ΜΑΤΙΕΣ Η ξεφτίλα!

Η «τεσσάρα» που φάγαμε από τους Τούρκους το Σάββατο δεν είναι «εθνική καταστροφή», όπως κραυγάζουν ορισμένοι. Από ποδοσφαιρικής απόψεως, όμως, είναι η απόλυτη ξεφτίλα. Που μέσα στο λερό δίχτυ της κρατάει προπονητή, παίκτες και ορισμένους φιλάθλους. Όπως και κάποιες εφημερίδες, που σε κάθε ευκαιρία ρίχνουν λάδι στη φωτιά, καλλιεργώντας τον φανατισμό.

Δεν θ΄ αρχίσω από τους παίκτες. Θ΄ αρχίσω από κάποιους φιλάθλους. Που φορούσαν κολοκοτρωναίικες περικεφαλαίες, φουστανέλες, φέσια και τσαρούχια και παρίσταναν παλικάρια του ΄21! Λες και το ποδόσφαιρο δεν είναι παιχνίδι αλλά πόλεμος, υπέρ βωμών και…

αστείων, που έλεγε ο μακαρίτης Γιάννης Θεοδωράκης, σατιρίζοντας όλα αυτά τα ελληνοελληναριακά!

Άλλοι φίλαθλοι, πιο… πατριώτες, αφού ο αγώνας είχε οριστεί για την παραμονή της 25ης Μαρτίου, κουβάλησαν στο γήπεδο πέτρες και καπνογόνα και τά ΄ριχναν στον αγωνιστικό χώρο, στην τουρκική εστία, όποτε γινόταν κάποια ελληνική επίθεση. Πού βρήκαν τις πέτρες και τα καπνογόνα αυτοί οι δήθεν φίλαθλοι; Και πώς τους άφησαν να περάσουν στις κερκίδες οι αστυνομικοί, σ΄ έναν τέτοιο αγώνα που τα πάντα περνάνε- από πλευράς Τουρκίας (και ευλόγως)- από το πιο ψιλό κόσκινο;

Πίστευα ότι ο κόσμος που παρακολουθεί τα παιχνίδια της Εθνικής, ιδίως μετά τον θρίαμβο στη Λισαβώνα, θά ΄χε βάλει μυαλό και θα συμπεριφερόταν άψογα, όπως είχαν κάνει και οι Πορτογάλοι στον τελικό.

Διαψεύστηκα. Γιατί, μπορεί η κύρια μάζα των φιλάθλων νά ΄χει συμμορφωθεί με τα κρατούντα στην Ευρώπη, αλλά υπάρχουν και «συμμορίες», με αμετανόητους «αλήτες», που είναι έτοιμοι να τινάξουν στον αέρα τα πάντα! Το Σάββατο, ειδικά, πλακώνονταν στο ξύλο στην εξέδρα, ενώ γιουχάριζαν τον Σεϊταρίδη, γιατί- λέει- τους έβριζε!

Κύριος υπεύθυνος, πάντως, γι΄ αυτό το χάλι που παρουσίασε η Εθνική είναι ο Ρεχάγκελ. Ο Γερμανός προπονητής κοιμάται στο προσκεφάλι τού 2004 και ονειρεύεται νίκες με τον Χαριστέα, τον Γιαννακόπουλο, τον Μπασινά, τον Φύσσα, τον Καψή (τον είχε καλέσει στην ομάδα) και ενδεχομένως και με τον Βρύζα! Αλλά η ομάδα χρειάζεται ανανέωση. Το φωνάζαμε, από τότε.

Αλλά, ποιος ν΄ ακούσει;

Πάντως, ακόμη και μ΄ αυτή την άθλια εμφάνιση, η εθνική ομάδα θα μπορούσε να μη διασυρθεί. Γιατί τα γκολ που έχασαν- σχεδόν σε κενό τέρμα, ο Γιαννακόπουλος και ο Κυργιάκος, στο 2-1 και στο 3-1- δεν χάνονται ακόμη και από πρωτάρηδες, ενώ ευθύνεται απολύτως, για δύο από τα γκολ που δέχθηκε, ο Νικοπολίδης.

Εν πάση περιπτώσει. Ας προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε αυτή τη συντριβή. Και ας πετάξουμε την αλαζονεία μας (πρωταθλητές, βλέπετε) στα σκουπίδια. Γιατί ο προκριματικός γύρος συνεχίζεται και το βράδυ η Εθνική μας παίζει με τη Μάλτα στη Βαλέτα, όπου δεν έχει νικήσει ποτέ!

Να δούμε τι θα κάνει ο Ρεχάγκελ, τι θα κάνουν οι παίκτες…