[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ενημέρωση του δημότη

Τηλεφωνώ στο 195, γραμμή εξυπηρέτησης του δημότη. Με ρωτάνε όνομα, διεύθυνση, τηλέφωνο – ακόμα δεν το μάθανε, τόσες φορές τους έχω πάρει… Ή ίσως αρχίζουμε να γνωριζόμαστε, γιατί σε λίγο ο νεαρός στην άκρη της γραμμής, μου λέει εμπιστευτικά: «Σε μια βδομάδα η χωματερή κλείνει ούτως ή άλλως» (Οπότε τι χολοσκάς που έχει σκουπίδια η γειτονιά σου, ζήτημα ημερών είναι να ξεχειλίσουμε από παντού και τότε δεν θα κάθομαι να σημειώνω γωνίες και δρόμους, ήθελε να πει).

Έτσι, εντελώς μεταξύ μας δηλαδή. Ήρεμα και εμπιστευτικά. Η χωματερή κλείνει κι εμείς περιμένουμε να δούμε τι θα συμβεί. Μην το κοινοποιήσετε κιόλας στους υπόλοιπους και πέσει κανένας πανικός. Αν και δεν το φοβάμαι στην πραγματικότητα. Υπάρχει διάχυτη μεγάλη ψυχραιμία. Κάτι θα βρεθεί την τελευταία στιγμή να μας σώσει, δεν μπορεί.

Τόσοι σοβαροί άνθρωποι γύρω μας, υπεύθυνοι αρμόδιοι, εκλεγμένοι δημοκρατικά, πτυχιούχοι, ειδικοί, επιστήμονες, άνθρωποι που ζουν μελετώντας, που πληρώνονται για να βρίσκουν λύσεις, δεν μπορεί, κάτι θα έχουν στο μυαλό τους. Δεν το λένε όμως, μας το φυλάνε για έκπληξη φαίνεται. Ίσως θέλουν να μας κάνουν να φοβηθούμε λίγο, ποιος ξέρει. Μπορεί να τους αρέσει να κάνουν το κοινό να έχει αγωνία, θα νιώθουν λίγο ηθοποιοί και συγγραφείς να δημιουργούν σασπένς και ύστερα να έρχεται η λύση, η λύτρωση, η κάθαρση, αυτή η άτιμη η δυσεύρετη… Θέλουν να τους προσέξουμε. Να στραφούν τα φώτα επάνω τους ή τι άλλο; Μήπως να τα μαζέψουμε και να φύγουμε εγώ και ο τηλεφωνητής της γραμμής του δημότη; Να βάλουμε τα υπάρχοντά μας σ΄ ένα αμάξι και να πάμε να σταθούμε στην κορφή του όρους Αιγάλεω. Εκεί να στήσουμε μία πλιάν πολυθρόνα- πώς είχε στήσει ο Ξέρξης τον θρόνο του;- και να κάτσουμε να απολαύσουμε από ψηλά την προαναγγελθείσα πλημμύρα σκουπιδιού. Είναι μια ιδέα…