[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Οι Ελληνίδες και τα παιδιά

Από όλες τις γυναίκες της παλιάς Ευρώπης οι Ελληνίδες γεννούν τα λιγότερα παιδιά, μόνο μερικές της νέας- και ακόμα φτωχότερης- Ευρώπης τις ξεπερνούν σε γεννητική εγκράτεια. Πώς κι έτσι, δεν αγαπούν τα παιδιά οι Ελληνίδες; Μάλλον τρελαίνονται για παιδιά, κι ακόμα κι όσα γεννιούνται είναι από καθαρή τρέλα. Σίγουρα θα έχει δημοσιευτεί σε άλλο ευρωβαρόμετρο ότι έχουν τις μικρότερες άδειες τοκετού και γονικές, τους λιγότερους παιδικούς σταθμούς, τα μικρότερα επιδόματα στην παλιά Ευρώπη, τις πιο δύσκολες υλικές συνθήκες στις πόλεις για να μεγαλώνουν τα μικρά παιδιά. Και θα το ξέρουν και χωρίς ευρωβαρόμετρο, ότι όταν τα παιδιά μεγαλώνουν, πάνε ή σε δημόσια σχολεία χωρίς αυλές, με μικρά ωράρια, ή σε ιδιωτικά σχολεία πανάκριβα.

Κι όταν μεγαλώνουν κι άλλο, χρειάζονται οπωσδήποτε πολλά λεφτά για τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερά τους, λεφτά που δεν εκπίπτουν από την Εφορία. Στη φοιτητική ηλικία οι ανώτατες σχολές τα θεωρούν κατ΄ αρχήν ανεπιθύμητα και μόνο έπειτα από στρεβλωτικές δοκιμασίες τα δέχονται, για να τα μεταμορφώσουν σε παράξενα όντα που βρίσκονται διαρκώς σε πολιτική διαμαρτυρία. Επιπλέον τα αγόρια έχουν να υπηρετήσουν τη μεγαλύτερη στρατιωτική θητεία στην Ευρώπη, στις χειρότερες συνθήκες.

Χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί, έλεγαν στην εποχή των χωριών, και οι Ελληνίδες δεν έχουν πίσω τους παρά μόνο τον θεσμό της πρόωρης σύνταξης:

μπορούν να σταματήσουν να δουλεύουν, να ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους με εισόδημα φτώχειας, να γυρίσουν να κλειστούν στο σπίτι τους, να υπηρετούν διά βίου τα αβοήθητα από την κοινωνία παιδιά τους και να αδειάσουν θέσεις εργασίας για μερικά από τα παιδιά των άλλων, που έχουν μεγαλώσει στο μεταξύ. Πρέπει να είναι (να είμαστε) παλαβές! Κάνουμε ακόμα παιδιά!