[ ΑΙΧΜΕΣ ] Περασμένα κλέη, αλλά τώρα, ποιος κλαίει;

Όσο υπερφίαλο και ανέξοδο είναι να κάνει κάποιος τον τιμητή εκ των υστέρων, άλλο τόσο δίκαιο είναι να εντοπίσει τις εύστοχες κριτικές που είχαν γίνει πριν από το προχθεσινό άθλιο θέαμα.

Πάει καιρός- μετά το Εuro 2004- που συνάδελφοι στην «ΟΜΑΔΑ» είχαν τονίσει με πολλά σχόλια και αναλύσεις τις λάθος επιλογές και τη λάθος πορεία του Ρεχάγκελ: παίκτες παροπλισμένοι από τις ίδιες τους τις ομάδες, ξεζουμισμένοι και πιθανότατα αδιάφοροι, οι ίδιοι και οι ίδιοι, σ΄ ένα «σύστημα» που συνοψιζόταν στην… ελπίδα «να πιάσει την κεφαλιά ο Χαριστέας».

Πολλοί, μεταξύ των οποίων ομολογώ κι εγώ, είχαμε εκλάβει αρχικά τις κριτικές ως γκρίνιες ή ως προσωπικές μονομανίες. Η εικόνα της Εθνικής που είδαμε προχθές δικαιώνει, δυστυχώς, πανηγυρικά τους συναδέλφους. Ένας προπονητής ξεροκέφαλος, ξεπερασμένος, θύμα της αλαζονείας του. Και το τρισχειρότερο: απρόθυμος ή ανίκανος να δημιουργήσει μια ομάδα με προοπτική. Ίσως γιατί δεν αντέχει τη δουλειά, ίσως γιατί υποτιμά την αγάπη μας για την Εθνική, ίσως γιατί θέλει να αποχωρήσει κάποτε με μοναδικές αποσκευές τα περασμένα κλέη. Ναι, αλλά τώρα, ποιος κλαίει;