[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η φύση δεν βαριέται;

Βγήκαμε βόλτα το πρωινό της Κυριακής, την πιο ζεστή μέρα του Μάρτη τα τελευταία εκατό χρόνια.

Της φαινόταν πως ήταν η πιο ζεστή, για εκατό χρόνια δεν έπαιρνες όρκο, αλλά υπήρχε μια υπερβολή στην ατμόσφαιρα. Τα λουλουδάκια, χαζοχαρούμενα, απελπιστικά αθώα, είχαν ανοίξει σε όλα τα χρώματα, σαν να ήταν προχωρημένος Μάης. Μυρωμένα τα αεράκια, ανυποψίαστα, χαρούμενα τα τιτιβίσματα, ανέμελα, όλη η φύση χαρά Θεού και μόνο οι άνθρωποι βουτηγμένοι στο άγχος. Πού θα πήγαινε αυτή η κατάσταση; Αν κάνει τόσο ζέστη τώρα, τι θα απογίνουμε το καλοκαίρι; Και του χρόνου; Και ποιες πόλεις είναι, είπαμε, που θα βυθιστούν πρώτες στα νερά; Η Νέα Υόρκη ή ο Πειραιάς;

Να μη μπορεί να απολαύσει ο περιπατητής τη μόνη βόλτα του διμήνου… Αυτή η αφέλεια της φύσης καταντά εκνευριστική. Πώς είναι δυνατόν να μη γνωρίζει ότι κινδυνεύει; Εδώ υπάρχουν φιλόσοφοι και επιστήμονες που τη θεωρούν εκδικητική, μάλιστα μια θεωρία την ονομάζει Γαία, όχι προς τιμήν της αρχαίας θεάς απλώς ή επειδή θέλει να τιμήσει τον ελληνικό πολιτισμό, όπως φανταζόμαστε εμείς, αλλά επειδή πιστεύει ότι είναι κάτι σαν ζωντανός οργανισμός, που έχει αρχίσει να δυσφορεί με την ανθρώπινη δραστηριότητα, έχει προβλήματα υγείας, σκέφτεται να εκδικηθεί το ανθρώπινο είδος, ίσως και να το εξαφανίσει. Η εκδίκηση της φύσης, έτσι ονομάζουν πάντα οι δημοσιογράφοι τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Πώς είναι δυνατόν η ίδια η φύση να εμφανίζεται τόσο επιπόλαιη, τόσο ανεύθυνη, τόσο ανάλαφρη, χωρίς καμία συνείδηση του ρόλου που της αναλογεί; Δεν βαριέται να χαίρεται την άνοιξη τρεις φορές τον χρόνο; Έτσι γελαστή και ανθισμένη, μυρωμένη και μελωδική, σκοπεύει να μας σπάσει τα νεύρα, κι αυτό είναι πιο σίγουρο ακόμα και από το αν θα μας εκδικηθεί τελικά ως είδος.