«Στους δρόμους γίνεται εμφύλιος»

Αρκετοί τα βάζουν με την «αναισθησία» της σημερινής ελληνικής κοινωνίας…

Ι.Μ: Θα μιλούσα περισσότερο για αδιαφορία, εσωστρέφεια, άκρατο ατομικισμό. Οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν κοινωνική συμπεριφορά και αυτό είναι περισσότερο θέμα παιδείας και όχι αναισθησίας. Θα πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τη ζωή μας από κοινού. Σε στιγμές δυσκολίας υπάρχει σύγκλιση, υπάρχει φιλότιμο. Αυτά τα ένστικτα ξυπνούν σε μεγάλες συγκρούσεις, σε πολέμους. Αλλά έχουμε κοινή ζωή και στα μεγάλα και πολύ περισσότερο στα καθημερινά. Τα μεγάλα προβλήματα επιλύονται ευκολότερα, για τα καθημερινά πρέπει να παλέψουμε. Αν δεν σκοτωθούμε μεταξύ μας οδηγώντας. Στους δρόμους γίνεται εμφύλιος. Φαίνεται ότι ο ένας δεν ανέχεται τον άλλον!

Β.Μ: Δεν μπορεί να είναι εντελώς αναίσθητος κάποιος που «τρώγεται» και παραπονιέται για την αναισθησία των άλλων. Και το αισθάνονται πολλοί αυτό. Άρα, μήπως, κάτι άλλο συμβαίνει και πρέπει να το δούμε και αλλιώς; Τι να πω;

Κάποτε,το κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας,ήταν το φιλότιμο.Μα αυτό αναζητείται στη σημερινή ελληνική κοινωνία της ευμάρειας…

Ι.Μ: Όταν χορτάσουμε πια, στη δύσκολη πέψη που θα έχουμε θα στραφούμε στα πραγματικά ζητήματα. Περίμενα ότι θα είχε συμβεί νωρίτερα. Η ευμάρεια αφορά ένα μεγάλο μεν ποσοστό, το οποίο όμως γίνεται όλο και πιο ανάλγητο. Παραμένουν πιο ευαίσθητοι όσοι υποφέρουν.

Φοβάμαι ότι με τον χρόνο, η διαφορά θα γίνεται πιο εμφανής. Β.Μ: Σήμερα λέμε ότι τα πάντα έχουν την τιμή τους- «πες μου πόσα», που λέει και η πιάτσααλλά νομίζω ότι αφιλότιμοι δεν γίναμε ακόμα.