ΜΑΤΙΕΣ Το φονικό

Το χειρότερό μου: να γράφω, στην καρδιά της Μεγάλης Εβδομάδας για τη δολοφονία ενός νέου και τον τραυματισμό άλλων επτά, σε σύρραξη μεταξύ «φιλάθλων» στην Παιανία – σύρραξη που είχε προαναγγελθεί! Το χειρότερό μου. Αλλά η δημοσιογραφία έχει τους δικούς της νόμους. Η επικαιρότητα σε τραβάει από το πέτο και σου ζητάει ρέστα αν δεν την παρακολουθήσεις. Οπότε…

Θέλω να το πω από την αρχή: θα έχουμε σύντομα και άλλες συμπλοκές. Και άλλα θύματα. Κι αυτό, γιατί αφήνουμε τα πράγματα να κυλάνε και δεν παίρνουμε σκληρά- μα απαραίτητα- μέτρα. Εμείς φταίμε. Όλοι: Πολιτεία, δημοσιογράφοι, αθλητικοί επαγγελματικοί σύλλογοι, αφιονισμένοι οπαδοί.

Τα ξεχάσαμε; Πριν από δύο χρόνια άγνωστοι μαχαίρωσαν τον Φίλιππο Συρίγο έξω από τα γραφεία της εφημερίδας του. Πέρυσι είχαν χτυπηθεί αλύπητα- βαριά τραυματισμένοι- άλλοι δύο δημοσιογράφοι, στη Θεσσαλονίκη. Οι συμμορίες νεαρών πάνε κι έρχονται στις «επαρχίες του Πειραιά». Και η Ελλάς παρακολουθεί αμέριμνη! Και η ΕΛ.ΑΣ. κάνει ότι δεν καταλαβαίνει!

Μέχρι πρότινος υπήρχαν τηλεοπτικοί σταθμοί- μπορεί να υπάρχουν και σήμερα- που καλλιεργούσαν το «οπαδικό μίσος». Και ωστόσο, αφήνονταν ελεύθεροι να ξερνάνε το δηλητήριό τους! Τι θέλει παραπάνω ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι για να ξεχυθεί στους δρόμους, να μπλέξει με άλλους εκατό συνομηλίκους του της ίδιας «ιδεολογίας» και να τα κάνει γυαλιά-καρφιά μόλις χάσει η ομάδα; Θυμάμαι ένα ματς του Παναθηναϊκού στο Ολυμπιακό Στάδιο: οι «πράσινοι» έπαιζαν ωραίο ποδόσφαιρο και προηγούνταν στο σκορ με 2-0. Και ξαφνικά, χωρίς αφορμή, στην κερκίδα απέναντι από τους «επισήμους», άρχισε ένα πατιρντί άνευ προηγουμένου! Φωτοβολίδες, φωτιές, καπνογόνα, σπάσιμο καθισμάτων, πέτρες και καδρόνια εναντίον αστυνομικών! Ο Γ. Βαρδινογιάννης την άλλη ημέρα έδιωξε αυτό το αληταριό από το γήπεδο. Δεν τους επέτρεψε την είσοδο. Αλλά ύστερα από λίγο ξανάρχισαν τα ίδια, σε διάφορα άλλα γήπεδα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Κάποτε πήγαινα με τον συνάδελφο Κώστα Κοφινά για να δω την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Παρκάραμε το αυτοκίνητο πότε στο ένα στενό πότε στο άλλο, μακριά από το γήπεδο. Κι εκείνο που βλέπαμε μας άφηνε με το στόμα ανοιχτό: δεκάδες έφηβοι, μισοξαπλωμένοι στα σκαλιά διαφόρων σπιτιών, κάπνιζαν τσιγαριλίκια για να πάνε μαστουρωμένοι στην κερκίδα και να δημιουργήσουν επεισόδια!

Ένας- μόνο!- πρόεδρος θέλησε να αντιμετωπίσει δραστικά τους χουλιγκάνους των γηπέδων: ο Ντέμης Νικολαΐδης. Αλλά δεν βρήκε από κανέναν συμπαράσταση. Και είδε και τις εισπράξεις της ΑΕΚ να μειώνονται! Οι οπαδοί που ευθύνονταν ή ανέχονταν τις φασαρίες τού κήρυξαν τον πόλεμο! Και άρχισαν να μην πηγαίνουν και στο Στάδιο! Ρωτάω: αυτοί που πλακώθηκαν στο «Καραϊσκάκης», στο ματς με την Τουρκία, βρήκαν- έστω και ένας- τον μπελά τους; Αυτοί- έστω και ένας- που γιουχάισαν τον ύμνο της Τουρκίας τιμωρήθηκαν; Και, μια και ο λόγος για τα της Εθνικής μας: χάλια ήταν και με τη Μάλτα! Καμιά ρεβάνς δεν πήρε ο Ρεχάγκελ. Τρικυμία εν κρανίω, μονίμως.

Καλό Πάσχα.