ΜΑΤΙΕΣ Μεγάλο ζόρι

Πάει κι αυτό το Πάσχα. Και πόσα ακόμη έχουν απομείνει για εμάς, που είμαστε γύρω στα 70; Πέντε, έξι, δέκα; Τουλάχιστον ας τα περάσουμε καλά. Όχι όπως τα πέρασα εγώ, που από το Μεγάλο Σάββατο ήμουν τέζα στο κρεβάτι, με εμετούς, στομάχι να πονάει και φάρμακα- αβέρτα φάρμακα!

Την ίδια ώρα που οι γείτονες ξερογλείφονταν για τη μαγειρίτσα της Ανάστασης και τα κοψίδια που θα καταβρόχθιζαν αμέσως μετά, με κόκκινο κρασί και υπέροχες σαλάτες.

Τα χειρότερα, όμως, τα πέρασε η γυναίκα μου. Δεν πήγε στην Ανάσταση- με την αδελφή της και την «κολλητή» φίλη της, τη Βενετία- για να γιορτάσει κι εκείνη ύστερα από έναν δύσκολο, απαιτητικό χειμώνα. Έμεινε στο σπίτι για να φροντίζει τον… ανάπηρο! Να βάζει λεκάνες δίπλα στο κρεβάτι μου κι όλο να καθαρίζει χαλιά και πατώματα, από τις ρουκέτες που έφευγαν από το στόμα μου κάθε ώρα και στιγμή. Αλλά το μεγαλύτερο δράμα θα το περάσουν οι πιτσιρικάδες.

Οσονούπω έρχεται η Δευτέρα του Θωμά: η χειρότερη μέρα της σχολικής ζωής! Με τα βιβλία στην τσάντα, τους βλοσυρούς καθηγητές και τις συνεχείς παροτρύνσεις τους για πολλή δουλειά, ώστε να κερδηθούν οι απουσίες της απεργίας, να κερδηθεί το έτος στα πανεπιστήμια. Κι όλα αυτά μ΄ έναν ανοιξιάτικο ήλιο που σε τρελαίνει, με κορίτσια που σου ΄ρχεται να τα πιεις στο ποτήρι, με καταπληκτικά ματς τον Μάιο, με τρελά όνειρα για το επικείμενο καλοκαίρι.

Μιλώ, όμως, τόση ώρα για πράγματα ιδιωτικά και δεν είπα ούτε μία κουβέντα για τη θαλάσσια τραγωδία 200 μέτρα από τη Σαντορίνη. Για σκέψου: ξεκινάς από τον τόπο σου για να κάνεις πασχαλινές διακοπές στην «ωραία Ελλάδα» και τρέμει το φυλλοκάρδι σου μην τύχει κάποιο απρόοπτο και η εκδρομή σε βάλει από κάτω. Γιατί; Το ΄χουμε πει χιλιάδες φορές: η Ελλάδα είναι η χώρα της πλάκας. Δεν είναι;

Ματαίως προσπαθούσαν, η φίλη μου η Πετραλιά και ο Μυτιληνιός Τζοάνος, να μας πείσουν ότι δεν έγινε δα και τίποτα σοβαρό που μπορεί να χαλάσει τη μόστρα του ελληνικού τουρισμού. Τη δουλειά τους έκαναν οι άνθρωποι. Αυτά έπρεπε να πουν. Γιατί τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Ένα ναυάγιο κρουαζιερόπλοιου, με περίπου 2.000 άτομα- επιβάτες και πλήρωμα- περνάει σε όλα τα κανάλια του κόσμου και επηρεάζει τον ξένο τουρίστα που έχει σκεφτεί να επισκεφθεί τη χώρα μας. Αν δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, κλείνουμε τα μάτια και τ΄ αυτιά και δεν βλέπουμε ούτε ακούμε, την πατήσαμε! Γιατί οι τηλεθεατές παρακολουθούν και αγωνιούν. Δεν είναι ηλίθιοι. Να δούμε τώρα τι θα γίνει με τις ανακρίσεις. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες, γιατί δεν έχω ιδέα από καράβια, ξέρες και μανούβρες για ν΄ αράξει ένα πλοίο στο σημείο του λιμανιού που του έχουν ορίσει. Αλλά δεν μπορώ και να μη βγω από τα ρούχα μου, βλέποντας ότι ο καπετάνιος πήγε κι έριξε αυτό το «θηρίο» πάνω σ΄ έναν ύφαλο, ο οποίος μάλιστα είναι και χαρτογραφημένος!

Και πάμε στην άλλη πλευρά: οι φουκαράδες οι τηλεδημοσιογράφοι, με ελάχιστες ειδήσεις, ελάχιστες πληροφορίες, πάνε να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι. Βέβαια, γίνονται εκνευριστικοί μερικές φορές με τα πολλά- και αδόκιμα- που λένε. Ελάτε όμως στη θέση τους… Ένα «δελτίο» για ένα ναυάγιο, χρονιάρες μέρες και με δύο αγνοούμενους, ξένους, δεν είναι παίξεγέλασε. Είναι μεγάλο ζόρι.