ΜΑΤΙΕΣ Οι Γυναίκες

Η μάνα μου με έλεγε «πασά μου». Το ίδιο και οι φιλενάδες της τους γιους τους. Νόμιζα ότι αυτά έχουν τελειώσει. Ότι η νέα γενιά δεν πιστεύει σε «πασαλίκια». Φαίνεται, όμως, πως δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Το αποδεικνύουν το Ευρωβαρόμετρο και μια έρευνα της Ελιζαμπέττας Καζαλότι («Φάκελος»: Έλληνες, οι τελευταίοι Ευρωπαίοι… πασάδες) που δημοσιεύθηκε, προχθές, στην «Ελευθεροτυπία».

Τι λέει το Ευρωβαρόμετρο; Ότι εμείς, οι Έλληνες, είμαστε τόσο «πασάδες», που θεωρούμε… έγκλημα το να βοηθήσουμε την ξεθεωμένη απ΄ τη δουλειά γυναίκα μας- γιατί εργάζεται σε υπουργεία κ.λπ. κι αυτή- στις δουλειές του σπιτιού! Τρεις στους εκατό βοηθάμε στην καθαριότητα, τρεις στους εκατό στο μαγείρεμα και ένας, μόνο, στο σιδέρωμα! Ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά στη Σουηδία, ας πούμε, είναι 19%, 21% και 12%! Στη Γερμανία 11%, 18% και 10%. Στην Ιταλία 11%, 12% και 6%! Στο Λουξεμβούργο 17%, 25% και 10%.

Και στη Φινλανδία, με τον δον ζουάν πρωθυπουργό, 14%, 16% και 12%!

Πέρα, όμως, από τις απρόσωπες έρευνες, να κι ένας συγκεκριμένος νέος, 26 ετών, Έλληνας, που απολαμβάνει τη θέα από το μπαλκόνι της καφετέριας πίνοντας τον freddo του και λέει στην Ε. Καζαλότι: «Ξέρεις τι σημαίνει, κοπέλα μου, πασάς; Ο άντρας που δίνει λύσεις σε όλα τα προβλήματα. Αυτός που δεν αμφισβητείται, που ό,τι κι αν πει είναι επιταγή και όχι θέμα προς συζήτηση. Και τέλος, αυτός που φέρνει χρήματα στο σπίτι»! (Λες και οι γυναίκες δεν φέρνουν χρήματα στο σπίτι…).

Το είπα στην αρχή, το έγραφα παλιά και θα το επαναλάβω: φοβάμαι ότι αυτή τη νοοτροπία του «πασά» την καλλιεργούσαν και την καλλιεργούν (τώρα, βέβαια, σε μικρότερο βαθμό) στους γιους τους οι μανάδες τους. Τους «ψηλώνουν». Ενώ, αντίθετα, «κονταίνουν» τις κόρες τους. Που μπορεί να είναι πιο έξυπνες, πιο οργανωμένες, πιο ευαίσθητες, αλλά έχουν ένα… μειονέκτημα: είναι γυναίκες! Δεν βλέπετε πόσες Ελληνίδες αντί να ψηφίζουν στις εκλογές άξιες γυναίκες, εμπιστεύονται ακόμη και ανάξιους άντρες;

Και να σας πω- και ζητώ συγγνώμηκαι κάτι προσωπικό: παίζεται, τούτο τον καιρό στο θέατρο «Δίπυλον» ένα θεατρικό έργο, που έγραψα, μαζί με τη Ράια Μουζενίδου, γι΄ αυτό το υπαρκτό και σοβαρό πρόβλημα της γυναικείας υποβάθμισης στην πατρίδα μας. Μίλησα πολλές φορές για το έργο, δημοσιεύθηκαν κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά, προσκλήθηκαν στην «πρεμιέρα» πολλές εκπρόσωποι γυναικείων σωματείων (και ήρθαν ελάχιστες). Και, ώς τώρα, δέκα μέρες μετά την πρώτη παράσταση, δεν έχει πουληθεί ούτε ένα εισιτήριο σε γυναίκα! Παγερή, εξοντωτική αδιαφορία, για ένα έργο που αφορά την Ελληνίδα- αλλά και τον άντρα εμμέσως- εκατό τοις εκατό!

Έχω γράψει, πριν από 30 χρόνια, ένα τραγούδι, με τον Γιάννη Σπανό, που έχει τίτλο «Οδός Αριστοτέλους». Ένας στίχος λέει: «και ήταν αρχηγός η Αργυρώ». Ε, λοιπόν, ξέρετε πόσα «άκουσα» επειδή έχρισα αρχηγό, σ΄ ένα παιχνίδι της παιδικής μου ηλικίας, ένα κορίτσι; Πού να σας τα λέω…