[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ]  Το Άγιο Πάσχα

Αυτό το Πάσχα, των Ελλήνων Πάσχα, είναι πολύ άγιο και θαυματουργό. Δεκαπέντε μέρες διακοπών έχει όλες κι όλες για σχολεία και πανεπιστήμια, αλλά εδώ θα το δούμε να χωράει εβδομάδες και μήνες. Θα βάλει ο Θεούλης το χέρι του προφανώς και θα το τεντώσει με τρόπο που εκείνος ξέρει, κι εμάς δεν μας τον αποκαλύπτει, και θα καταφέρει να χωρέσει μέσα στις δεκαπέντε μέρες τα μαθήματα που έπρεπε να διδάσκονται, να παραδίδονται και να εξετάζονται όλον αυτόν τον ζεστό και παράξενο χειμώνα. Ζεστός και παράξενος οπωσδήποτε, αλλά εκτός από το φαινόμενο του θερμοκηπίου εμφάνισε και άλλα, όπως αυτό, τη μαγική συρρίκνωση του χρόνου και την παράλληλη μαγική επιμήκυνσή του. Ούτε ο Αϊνστάιν δεν θα κατάφερνε τέτοια παιχνίδια με τον χρόνο, αλλά η μεταφυσική είναι πιο σπουδαία, ειδικά άμα τη βοηθάει και το Άγιο Πνεύμα. Ε, θα βάλει κι αυτό το χεράκι του, το φτεράκι του, κάτι τέλος πάντων, να επιφοιτήσει τα παιδιά που πιστεύουν τόσο αθώα στις μαγικές ιδιότητες των διακοπών. Είναι ίσως η έννοια της θυσίας, αν μετά από τόσες αγωνιστικές κινητοποιήσεις χάσουν τις διακοπές τους, δεν δικαιούνται μια θεϊκή παρέμβαση να τους κοινωνήσει τη γνώση, σαν πασχαλινό αυγό, σαν αρνάκι που σιγοψήνεται στη σούβλα και στάζει η πετσούλα του, σαν το φως στις λαμπάδες; Γιατί δεν γίνεται να τα χάσουν όλ΄ αυτά, πώς θα γίνει; Να χάσουν την επαφή με τις παραδόσεις; Οι δεκαπέντε μέρες, δηλαδή, δεν είναι ακριβώς δεκαπέντε. Αλλά τι σημασία έχει;

Πολλαπλασιάζονται στο παράλληλο σύμπαν της φαντασίας μας, στον παραμορφωτικό καθρέφτη του εαυτού μας. Και δεν πιστεύουμε τον άλλο, που μας δείχνει τη γύμνια, όλοι γύρω βεβαιώνουν ότι τα καινούργια ρούχα είναι θαυμάσια.