[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ανθρώπινες αδυναμίες

Πώς το λέει εκείνη η φωνή η βαθιά, είναι πολλά τα λεφτά γιε μου…. Μια δεξαμενή ατελείωτη, το χρηματοκιβώτιο του Σκρουτζ οι οικονομίες των εργαζομένων για τα γηρατειά τους. Για τα όλο και πιο μακρινά γηρατειά τους. Γιατί είναι και χρεωμένο το χρηματοκιβώτιο. Κάθε μέρα δουλειάς όλων αυτών των εκατομμυρίων του ενεργού πληθυσμού μαζεύει χρήμα εκεί μέσα. Και δεν αρκεί.

Και αυξάνονται τα χρόνια εργασίας και μειώνονται οι συντάξεις, τα εφάπαξ και παζαρεύονται οι μήνες και τα χρόνια. Αλλά η δεξαμενή, εκεί, παραμένει δεξαμενή για εκείνους που έχουν το προνόμιο της διαχείρισης. Πώς να μην κολαστούν οι άνθρωποι; Είναι μεγάλος ο πειρασμός. Από την άλλη έχεις τη Γερμανία, όπου αποφασίστηκε να ανέβει το όριο ηλικίας για τη σύνταξη στα 67. Η δουλειά είναι χαρά, οι υψηλόβαθμοι διαχειριστές των ταμείωνπολιτικοί είναι σίγουροι ότι όλος ο κόσμος απολαμβάνει να δουλεύει μέχρι τα 70 και μετά, όπως οι ίδιοι. Και μαζί με το όριο ηλικίας, ανεβαίνει και ο πειρασμός. Αν δεν κάνουν και πολύ καλές επενδύσεις, αν αγοράσουν και λίγο ακριβά ομόλογα, τι πειράζει, θα ακολουθήσουμε το γερμανικό μοντέλο, θα δουλεύουν όλοι ώς τα 67. Η δουλειά είναι χαρά, η δεξαμενή θα γεμίσει. Θα μπορούσαν να έχουν κέρδη, να ανεβάζουν τα χρηματιστήρια, συνηθίζεται αυτό, γιατί να μην αξιοποιηθεί τόσο χρήμα, να επωφεληθούν οι ασφαλισμένοι; Γιατί πρέπει, αντί να επενδύεται, να γλιστρά με τους πολύπλοκους αυτούς τρόπους, που μας θαμπώνουν εμάς τους ανίδεους- και δεν το κάνουν πρώτη φορά- και δεν καταλαβαίνουμε πώς γίνεται η μπίζνα, πώς κατεβαίνει η στάθμη της μυστήριας αυτής δεξαμενής και διεκδικεί χρόνια από τη ζωή μας; Γιατί πρέπει οι κυβερνήσεις να βάζουν διαχειριστές τελικά; Πότε έκαναν κερδοφόρες διαχειρίσεις;