[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μόνο οι Έλληνες είναι άνθρωποι;

Σίγουρα, μόλις ακούμε για κάτι που συνέβη σε Πανεπιστήμιο, αμέσως το μυαλό μας πάει σε Έλληνες. Σαν χώρα που εξάγει δυσανάλογο με τον πληθυσμό της αριθμό φοιτητών, φυσικό είναι όποια πανεπιστημιακή πέτρα κι αν σηκώσεις να βρεις από κάτω Έλληνες.

Υπήρχαν στο Σαράγεβο όταν γινόταν ο πόλεμος στη Βοσνία, στην Πρίστινα όταν γινόταν ο πόλεμος στο Κόσοβο, στο Βελιγράδι όταν γίνονταν οι βομβαρδισμοί, επίσης.

Υπάρχουν παντού, υπάρχουν, μας είπαν, και στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνιας. Όμως το μεσημέρι της Τρίτης, όταν πια εκεί πέρα, στη Βιρτζίνια έχει ξημερώσει, δεν θα ξέρουν οι άνθρωποι που έχουν συγγενείς εκεί κάτω αν έχουν πάθει κάτι οι δικοί τους; Από το ραδιόφωνο θα περιμένουν να το μάθουν; Εντάξει, μέσα στη φρίκη, είναι ευχάριστο να ακούς μια φορά τη φράση «δεν υπάρχει κανένας Έλληνας ανάμεσα στα θύματα». Αλλά συνέχεια, κάθε μισή ώρα, σε όλα τα δελτία ειδήσεων, ξανά και ξανά, όλη την ημέρα, κάπως ακούγεται. Μήπως δηλαδή έπρεπε να βγούμε και να πανηγυρίσουμε στην Ομόνοια με σημαίες; Και στο κάτω κάτω πού ξέρανε οι δημοσιογράφοι αν κάποιο από τα θύματα δεν είχε Έλληνα αρραβωνιαστικό ή Ελληνίδα αγαπημένη ή αν δεν ήταν θαυμαστής κάποιας δισεγγονής μετανάστη από την Κάρπαθο, αν δεν είχε ελληνική καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του ή αν δεν είχε φάει σε ελληνικό εστιατόριο την προηγούμενη μέρα; Μη ρωτάς για ποιον χτυπά η καμπάνα, έλεγε ο Αμερικανός Χεμινγουέι, όταν έγραψε για τον ισπανικό εμφύλιο, χτυπάει για σένα.

Και οι κακές ειδήσεις από το αμερικάνικο Πανεπιστήμιο μάς ενδιαφέρουν επειδή μιλάνε για αθώα θύματα, νέα παιδιά σε ιδρύματα παιδείας, όχι μόνο επειδή θα μπορούσε να είναι και Έλληνες ανάμεσά τους.