[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Εύκολες κρίσεις

Με πόση περιφρόνηση μιλάνε ακόμα μερικοί για τα πτυχία των πανεπιστημίων της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, διαφόρων άλλων χωρών στις οποίες καταφεύγουν οι ανεπιθύμητοι του ελληνικού συστήματος… Τι αυτοπεποίθηση έχουμε ως Έλληνες, είναι εντυπωσιακό. Πού το ξέρουμε δηλαδή ότι είναι τόσο χάλια αυτά τα πανεπιστήμια; Στο κάτω κάτω, όλον αυτό τον καιρό που τα ελληνικά είναι κλειστά, εκείνα δουλεύουν κανονικά και ό,τι και να είναι, καλύτερα από το τίποτα θα είναι σίγουρα. Θα έλεγα να είμαστε κάπως σεμνότεροι στις εύκολες αυτές κρίσεις. Κάπως λοξά τα βλέπουμε τα πράγματα, έως ανάποδα. Κανονικά, για να δικαιούμαστε τέτοια περηφάνια, θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο.

Αφού είμαστε οι καλύτεροι, θα έπρεπε εκείνοι να έρχονται εδώ να σπουδάσουν, όχι να πηγαίνουν οι δικοί μας εκεί. Όπως έτρεξαν οι γείτονες, μακρινοί και κοντινοί, για να πιάσουν δουλειά. Αλλά με τα πανεπιστήμια έχουμε διάφορες έμμονες ιδέες.

Νομίζουμε ότι για να είναι καλά πρέπει να έχουν στενή είσοδο. Να περνάνε λίγοι, αυτό είναι το ζητούμενο. Και γιατί δεν θα είναι καλά τα βουλγαρικά, ας πούμε; Πού το ξέρουν όσοι τα κατηγορούν, ότι είναι χάλια; Επειδή πάνε εκεί οι αποτυχόντες από εδώ; Μα, πάνε και στην Αγγλία οι αποτυχόντες.

Είναι κι εκεί χάλια τα πανεπιστήμια, που διαθέτουν θέσεις και σπουδάζουν τόσοι νέοι από όλο τον κόσμο; Α, όχι, εκεί πρέπει να έχεις πολλά λεφτά να δώσεις, άρα, δεν μπορεί, κάτι καλό θα έχουν τα πανεπιστήμια. Ή απλώς βλέπουμε τα πράγματα σαν νεόπλουτοι, που σέβονται μόνο τα πολλά λεφτά, όσα έχει να δίνει κανείς στα φροντιστήρια, στο λύκειο, και στα καλά ιδιωτικά σχολεία, και μετά στα ακριβά του εξωτερικού.