[ Πρόσωπα ] Ο εθελοντισμός στο σεξ

Το σεξ είναι δικαίωμα για όλους, λέει ο 65χρονος Ολλανδός Ρενέ Φερκούτρ, που είναι καθηλωμένος από τα 15 του σε αναπηρική καρέκλα.

Παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών, ο Φερκούτρ δεν μπορούσε μετά το διαζύγιό του να υποταχθεί στην υποχρεωτική αποχή από το σεξ, όπως είχε υποταχθεί στην υποχρεωτική ακινησία. Έτσι το 1982, μαζί με άλλους τέσσερις με ειδικές ανάγκες, ίδρυσε στο Σέιστ, κοντά στην Ουτρέχτη, την Ένωση για τις Εναλλακτικές Σχέσεις (Sar). Στην αρχή υπήρξαν προβλήματα – οι εκδιδόμενες γυναίκες συχνά ζητούσαν έμμεσα ακριβά δώρα μετά την παροχή των υπηρεσιών τους-, έτσι αναπτύχθηκε το σύστημα του «εθελοντισμού επί πληρωμή». Σήμερα μια συνεύρεση διαρκεί συνήθως μιάμιση ώρα και στοιχίζει 85 ευρώ, που πηγαίνουν σχεδόν όλα στους εθελοντές. Ένα μικρό μέρος καλύπτει τα έξοδα της Sar, η οποία λειτουργεί ως τηλεφωνικό κέντρο που διαχειρίζονται τα πρόσωπα με ειδικές ανάγκες. Η σταθερή τιμή αποθαρρύνει τις καταχρήσεις, την αυταπάτη της συναισθηματικής εμπλοκής και την υπερβολικά συχνή προσφυγή στις εν λόγω υπηρεσίες.

«Εκείνοι αισθάνονται καλά κι εγώ επίσης, που τους βοηθώ σε κάτι που έχουν ανάγκη», λέει στην ιταλική «Κοριέρε» η Ολλανδή νοσηλεύτρια Τίκα (πρόκειται για ψευδώνυμο) που έγινε «εθελόντρια επί πληρωμή». «Η εμπειρία με έκανε να καταλάβω πως το σεξ είναι πολύ σημαντικό για τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες και πως μια εκδιδόμενη γυναίκα συχνά δεν έχει την απαραίτητη ευαισθησία σε αυτές τις καταστάσεις», προσθέτει η Καρολίν, εθελόντρια στη Sar εδώ και 15 χρόνια. «Έπειτα από μια ικανοποιητική επαφή, αισθάνονται καλύτερα, ηρεμούν, κερδίζουν σε αυτοεκτίμηση. Ήμουν βοηθός ενός γιατρού όταν ασθενείς της Sar με έπεισαν να δοκιμάσω».

«Με δώδεκα εθελόντριες και πέντε εθελοντές, ανταποκρινόμαστε σε περίπου 2.500

σεξουαλικές επαφές τον χρόνο, τις οποίες ζητούν κατά 95% άνδρες και κατά 5% γυναίκες», εξηγεί ο Ρενέ Φερκούτρ. Η διαδικασία είναι απλή. Ο ενδιαφερόμενος ή η ενδιαφερόμενη τηλεφωνεί στη Sar και ζητάει μια επαφή στο σπίτι ή σε ξενοδοχείο. Η εθελόντρια ή ο εθελοντής εκτιμούν την κατάσταση κατά περίπτωση. «Περισσότεροι από τους μισούς πελάτες έχουν ψυχολογικό πρόβλημα, οι άλλοι σωματικό», λέει ο Φερκούτρ. Πολλοί ανάπηροι προτιμούν πάντοτε τον ίδιο παρτενέρ, ενώ άλλοι αλλάζουν συχνότατα και εθελοντές. Μερικοί κατέφυγαν στη Sar επειδή ήθελαν να δοκιμάσουν το σεξ έστω μία φορά στη ζωή τους. Και κάποιοι ερωτεύονται. «Εμείς τους ενθαρρύνουμε να βιώσουμε προσωπικά τα συναισθήματά τους, εξηγώντας τους όμως ότι δεν μπορούμε να τα ανταποδώσουμε», λέει η Τίκα. «Γι΄ αυτή τη δραστηριότητά μου μιλώ μόνο με λίγους πιστούς φίλους. Στην Ολλανδία, δεν είναι πολλοί που εκτιμούν αυτό που κάνει η Sar».