Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Η μπαλάντα των γερανών

Oι φωτογραφίες έφθασαν στο e-mail μου πριν από μερικές μέρες. Τις συνόδευε ο υπότιτλος: «μας κρεμάνε σε γερανούς»… Σε μια πρώτη στιγμή, νόμισα πως πρόκειται για φωτομοντάζ. Ή για το έργο κάποιου προκλητικού καλλιτέχνη, εραστή του horror. Κάνω ζουμ και βλέπω ότι η μαύρη φιγούρα που κρέμεται στο σκοινί του γερανού, σαν φρίκη που «χορεύει» στον αέρα, είναι γυναίκα. Πρόκειται για τη νέα μόδα του απαγχονισμού των «αμαρτωλών γυναικών» στο Ιράν και στη Σαουδική Αραβία… Τα δυο ισλαμικά κράτη μισούνται μεταξύ τους, αλλά μοιράζονται από κοινού το μίσος για το γυναικείο σώμα. Όταν δεν τις θάβουν ζωντανές, τις απαγχονίζουν σε γερανούς. Άγνωστο γιατί έχουν επιλέξει αυτό τον τρόπο. Βολεύει περισσότερα τους εκτελεστές; Ως δείγμα «εκσυγχρονισμού», δίνοντας έτσι μια μεταμοντέρνα πινελιά στον τρόμο; Ή επειδή θέλουν να δείξουν ότι η γυναίκα αποτελεί ένα ανεπιθύμητο φορτίο για τις χώρες τους; Δεν ξέρω. Απλώς, μηχανικά και άθελά μου, σκέφτηκα για μια στιγμή τα άψυχα κορμιά να μένουν εκεί επί μέρες, στόχος των κοράκων που τους βγάζουν τα μάτια, τη σάρκα που σαπίζει δαρμένη από τον ήλιο και τη βροχή της Ανατολής… Όσο για τη Δύση, οι εικόνες αυτές θα περάσουν πάλι στο ντούκου. Για να μη χάσουμε τον ύπνο μας.

Προπαντός, όμως, το πετρέλαιό μας. Θα κράξουν βέβαια ξανά το Ιράν, αλλά επειδή θέλει να αποκτήσει την ατομική βόμβα.

Όσο για τη Σαουδική Αραβία, τσιμουδιά. Αυτή θεωρείται φίλη των Αμερικανών και εν γένει της Δύσης. Ούτε μια πορεία διαμαρτυρίας φεμινιστριών δεν θα δούμε. Την επόμενη φορά επομένως, μαζί με τα αεροπλάνα, τα ψυγεία, τα αυτοκίνητα που επιτρέπεται να τα οδηγούν μόνο οι άνδρες, η Σαουδική Αραβία και το Ιράν θα εισάγουν από τη Δύση και το τελευταίο μοντέλο γερανού… Για να κρεμάσουν τις μοιχαλίδες και όσες γυναίκες κατηγορούνται για «απρεπή σεξουαλική συμπεριφορά που αντιβαίνει τους νόμους του Αλλάχ». (Παρεμπιπτόντως, αυτή είναι πραγματική ταπείνωση για τους Πέρσες, όχι οι «300» του Ζακ Σνάιντερ). Και να σκεφτείς ότι τις προάλλες, μια γυναίκα στη Σαουδική Αραβία φίλησε τα πόδια του «μεγαλόψυχου» δικαστή, επειδή της μετέτρεψε την ποινή του θανάτου διά λιθοβολισμού σε θάνατο δι΄ απαγχονισμού…

Βλέποντας τη φωτογραφία αυτή, θυμήθηκα το βιβλίο του Βίκτωρος Ουγκώ «Η τελευταία μέρα ενός θανατοποινίτη». «Κάποτε ήμουν ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους ανθρώπους… Το πνεύμα μου νεανικό και πλούσιο, ήταν γεμάτο ονειροφαντασίες… Σκεφτόμουν κορίτσια, κερδισμένες μάχες, θέατρα γεμάτα θόρυβο και φώτα, κι ύστερα πάλι κορίτσια και μελαγχολικούς νυχτερινούς περιπάτους κάτω από τις καστανιές με τα απλωτά κλαδιά. Η φαντασία μου είχε πάντα γιορτή…. Τώρα είμαι αιχμάλωτος. Μου έχει απομείνει πια μόνο μια ιδέα, μόνο μια πεποίθηση, μόνο μια βεβαιότητα: καταδικασμένος σε θάνατο!». Εάν στη θέση των κοριτσιών που σκέφτεται ο θανατοποινίτης του Ουγκώ, βάλουμε τα αγόρια, κάπως έτσι ίσως θα σκεφτόταν η γυναίκα που εικονίζεται τώρα κρεμασμένη στο σκοινί του γερανού. Κάπως έτσι θα σκέφτονται όλες οι γυναίκες που θανατώνονται με φρικτό και ταπεινωτικό τρόπο στο όνομα του ιερού νόμου. Όπως με τον θανατοποινίτη του Ουγκώ, όμως, και σε αυτή την περίπτωση κανένας δεν θα νοιαστεί. Δεν θα υπάρξει καμία εκδήλωση απέχθειας, συμπόνιας, αγανάκτησης ή λύπης. Φαντάζομαι μόνο τη στιγμή που στη Σαουδική Αραβία ή στο Ιράν ο εκτελεστής βάζει μπρος τον γερανό και τραβάει τον λαιμό μιας «αμαρτωλής γυναίκας», μια νεαρή γυναίκα στη Δύση βάζει μπρος το αυτοκίνητό της για να πάει σε κάποιο ερωτικό ραντεβού. Η μηχανή του αυτοκινήτου ανάβει χάρη στο πετρέλαιο από τη Σαουδική Αραβία ή το Ιράν. Η αιώνια, ανελέητη, ειρωνεία της ανθρώπινης ιστορίας…