Η γλυπτική κάνει οικολογία

Θεραπεύουν τις πληγές του αττικού τοπίου με οικολογική γλυπτική, με αποτέλεσμα η δουλειά της γλύπτριας Νέλλας Γκόλαντα και της αρχιτέκτονος Ασπασίας Κουζούπη να φθάσει ώς το Παρίσι
Μάζεψαν τα μπάζα από την Αττική Οδό και τα «μεταμόρφωσαν» σε έργο τέχνης, ενώ λίγα χρόνια πριν μετέτρεψαν σε αρχιτεκτονικό γλυπτό τεραστίων διαστάσεων τα φορτωμένα με τόνους ξεχασμένου μαρμάρου λατομεία Πεντέλης. Η γλύπτρια τοπίου Νέλλα Γκόλαντα- υπογραφή της φέρει το γλυπτό θέατρο της Αιξωνής στη Γλυφάδα, αλλά και η προκυμαία του Φλοίσβου- και η νεαρή αρχιτέκτονας Ασπασία Κουζούπη ενώνουν τις δυνάμεις τους για να γιατρέψουν τις πληγές του αττικού τοπίου με οικολογική συνείδηση, αφού ανακυκλώνουν τα ήδη υπάρχοντα υλικά στον κάθε χώρο για να δημιουργήσουν τα έργα τους. Γλυπτά αρχιτεκτονικά περιβάλλοντα που κατάφεραν να διακριθούν διεθνώς, να προσελκύσουν την προσοχή του διεθνούς Τύπου και να κερδίσουν μια πρόσκληση για έκθεση στο Παρίσι με επίκεντρο τα ιδιαίτερα τούτα «Υ βριδικά Τ οπία».

«Στόχος μας είναι να αναιρέσουμε την αρνητική λειτουργία που προκαλούν οι αναγκαίες λειτουργίες των σύγχρονων μεγαλουπόλεων και να δημιουργήσουμε ένα νέο τοπίο, το οποίο

ΙΝFΟ

Υβριδικά τοπία έως τις 25 Μαρτίου στο Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού στο Παρίσι (http://www. fondationhellinique.fr).

να προκαλέσει την αναψυχή των κατοίκων», λέει στα «ΝΕΑ» η Νέλλα Γκόλαντα. Για τον σκοπό αυτό άλλωστε επιστράτευσε τα μπάζα της Αττικής Οδού για να δημιουργήσει σε μήκος οκτώ χιλιομέτρων, στη δυτική περιφερειακή λεωφόρο Υμηττού, μικρούς λόφους που εξισώνονται σε μέγεθος με τα μακρινά βουνά του ορίζοντα, έντυσε τα τσιμεντένια αντιστηρίγματα που επρόκειτο να καταλήξουν στα σκουπίδια με ειδικά ανακλαστικά υλικά και τα μετέτρεψε σε γλυπτά, ενώ «έπαιξε» με τα πλευρικά τοιχία του δρόμου για να μην ανακόψει τη θέα προς τους βράχους. «Πετύχαμε τη μεγαλύτερη δυνατή οικονομία, ανακυκλώνοντας υλικά και μειώνοντας το κόστος σε πολλές από τις φάσεις δημιουργίας των έργων και τις μεταφορές και χρησιμοποιώντας την τεχνογνωσία των τεχνικών ομάδων του εργοταξίου, αλλά και τα ήδη υπάρχοντα εργαλεία και μηχανήματα», προσθέτει η Ασπασία Κουζούπη.

Ωστόσο, δεν είναι επικίνδυνες οι παρεμβάσεις σ΄ έναν δρόμο ταχείας κυκλοφορίας; «Είναι ήπιες, ώστε να μην αποσπούν το βλέμμα του οδηγού», εξηγεί η κ. Γκόλαντα για το έργο, που ήταν ανάμεσα στους φιναλίστ για το ευρωπαϊκό βραβείο αστικού δημόσιου χώρου. «Βλέπουν πως κάτι τους αρέσει, αλλά χρειάζεται καιρό για να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει».

Η συνεργασία ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές, αλλά είναι μέλη της ίδιας οικογένειας- μητέρα και κόρη- δεν είναι ό,τι ευκολότερο παραδέχονται. «Ό,τι δημιουργούμε πραγματοποιείται ύστερα από σκληρές μεταξύ μας διαπραγματεύσεις και η καλή διαγωγή των χώρων στον χρόνο και τη χρήση έδειξε ότι μάλλον δεν έχουμε κάνει σοβαρά λάθη», απαντούν.


Τέχνη σε 135 στρέμματα

Κι αν ήταν πρόκληση η διαμόρφωση μιας λεωφόρου, τι συνέβη όταν βρέθηκαν μπροστά στα 135 στρέμματα του ανοιχτού μουσείου παλαιάς λατομικής τέχνης στα λατομεία Διονύσου Αττικής;

«Βρεθήκαμε μπροστά σε ένα χάος, όπου κληθήκαμε να διαμορφώσουμε ένα τοπίο μέσα στο τοπίο», απαντούν οι δυο συνεργάτιδες για το έργο τους, που ήταν υποψήφιο για βραβείο στην μπιενάλε τοπίου της Βαρκελώνης. «Οι δυσκολίες που συναντήσαμε ήταν μεγάλες και όλη η δουλειά έγινε με τα χέρια και με τη βοήθεια πέντε λατόμων που είχαν εργαστεί στα λατομεία όσο ήταν ενεργά». Το αποτέλεσμα ήταν διαδρομές στρωμένες με πέτρες ανάμεσα σε πυραμίδες ύψους έως και 30 μ. από λατύπη, σκάλες, αλλά και επεμβάσεις από μάρμαρο που αναδεικνύουν την πλαστικότητα του βουνού.