Πουλάμε λίγα, αγοράζουμε πολλά

Ο κ.Χ. ΑΛΜΟΥΝΙΑ δεν είναι πια αυτός που ήταν- τουλάχιστον για εμάς τους Έλληνες. Από τότε που ο Επίτροπος μας άφησε να αντιληφθούμε ότι η χώρα μας πρόκειται να διαγραφεί από τη μαύρη λίστα των ευρωπαϊκών οικονομιών, τον ξεχάσαμε.

Καθόλου περίεργο- μόνο που δεν μας ξέχασε κι εκείνος.

Ο Ισπανός θυμήθηκε ξαφνικά ότι το εμπορικό μας έλλειμμα είναι υπερβολικό- κι εδώ που τα λέμε, είναι και παραείναι. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να κατηγορεί τη Ν.Δ. ότι πουλάει φθηνά και αγοράζει ακριβά, αλλά αυτό είναι άσχετο.

Σύμφωνα με το εμπορικό ισοζύγιο, απλώς πουλάμε λίγα και αγοράζουμε πολλά.

Είναι κακό αυτό; Προς Θεού, μια χαρά κατάσταση είναι.

Φανταστείτε κάποιον που εκμεταλλεύεται τις λεπτομέρειες του καπιταλισμού και μεταφέρει τα χρέη του από τη μία πιστωτική κάρτα στην άλλη, κερδίζοντας δόσεις και αγοράζοντας χρόνο.

Μια χαρά δεν περνάει; Βεβαιότατα. Όχι απλώς μία χαρά, δύο χαρές.

Και τρεις και τέσσερις. Μόνο που, κάποια στιγμή, ο χρόνος εξαντλείται.

Προσευχές για ένα μπαλόνι
Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ να συμβεί σε έναν άνθρωπο, μπορεί να συμβεί και σε μία Οικονομία. Αν αγοράζεις πολλά και πουλάς λίγα, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Απλώς θα σταματήσεις να αγοράζεις όταν έρθει η μαύρη στιγμή. Αυτό, οι πρωτοετείς των Οικονομικών το μαθαίνουν ως «ύφεση»- και εκατομμύρια πολίτες, σε πολλές χώρες, είχαν μέχρι τώρα τη δύσκολη εμπειρία να ζήσουν την ύφεση στην πράξη: φτώχεια, απολύσεις, ανεργία κι έχει ο Θεός. Εμείς δεν έχουμε, αλλά δεν πειράζει…

Η κυβέρνησή μας, βεβαίως, δεν έχει την πολυτέλεια να ασχοληθεί με τέτοιες λεπτομέρειες. Έχουν δουλειές. Έχουν να εκδώσουν τα ομόλογά τους, για να τα αγοράσουν τα ασφαλιστικά ταμεία έπειτα από μερικούς κερδοσκοπικούς γύρους, από την Ευρώπη έως τα νησιά Καϊμάν. Έχουν να σκεφτούν πότε θα κάνουν τις εκλογές- και τι θα υποσχεθούν για να τις κερδίσουν. Και έχουν να προσευχηθούν, μήπως και σκάσει μέχρι τότε το μπαλόνι…