[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Όψεις μετανάστευσης

Και τι δεν κάνουν οι μανάδες για τα παιδιά τους… Ετούτη εδώ, φορτωμένη με δυο τεράστιες τσάντες ψώνια, καταφέρνει να σπρώχνει κι ένα πλουμιστό πλαστικό ποδηλατάκι, το οποίο υποτίθεται ότι οδηγεί το πιτσιρίκι της. Στη διάβαση τη βοηθάω, ακούω να του μιλά ελληνικά σπασμέναβαριά προφορά, άγνωστης προέλευσης – παρά το αγκομαχητό και την κούρασή της. Συχνά ακούω τους μετανάστες γονείς να παλεύουν να μάθουν στα παιδιά τους τη γλώσσα της χώρας υποδοχήςκακοκαρδισμένης αλλά υποδοχής ωστόσο. Σε λίγα χρόνια τα μικρά μιλούν πολύ καλύτερα από αυτούς, βέβαια, και τους διορθώνουν. Άλλοι πάλι δεν το προσπαθούν ποτέ, δεν το επιχειρούν καν, δεν μαθαίνουν ελληνικά ούτε οι ίδιοι. Οι γλώσσες είναι σαν τις κοινωνικές τάξεις, παλεύει κανείς για κάτι που θεωρεί καλύτερο, αλλά πρέπει να είναι διατεθειμένος να παλέψει, να πιστεύει στη δυνατότητά του να ανέβει κοινωνικά, να ενσωματωθεί σε μια διαφορετική ζωή. Για μερικούς τα ελληνικά είναι αυτή η άνοδος και αγωνίζονται να την πετύχουν, άλλοι μένουν στα δικά τους, δεν μπορούν και δεν θέλουν να τα απαρνηθούν. Μιλώντας στο παιδί σου τη γλώσσα της χώρας υποδοχής, δεν το αποκόβεις από το παρελθόν σου, τους παππούδες του;

Δραματική και δύσκολη απόφαση. Αλλά και να παλεύεις να του μάθεις τη μητρική σου γλώσσα, όπως κάνουν οι Πολωνές- σε αντίθεση με τις Αλβανίδες ας πούμε- δεν είναι προσπάθεια πολύ συχνά μάταιη, κουραστική, που μπορεί να αποδειχθεί χωρίς νόημα; Τις συναντώ και αυτές, πιο σίγουρες, πιο κλειστές, πιο περαστικές από εδώ, έτσι νιώθουν. Ωστόσο, περνούν χρόνια και μένουν και δεν ξέρεις αν η επιλογή τους ήταν σωστότερη. Όψεις μετανάστευσης και οι δύο στάσεις, με το δικό της μερίδιο άρνησης η καθεμιά.