Τραγουδούν τον εθνικό ύμνο
▅ Μπροστά στη Σορβόνη. Μετανάστες διαδηλώνουν εναντίον του υποψηφίου της Δεξιάς Νικολά Σαρκοζί. Παρ΄ όλ΄ αυτά η πρότασή του για υπουργείο Μετανάστευσης και Εθνικής Ταυτότητας φαίνεται πως βρίσκει ανταπόκριση στο 55% των Γάλλων!
Στην καρδιά της γαλλικής προεκλογικής εκστρατείας μπήκε το θέμα της «εθνικής ταυτότητας». Μετά τον Νικολά Σαρκοζί το υιοθέτησε πλέον και η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, η οποία τάσσεται όμως σήμερα και υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Όσο για τον Νικολά Σαρκοζί ευδόκησε χθες να παραιτηθεί από τη θέση του υπουργού Εσωτερικών- για να αφοσιωθεί, είπε, στην προεκλογική εκστρατεία.
Εδώ και μήνες η αντιπολίτευση κατήγγελλε τη διπλή ιδιότητα του υποψηφίου και του υπουργού που διατηρούσε ο Σαρκοζί και τον κατηγορούσε ότι χρησιμοποιεί κρατικά μέσα για την προεκλογική εκστρατεία του. Ο ίδιος απαντούσε ότι κάνει απλώς το καθήκον του και μάλιστα εις βάρος της εκστρατείας του. «Επιτέλους ελεύθερος, ελεύθερος να πάω προς τους Γάλλους!» αναφώνησε χθες, τέσσερις εβδομάδες πριν από τον πρώτο γύρο των εκλογών της 22ας Απριλίου. Ο Σαρκοζί- ο οποίος αντικαταστάθηκε στο υπουργείο
ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΜΠΑΡΟΥΕΝ
Ο έως τώρα υπουργός Υπερποντίων Εδαφών αντικατέστησε τον Σαρκοζί στο υπουργείο Εσωτερικών
Εσωτερικών από τον ώς τώρα υπουργό Υπερποντίων Εδαφών Φρανσουά Μπαρουέν, άνθρωπο του Σιράκ και επονομαζόμενο Χάρι Πότερ για την ομοιότητά του με τον νεαρό ήρωα της ομώνυμης σειράς- εξακολουθεί να προηγείται ελαφρώς στις δημοσκοπήσεις, αλλά η διαφορά του από τη Ρουαγιάλ συρρικνώνεται, ενώ έχει επίσης να διαχειριστεί την άνοδο του κεντρώου Φρανσουά Μπαϊρού και τον ανταγωνισμό του ακροδεξιού ΖανΜαρί Λεπέν. Η θητεία του Σαρκοζί στο υπουργείο Εσωτερικών- από το 2002 ώς το 2004 και από το 2005 ώς το 2007, έπειτα από ένα πέρασμα από το υπουργείο Οικονομικών- αφήνει έναν αμφιλεγόμενο απολογισμό. Ο Σαρκοζί υπερηφανεύεται ότι από το 2002 μείωσε συνολικά την εγκληματικότητα κατά 9,40%, αλλά η αντιπολίτευση επιμένει πως οι επιθέσεις εναντίον προσώπων αυξήθηκαν το 2006 κατά σχεδόν 14%. Στη διάρκεια της θητείας του κατέστησε επίσης αυστηρότερες τις προϋποθέσεις για να μεταναστεύσει κανείς στη Γαλλία, υπερδιπλασίασε τις απελάσεις μεταναστών και έφερε στο κέντρο της προεκλογικής εκστρατείας το θέμα της μετανάστευσης ανακοινώνοντας πως, αν εκλεγεί, θα ιδρύσει υπουργείο Μετανάστευσης και Εθνικής Ταυτότητας. Η συνεκφορά των δύο εννοιών προκάλεσε σάλο, όμως φαίνεται πως άρεσε στους Γάλλους (55% τάχθηκαν υπέρ της δημιουργίας τέτοιου υπουργείου).
Η Μασσαλιώτιδα
Διαπιστώνοντας αυτή τη θετική αντίδραση, η Ρουαγιάλ ασχολήθηκε επίσης με το θέμα της «εθνικής ταυτότητας», που ώς τώρα μονοπωλούσε η Δεξιά. Εξήγησε πως γι΄ αυτήν η εθνική ταυτότητα «έγκειται στο να μη ρωτάει κανείς από πού ερχόμαστε, αλλά το να θέλουμε να ζήσουμε μαζί». Στις προεκλογικές συγκεντρώσεις της Ρουαγιάλ ακούγεται πλέον η Μασσαλιώτιδα, ο γαλλικός εθνικός ύμνος, ενώ η υποψήφια δήλωσε πως θα ήθελε οι Γάλλοι «να έχουν στο σπίτι τους την εθνική τρίχρωμη σημαία και να την αναρτούν στα παράθυρά τους την ημέρα της εθνικής γιορτής». Στις επικρίσεις της αριστεράς για «εθνικιστική» παρέκκλιση, η Ρουαγιάλ απάντησε πως δεν συγχέει τον εθνικισμό με το έθνος, «για το οποίο πρέπει να είμαστε υπερήφανοι».
