Μία εκ των υστέρων προφητεία

Η καταστροφή του πλούτου κατά τη διάρκεια των τελετών μετά τη συγκομιδή, είναι, για τον αφανή αυτόν ταξιδευτή τον Στρατή Ταταράκη από τη Μήλο, η πιο μεγάλη ίσως ανατροπή στο ιδεολογικό του οικοδόμημα. Καθώς επιστρέφει σιγά-σιγά στην ασφάλεια της μείζονος αποστολής, θα έχει τον καιρό να σκεφθεί πως φεύγει αφήνοντας πίσω του τα υπολείμματα της δικής του παρουσίας, δέρματα, καύκαλα ζώων και συμπεριφορές που διαφοροποιούν μ΄ έναν ίσως ανεπίστρεπτο τρόπο την παρθένα φύση που κόντεψε να τον καταπιεί. Όπως άλλωστε και τα όπλα του εξερευνητή Τζέιμς Μπρους, που μπορεί να έτρεπαν εύκολα σε φυγή τους τρομαγμένους Αφρικανούς της ενδοχώρας, αλλά σήμαιναν και την αρχή του τέλους της εποχής της αθωότητας. Είναι τα ίδια τα όπλα που δυο αιώνες μετά θα δώσουν τη δυνατότητα στις φυλές των τοξοφόρων κυνηγών να στήσουν τις πιο σκληρές δικτατορίες και να επιδοθούν στις πιο αιματηρές εμφύλιες διαμάχες που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Με την έννοια αυτή, το πολυεπίπεδο, ρέον και «επικό» αυτό μυθιστόρημα είναι μια εκ των υστέρων προφητεία ή μια υπόδειξη για το πώς, υπό προϋποθέσεις, η Ιστορία της ανθρωπότητας θα μπορούσε να έχει πάρει άλλη τροπή.

Ο Μεγάλος Αμπάι του Μιχάλη Μοδινού δικαιούται, χωρίς υπερβολή, να καταλάβει μια σημαντική θέση στη λογοτεχνία του είδους, δίπλα στον Μέλβιλ με τον Μόμπι Ντικ του, τον Κόνραντ με το Νοστρόμο και την Καρδιά του Σκότους ή τον Τουρνιέ ( Παρασκευάς ή στις μονές του Ειρηνικού ). Το μόνο του ίσως μειονέκτημα είναι ότι γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα.