Το κιτς στα Πανεπιστήμια

Με αφορμή το άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου, («ΤΑ ΝΕΑ» «Βιβλιοδρόμιο», 3.3.2007) για το «κιτς στα Πανεπιστήμια», η Ερατώ Μπασέα, υποψήφια διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και ο Β.Κ. (τα στοιχεία του στη διάθεση της εφημερίδας) γράφουν τις δικές τους απόψεις.

Η κ. Ερατώ Μπασέα ανάμεσα σε άλλα αναφέρει:

«Ο κ. Γεωργουσόπουλος δίνει την εντύπωση πως αδυνατεί να εντοπίσει την πηγή αυτού του χειμάρρου κιτς. Το “κούνημα του δαχτύλου” και η διάθεση που ανακαλεί στη μνήμη διάλογο σε τρόλεϊ (“Σήκω να κάτω εγώ… Που κατήντησε η σημερινή νεολαία;”) δεν βοηθά. Δεν είναι το άγχος και η επαπειλούμενη ανεργία μόνο. Είναι επειδή το κιτς κυβερνά όλους τους χώρους της δημόσιας ζωής. Κιτς στον τρόπο διδασκαλίας δασκάλων και καθηγητών, στα ταγεράκια και τις ομιλίες “θεραπόντων”, στα μαραμένα παρτεράκια και τα σκουριασμένα κάγκελα, σε κτίρια και βρώμικα παράθυρα μεταφορικών μέσων. Κιτς (ως έναν βαθμό) και στα μυαλά των μικρομεσαίων (και όχι μόνον, φυσικά) που στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικό σχολείο, πλασματικό και αγγελικά πλασμένο, μακριά από τις μάζες μεταναστών και του λαού».

Ο Β.Κ. αναφέρει μεταξύ άλλων:
«Είμαι ένας φοιτητής που συμμετέχει στις τωρινές καταλήψεις. Και ζει από μέσα την αποθέωση αυτού του “κιτς”… Αρχικά θα ήθελα για το “δίκαιο του στραβού” να πω ότι βανδαλισμοί και καταστροφές δημόσιας περιουσίας σε περιόδους καταλήψεων είναι πλέον σπάνιο φαινόμενο και βρίσκεται στα όρια της έκλειψης.

Στη συνέχεια θα ήθελα να σας παραπέμψω στην αισθητική της σημερινής μας κοινωνίας. Είτε είναι σε καφετέριες, ξενοδοχεία είτε είναι σε δημόσια νοσοκομεία και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, είτε στα καγκελάκια του τέως δημάρχου Αθηνών. Και αν μου επιτρέπετε να πάω και πιο πέρα, στην αισθητική τροχαίων ατυχημάτων- που δεν σπανίζουν ιδιαίτερα στη χώρα μας – και αν επεκταθούμε και στις μυθοπλαστικές τέχνες, την αισθητική τού να εξετάζονται επανειλημμένως οι δεξιότητες και οι γνώσεις σου, τα οποία είναι ό,τι πιο προσωπικό και αγνό κατέχει ένας άνθρωπος. Τι πιο κιτς από τους νόμους σε μια κοινωνία και ο συνεχής και άκομψος περιορισμός της αυθόρμητης εξέλιξής της».