ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Πολυτεχνείο

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Απ.Ηλίας, Τοσίτσα 7, Αθήνα, γράφει:

«Διάφοροι “πολιτικοί και πολιτικάντηδες” λένε ότι ήταν στο Πολυτεχνείο. Όμως εμείς, που ήμασταν στο Πολυτεχνείο ως φοιτητές, γιατί δεν τους είδαμε; Αν ήταν αυτοί στο Πολυτεχνείο, θα τους είχαμε δει. Θα το είχαν πει, οι ίδιοι, τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας. Δεν το είπαν τότε. Τώρα το λένε, ότι ήταν κι αυτοί στο Πολυτεχνείο. Αν όσοι το λένε και το διατυμπανίζουν σήμερα ήταν τότε στο Πολυτεχνείο, δεν θα μας χωρούσε το προαύλιο του Πολυτεχνείου. Αν αυτοί είχαν έρθει τότε στο Πολυτεχνείο, δεν θα είχαμε ένα Πολυτεχνείο, αλλά δέκα Πολυτεχνεία.

Δεν ήταν εκεί αυτοί που λένε τώραύστερα από τόσα χρόνια- ότι δήθεν ήταν εκεί, μέσα στο Πολυτεχνείο!

Λένε ψέματα! Δεν ήταν εκεί!

Απουσίαζαν, όλοι τους! Κάπου αλλού βρίσκονταν αυτοί εκείνες τις δύσκολες ημέρες και ώρες, όταν γίνονταν οι μεγάλοι αγώνες των φοιτητών, μαθητών και εργατών στο Πολυτεχνείο. Αυτοί ήταν στα σπίτια τους, ήταν απόντες, δεν συμμετείχαν στους αγώνες μας.

Εκεί, στο Πολυτεχνείο, ήμασταν εμείς: οι άγνωστοι και ανώνυμοι φοιτητές της Νομικής Σχολής, των Σχολών του Πολυτεχνείου, της Ιατρικής Σχολής, της Παντείου Σχολής και άλλων Σχολών. Εμείς, οι άγνωστοι και ανώνυμοι φοιτητές, γκρεμίσαμε την χούντα. Εμείς αγωνιστήκαμε για ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Εμείς φέραμε πίσω τη Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Εμείς, οι άγνωστοι και ανώνυμοι φοιτητές, υποφέραμε, ματώσαμε, δώσαμε και τη ζωή μας για να πέσει η χούντα και να επανέλθει η Δημοκρατία στην Ελλάδα. Εμείς, οι πραγματικοί αγωνιστές του Πολυτεχνείου, δεν ζητήσαμε και δεν πήραμε τίποτα- ούτε οφίτσια, ούτε τίτλους, ούτε αξιώματα, ούτε θέσεις, ούτε μεγαλεία. Κρατήσαμε τις αναμνήσεις μας μέσα μας, στο βάθος του μυαλού μας, στα έγκατα της καρδιάς μας, και με αυτές πορευτήκαμε. Αυτοί- πολλοί, παρόντες και απόντες από τους αγώνες του Πολυτεχνείουζήτησαν και πήραν θέσεις και αξιώματα στη Βουλή, στις κυβερνήσεις, στα πανεπιστήμια, στο Δημόσιο».

Ο Γ.Νικολόπουλος, Πιερράκου 1, Ζωγράφου, γράφει:

«Παρακολούθησα τη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση δυσπιστίας προς την κυβέρνηση και διαπίστωσα τα εξής: 1) Κανένα κόμμα δεν διαθέτει πολιτικό πρόγραμμα. 2) Μόνο καταγγελίες αντιπάλων ακούστηκαν. 3) Μεγάλη έλλειψη επιχειρημάτων από όλους τους ομιλητές. 4) Κούφια λόγια για όλα τα προβλήματα της χώρας. 5) Τι έκανε κάθε παράταξη στο παρελθόν – κατά κόρον- αλλά, τίποτε για το τι θα κάνουν στο μέλλον. 6) Όλοι οι ομιλητές- 5-6 εξαιρέσειςαναμασούσαν τα ίδια και τα ίδια με διαφορετική διατύπωση και ο απλός λαός δεν καταλάβαινε τίποτε. Έτσι, για προβολή και επίδειξη κοστουμιών και γραβάτας…».