[ Δρόμοι ] Σε ιδιωτικά…

… κλαμπ έχουν μετατραπεί τα 150 κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια. Σε αυτά, το ποσοστό των φοιτητών που προέρχονται από το χαμηλότερο 25% της εισοδηματικής κλίμακας είναι μόλις 3%. Ελάχιστοι είναι οι φτωχοί φοιτητές στα κορυφαία αμερικανικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, ενώ ο αριθμός των πλούσιων φοιτητών αυξάνεται ολοένα. Πώς εξηγείται αυτό; Όπως γράφουν ο Ουίλιαμ Μπόουεν, ο Μάρτιν Κούρτσβαϊλ και ο Γιουτζίν Τόμπιν στο βιβλίο τους «Ισότητα και υπεροχή στην αμερικανική ανώτατη εκπαίδευση», τα παιδιά των φτωχών οικογενειών δεν μπαίνουν καν στον κόπο να διεκδικήσουν την είσοδό τους σε αυτά τα πανεπιστήμια. Έχουν χάσει κάθε ελπίδα πριν καν αρχίσει ο ανταγωνισμός.

Το κόστος…
… για την κοινωνία είναι υψηλό: ηθικό και κοινωνικό. Το ηθικό είναι η ανισότητα των ευκαιριών. Και το υλικό είναι η απώλεια πολλών ταλέντων για την κοινωνία (αφού είναι γενικά παραδεκτό πως το ταλέντο που μοιράζει ο καλός θεός δεν είναι αποκλειστικότητα μόνο των προνομιούχων τάξεων). Στα ελιτίστικα πανεπιστήμια ξεχωρίζουν το Ντιουκ, το Μπράουν, το Γέιλ και το Χάρβαρντ. Διασημότητες, πολιτικοί, τραπεζίτες, επιχειρηματίες, εξαγοράζουν σε αυτά τη διακριτική μεταχείριση των παιδιών τους ή ακόμη και των παιδιών των φίλων τους (Ντάνιελ Γκόλντεν: «Πώς η αμερικανική άρχουσα τάξη εξαγοράζει τα κορυφαία πανεπιστήμια»). Το ιδανικό πανεπιστήμιο, όπως το φανταζόταν τον δέκατο ένατο αιώνα ο Τσαρλς Έλιοτ, ο εμπνευσμένος πρόεδρος του Χάρβαρντ, όταν έλεγε πως «η πολυτέλεια και η μάθηση δεν κάνουν καλή παρέα», δεν υπάρχει πια.

Ο Τόνι Μπλερ…
… ετοιμάζει τις βαλίτσες του και το γιουκαλέλι του. Όταν θα φύγει από την Ντάουνινγκ Στριτ θα αφήσει πίσω του πολύ λιγότερα πολυθέσια σχολεία (από εκείνα που προορίζονταν να χωρέσουν παιδιά από όλες τις εισοδηματικές τάξεις). Τα παιδιά των πλούσιων Βρετανών μορφώνονται σήμερα σε σχολεία που τα επιλέγουν με βάση την τιμή ακινήτων της περιοχής. Τα παιδιά των φτωχών στοιβάζονται σε σχολεία που μοιάζουν με αποθήκες. Όμως, η ιδέα για τα πολυθέσια σχολεία ήταν διαφορετική. Θα ήταν, λέει, μια αποτύπωση της εικόνας της κοινωνίας: θα συμπεριλάμβαναν πλούσιους μαθητές, φτωχούς μαθητές κι όλους τους υπόλοιπους ανάμεσα σε αυτά τα δυο. Κι αυτή η ιδέα δεν ήταν μια νεφελώδης αυταπάτη κάποιου ουτοπικού οραματιστή. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο, γράφει ο Τζόαν Χάρι στην εφημερίδα «Ιντιπέντεντ», πως τα σχολεία που διαθέτουν αυτό το αντιπροσωπευτικό κοινωνικό μείγμα φέρνουν τα καλύτερα ακαδημαϊκά αποτελέσματα. Ο Τζόαν Χάρι…
… συγκρίνει το Κεντ με το Γκράμπιαν. Στο Κεντ, το πλούσιο παιδί βλέπει το φτωχό μόνο μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου του πατέρα του που το πηγαίνει στο χλιδάτο σχολείο του. Το αποτέλεσμα; Στην ακαδημαϊκή αξιολόγηση, τα σχολεία του Κεντ είναι δυο φορές χειρότερα από τα υπόλοιπα. Τα σχολεία του Γκράμπιαν είναι τα πιο αντιπροσωπευτικά της βρετανικής κοινωνίας. Οι ακαδημαϊκές επιδόσεις τους είναι από τις καλύτερες. Η γνώση δεν μπορεί να χωρέσει σε ιδιωτικά κλαμπ, ούτε σε γκέτο.