[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μια μπούρκα

Μ πορεί να ακούγεται απίστευτο σήμερα ότι κάποτε οι γυναίκες είχαν κάψει τα σουτιέν τους, τότε που ο φεμινισμός διεκδικούσε ατομικές ελευθερίες. Ωραία εποχή, αν και στο Ιράν θα υπήρχαν τσαντόρ στα χωριά, αλλά δεν το ξέραμε. Τις μπούρκες του Αφγανιστάν τις πουλούσαν για φορέματα με το δίχτυ του κεφαλιού στη θέση τούίσως καμένου- σουτιέν.

Χρόνια μετά ξαναβλέπω ένα τέτοιο φόρεμα, τώρα εξηγούνται όλα, λοιπόν, οι πλούσιες πτυχώσεις, το βαρύ ύφασμα, το παράξενο κέντημα, σαν δίχτυ που άφηνε να φαίνεται λίγο το δέρμα του στήθους, και πού να φανταστούμε τότε στη Δύση, στην οποία ανήκαμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε και να το παραδεχόμαστε απολύτως, ότι φοριέται μπροστά στα μάτια, για να μπορείς να κοιτάς χωρίς να σε βλέπουν. Τα μάτια σου, όχι το στήθος σου. Μια μπούρκα από τον καιρό που εκεί τις πουλούσαν ελεύθερα- και φτηνά- οι γυναίκες στα χωριά, πριν τις κάνουν οι Ταλιμπάν υποχρεωτική αμφίεση των γυναικών. Μια μπούρκα που δεν ξέρει τι δόξες γνώρισαν οι όμοιες με αυτήν στον τόπο παραγωγής της. Κι ακόμα τώρα, που δεν είναι υποχρεωτικές, φοριούνται από πάρα πολλές γυναίκες για σιγουριά και ασφάλεια. Ή για θρησκευτικούς λόγους, όπως τα τσαντόρ, τα νιχάντ, τα δεν ξέρω ποια καλύμματα, πόσοι τρόποι περίπλοκοι υπάρχουν να καλύπτονται τα γυναικεία πρόσωπα, σαν ένοχα, σαν προσβλητικά. Τι νιώθουν, πώς ζουν οι καλυμμένες γυναίκες, είναι το καλά κρατημένο μυστικό της εποχής μας. Και δεν το αποκαλύπτουν όσες αγωνίζονται, στη Δύση που βρίσκονται αλλά δεν θέλουν υποτίθεται να ανήκουν, για να μπορούν να φοράνε τα καλύμματα των προσώπων τους. Μάλλον το σκεπάζουν, το φιμώνουν και το κρύβουν περισσότερο, όση φασαρία κι αν κάνουν.