Ο Σαρκοζί δήλωσε «ευτυχής που έδειξε τον δρόμο» στο θέμα της εθνικής ταυτότητας, ενώ ο ΖανΜαρί Λεπέν δήλωσε κι αυτός πως είναι «πολύ ευτυχής» γι΄ αυτή την εξέλιξη επειδή η Ρουαγιάλ «είναι σαν να λέει ότι ο Λεπέν είχε δίκιο». Για τον Μπαϊρού, Ρουαγιάλ και Σαρκοζί αποδύονται πλέον σε κούρσα πλειοδοσίας στο θέμα της εθνικής ταυτότητας και τα θέματα του Εθνικού Μετώπου του Λεπέν «τείνουν να κυριαρχήσουν στο πνεύμα αυτών των δύο υποψηφίων».
«Είμαι υπέρ της ένταξης της Τουρκίας» ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ με συνομιλίες της Σεγκολέν Ρουαγιάλ με τη ΜαρίΦρανσουάζ Κολομπανί του περιοδικού «Εlle» κυκλοφορεί από σήμερα στη Γαλλία με τίτλο «Τώρα» (Μaintenant, εκδ. Ηachette Litteratures). Στο βιβλίο αυτό, η υποψήφια απαντάει σε πολιτικές και προσωπικές ερωτήσεις της δημοσιογράφου και ο τίτλος του παραπέμπει στο βιβλίο «Εδώ και τώρα» που είχε εκδώσει ο Φρανσουά Μιτεράν πριν από την άνοδό του στην εξουσία το 1981. Είναι, ωστόσο, πιο απλό και πιο ουδέτερο από το βιβλίο του Μιτεράν- δεν είναι βιογραφία ούτε εξομολόγηση ούτε πρόγραμμα, αλλά λίγο απ΄ όλα αυτά μαζί, σημειώνει η «Λε Μοντ», η οποία δημοσίευσε τα αποσπάσματα που ακολουθούν:
Είστε υπέρ ή κατά της εισόδου της Τουρκίας στην Ευρώπη;
Είμαι υπέρ της αρχής, αλλά όχι τώρα, επειδή η Ευρώπη έχει πάθει βλάβη και πριν διευρυνθεί πρέπει να επανιδρυθεί. Η Τουρκία προορίζεται να ενταχθεί τελικά στην Ευρώπη με την προϋπόθεση ότι θα ικανοποιήσει τα ενταξιακά κριτήρια, που δεν είναι μόνον οικονομικά και λογιστικά, αλλά και δημοκρατικά.
Δεν πρέπει να αντιτάξουμε στην Τουρκία ένα γεωγραφικό επιχείρημα: η Ευρώπη δεν είναι μια περιφέρεια αλλά ένα πολιτικό σχέδιο. Ούτε το θρησκευτικό επιχείρημα αντέχει: μια χώρα που η πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι μουσουλμανική, έχει απολύτως τη θέση της σε μια Ευρώπη που δεν είναι μια λέσχη χριστιανικών εθνών και που περιλαμβάνει επί αιώνες, στις χώρες της Ανατολής και των Βαλκανίων που εντάχθηκαν σ΄ αυτήν, εκατομμύρια εντελώς Ευρωπαίων μουσουλμάνων.
Από γεωστρατηγικής απόψεως, η Ευρώπη έχει επίσης πολλά να κερδίσει από την ένταξη της Τουρκίας (…). Οι λόγοι για τους οποίους δεν υποστηρίζω την άμεση ένταξή της δεν εξαρτώνται από την Τουρκία, αλλά από την Ευρώπη: έχει ανάγκη από ένα διάλειμμα και από χρόνο για να σταθεροποιήσει τα σύνορά της επειδή σήμερα, οι περισσότεροι από τους κατοίκους της δεν γνωρίζουν πια πού αρχίζει και πού τελειώνει, σε τι χρησιμεύει και πού πηγαίνει.
Μολονότι ζητήσατε τον Φρανσουά Ολάντ (σ.σ.:ο σύντροφός της,πατέρας των τεσσάρων παιδιών της και γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος) σε γάμο στην τηλεοπτική εκπομπή «Saga» και παρά την προσφορά του Όσκαρ Τεμαρού (σ.σ.:
τότε προέδρου της Γαλλικής Πολυνησίας) να τελεσθούν οι γάμοι σας στην Πολυνησία, δεν πήγατε ποτέ στο δημαρχείο.
Γιατί;
Είναι αλήθεια πως θα μου άρεσε πολύ να ανταποκριθώ, με τον Φρανσουά και τα παιδιά, στην πρόσκληση του Όσκαρ Τεμαρού στην Πολυνησία, για να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας και να αποθηκεύσουμε ονειρεμένες αναμνήσεις πριν από το σοκ της προεκλογικής εκστρατείας. Θα ήταν τρελά ρομαντικός ένας γάμος σε πιρόγες στην άλλη άκρη του κόσμου! Το περιβάλλον του Φρανσουά τον αποθάρρυνε, φοβούμενο το θέαμα και αναμφίβολα τη γελοιοποίηση. Εγώ πιστεύω πως το φόβο της γελοιοποίησης πρέπει να τον ξεπερνάς όταν επιθυμείς να χαρείς κάτι αναπάντεχο που συμβαίνει. Όμως δεν επέμεινα. Δεν το έχουμε ανάγκη για να αγαπιόμαστε.
Οι πολιτικοί παίρνουν κομπλιμέντα μόνο τη στιγμή του επικήδειού τους.Συντάξτε σήμερα τον επιτάφιό σας.
Αυτό που μου ζητάτε να κάνω είναι τρομερά απρεπές και όχι εύκολο! Γιατί όχι, «Καταλάβαινε τους Γάλλους και υπηρέτησε με θάρρος τη Γαλλία»;













