Φάγαμε …στο «Μαρουσάκι»

Μου θυμίζει μαγαζί της δεκαετίας του ΄90, είπε η φίλη μου η Τίνα μόλις καθήσαμε και ανοίξαμε το μενού στο «Μαρουσάκι», ένα σχετικά καινούργιο εστιατόριο στην καρδιά του Μαρουσιού. Η εντύπωση γεύσεων άλλης εποχής σχηματίστηκε από την παραφορεμένη σαλάτα με ρόκα, σπανάκι, κρουτόν παρμεζάνα και προσούτο, αλλά και το χαλούμι σχάρας, και το μπρόκολο ογκρατέν, και τα σκαλοπίνια με σάλτσα μαυροδάφνης. Το μαγαζί είναι ρουστίκ-χαρωπό στην αντίληψή του, με ξύλινα έπιπλα, κουρτινάκια λουλουδάτα σαν αυτά που είχαμε στις κουζίνες μας πριν από μία εικοσαετία, ασπροβαμμένο πέτρινο τοίχο και άλλα στοιχεία που σε παραπέμπουν σε ένα φολκλορικό, νοσταλγικό, σχεδόν βουκολικό παρελθόν. Μάλιστα το μαγαζί στεγάζεται σε μία από τις τελευταίες παραδοσιακές, μικρές μονοκατοικίες της περιοχής, με μεγάλο προαύλιο και κήπο. Περιποιημένα όλα από τη μια μεριά, εκτός χρόνου και τόπου από την άλλη. Τα λέω αυτά, βέβαια, με πλήρη γνώση της κορεσμένης όρεξής μου για τα ίδια, τα ίδια και τα ίδια. Αλλά ο κόσμος φαίνεται δεν τα έχει βαρεθεί, μια που- Τετάρτη βράδυ, σε προάστιο- και το «Μαρουσάκι» ήταν γεμάτο και με παρέες ώριμες, που φαινόταν ότι είχαν έρθει ξανά και έγιναν πιστοί. Ας τα δούμε όσο πιο αντικειμενικά γίνεται: τρεις σαλάτες παραγγείλαμε, η μία (όπως αναφέρω πιο πάνω) επανάληψη της παγκόσμιας μπεστ-σέλερ, με τα απαραίτητα φύλλα ρόκας, προσούτο, παρμεζάνα ξυσμένη και, φυσικά, μπαλσάμικο, σαν σιρόπι από πάνω. ΟΚ. Η άλλη, μια αξιοπρεπής σαλάτα ταμπουλέ με αρκετά τραγανό μπλιγούρι και καλή αναλογία μεταξύ του σταριού και των χορταρικών. Η τρίτη κάπως πιο προχωρημένη- με μαρούλι, αγκινάρες κονσέρβας και γαρίδες μυστηριωδώς μαλακές, χωρίς καθόλου τραγανή υφή. Πώς γίνεται μια γαρίδα λαπάς; Την συναντήσαμε ξανά, με τον ίδιο πλαδαρό χαρακτήρα, στο σαγανάκι. Το ριζότο του συζύγου μου ήρθε σε σχήμα τούβλου στο πιάτο, αλλά ευτυχώς η υφή του δεν έμοιαζε με το σχήμα!

Ήταν αξιοπρεπές χωρίς να είναι κάτι το ξεχωριστό.

Τα δυο ζυμαρικά, το ένα τορτελίνι με μελιτζάνα και το άλλο λιγκουίνι με θαλασσινά, ήταν μέτρια. Τα τορτελίνια, βαριά και μεγάλα, μας ήρθαν σε θερμοκρασία δωματίου.

Αισθανόμουν ότι ταξιδεύεις νοσταλγικά εδώ, αλλά όχι νόστιμα. Στο τέλος, όταν άφησα τις γαρίδες, πράγμα που πρόσεξε η σερβιτόρα, αντί να προβληματιστεί – ρωτώντας, ας πούμε, γιατί δεν μου άρεσαν- απλώς σήκωσε το φρύδι.

«Το Μαρουσάκι»: Παν.

Τσαλδάρη 8, Μαρούσι, τηλ.:

210-6127.100

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 25-30 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα:

Ρουστίκ χαρωπό

Κουζίνα:

Επιλογές από άλλη εποχή

Σέρβις:

ΟΚ

Κάβα:

Ικανοποιητική