πάνω σε σενάριο, σκηνοθεσία και με πρωταγωνιστή τον Ροσντί Ζεμ και παρτενέρ τη Σεσίλ Ντε Φρανς. Χλωμή παραλλαγή της θρυλικής δραματικής αμερικανικής κομεντί του Στάνλεϊ Κρέιμερ και του 1967 «Μάντεψε
ΒΑΘΜΟΙ=4
(θεατρικό σκετσάκι)
ποιος θα ΄ρθει το βράδυ» (Guess who is coming for dinner), με οκτώ υποψηφιότητες και δύο Όσκαρ, ένα για την Κάθριν Χέπμπορν και ένα για το αυθεντικό σενάριο του Ουίλιαμ Ρος. Όπου η λευκή, κάτασπρη μις Τζόι Ντρέιτον (Κάθριν Χάουτον) προσκομίζει σε δείπνο με τους αποσβολωμένους γονείς της- Σπένσερ Τρέισι και Κάθριν Χέπμπορν- ως μέλλοντα σύζυγό της τον κατάμαυρο Σίντνεϊ Πουατιέ. Το έλα να δεις. Σαράντα χρόνια μετά, στην απελευθερωμένη και φιλελεύθερη Γαλλία, η Σεσίλ Ντε Φρανς, με φουσκωμένη κοιλιά, παρουσιάζει σε lunch με τους γονείς της τον Άραβα και μέλλοντα πατέρα του παιδιού της Ροσντί Ζεμ. Η διαφορά δεν έχει να κάνει τόσο με την ηλικία όσο με το πνεύμα και την ουσία. Δηλαδή ο Κρέιμερ διαχειρίστηκε την ιστορία του με κινηματογραφικά εργαλεία, ενώ ο Ρασντί με εντελώς θεατρικά, στατικά και καθιστικά. Κουβεντούλα, τσιγάρο, καφεδάκι. Τηρουμένων των αναλογιών, σαν μια ευπρεπή ελληνική παραγωγή, κομμένη στα μέτρα δέκα βραβείων του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης!
Το γιοφύρι της Άρτας
«Πέρα από τη λίμνη»: Κοντά στο τζάκι με τη γιαγιά, σε σενάριο και σκηνοθεσία Στράτου Στασινού. Αν και ειδικευμένος στο ντοκιμαντέρ, εγκαταλείπει τη ρεαλιστική γραφή και πιάνει τη χάρτινη και γραφική.
Νεαρός του χωριού, παραμελεί την αρραβωνιαστικιά του και φλερτάρει με μια θηλυκή οπτασία που κυκλοφορεί κάπου στη λίμνη. Μία σκηνή
GΟΟD ΝΙGΗΤ ΑΝD GΟΟD LUCΚ!
με γραφικές καρικατούρες του μπαμπά (Χρήστου Καλαβρούζου) και μία σκηνή με ομίχλη στη λίμνη με τη νεράιδα. Από τη μια η γιαγιά Μπάμπο, από την άλλη μια μαινάδα Μπάρμπι. Περίπου σαν θεατρική παράσταση δημοτικού σχολείου της δεκαετίας του ΄ 60. Τι να πω; Πέρα από κάθε πραγματικότητα. Πέρα από κάθε κινηματογραφία!
