Ματιές Η Γυναίκα

«Το οικονομικό είναι παράγοντας στρατηγικής σημασίας. Ακόμα και γυναίκες που πέφτουν θύματα ξυλοδαρμού, θα προτιμήσουν, ελλείψει χρημάτων και μόνο, να παραμείνουν στον αποτυχημένο γάμο τους». Το λέει η Δ. Σαγγανά, διαζευγμένη από εξαετίας και μητέρα ενός παιδιού, στα «ΝΕΑ» της 5/3/07 (Π. Στεφανής). Και τα λεγόμενά της έρχονται να επιβεβαιώσουν, με τρανταχτά στοιχεία, τόσο η Στατιστική Υπηρεσία όσο και το Ινστιτούτο Κοινωνικής Πολιτικής του Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών.

Αντιγράφω: «…Σχεδόν οι μισές γυναίκες δεν εργάζονται ή εργάζονται με χαμηλές αμοιβές, ακόμη και ως μη αμειβόμενα μέλη οικογένειας, οπότε διστάζουν ν΄ αφήσουν έναν αποτυχημένο γάμο. Ακόμη και ανάμεσα στις πιο μορφωμένες γυναίκες, που πιθανόν έχουν καλύτερες αποδοχές, τα “οφέλη” του γάμου είναι συγκριτικά υψηλότερα, ενώ μετά το διαζύγιο είναι αμφίβολα(…) Οι Ελληνίδες φτωχαίνουν πολύ και με τον χωρισμό και με τη διάσταση. Επωμίζονται και τα παιδιά και τις ευθύνες» (Χ. Συμεωνίδου, ΕΚΚΕ).

Γυρίζω 20 χρόνια πίσω: κάθε δύο, κάθε τρεις μέρες, βρισκόμουν σε διάφορα αμφιθέατρα, μαζί με τη Μελίνα, τον Λεντάκη, τον Γεννηματά και άλλους πολλούς. Μιλούσαμε για τη Γυναίκα και τα δικαιώματά της, την ίδια αμοιβή με τους άντρες για την ίδια εργασία, τη συμμετοχή της στα «κέντρα των αποφάσεων». Ενθουσιασμός από το ακροατήριο, σε κάθε περίπτωση, ψηφίσματα, προβολή μεγάλη στον Τύπο, ενθαρρυντικές δηλώσεις πολιτικών, από όλες τις πλευρές. Γίνανε, έκτοτε, κάποια πράγματα- δεν λέω. Αλλά η κατάσταση, σε σχέση με τη Γυναίκα, δεν άλλαξε και πολύ. Η θέση της Ελληνίδας δεν είναι αυτή που θα έπρεπε να είναι. Το ακούσαμε πολλές φορές και προχθές, 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Αλλά δεν χρειαζόταν να το ξανακούσουμε. Το βλέπουμε γύρω μας. Αλήθεια, μετά «τόσα κι άλλα τόσα», πόσες γυναίκες είναι στη Βουλή, στην κυβέρνηση, σε υψηλές θέσεις στη Δικαιοσύνη, στα Πανεπιστήμια και την Ακαδημία; Όσο για την ανεργία των γυναικών, η Ελλάδα είναι δεύτερη (13,3%) στην Ευρώπη! (Ευρωπαϊκή Επιτροπή).

Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών στη χώρα μας εξακολουθεί να πιστεύει στην «αποκατάσταση» μέσω του γάμου. Η οικονομική, όμως, εξάρτηση από τον άντρα-σύζυγο τής δημιουργεί τεράστια προβλήματα. Την καθιστά «διά βίου» υποτελή. Θυμάμαι, προ ετών, στη Μεσογείων, έναν άντρα να ρίχνει απανωτά σκαμπίλια στη σύντροφό του. Μπήκα στη μέση. Και η δερόμενη γύρισε και μου είπε: «Κάνε τη δουλειά σου, χριστιανέ μου! Μην ανακατεύεσαι στα οικογενειακά μας!». Κι αυτό, για να μη δυσαρεστηθεί ο «αφέντης» της και προκύψουν νέα «ντράβαλα».

Τότε, γράψαμε με τη Ράια Μουζενίδου το έργο «Εν βρασμώ ψυχής». Η παράσταση είχε μεγάλη επιτυχία. Το έργο ξαναπαίζεται από προχθές, με τίτλο «Εν θερμώ», στο «Δίπυλον». Γιατί είναι επίκαιρο και σήμερα. Δείχνει, ώς ποιο ακραίο σημείο μπορεί να φτάσει μια γυναίκα, η οποία στηρίζει τα πάντα στον γάμο και, κάποια ώρα, ηλικιωμένη και άρρωστη, εγκαταλείπεται από τον ξελογιασμένο, από μια νεαρή κοπέλα, σύζυγό της και μένει, απένταρη, στους πέντε δρόμους…