«Ας μιλήσουμεγια σκληρότητα δίχως όρια»

Δεν είναι εύκολο να φέρει κανείς στη σκηνή το πιο σκληρό, το πιο απαιτητικό έργο του Σαίξπηρ, τον «Τίτο Ανδρόνικο». Η νεανική ομάδα «Αρένα», από απόφοιτους της Σχολής του Θεάτρου Τέχνης, το τολμά
Στα δύσκολα και τα ωραία βουτάει η θεατρική ομάδα «Αρένα», επιλέγοντας να παρουσιάσει τον απαιτητικό «Τίτο Ανδρόνικο» (1593). Η νεανική τραγωδία του Σαίξπηρ, στην οποία σωρεύει στη σκηνή φόνους, μοιχείες, εκδικήσεις, θυέστεια δείπνα και τελικά τα κουφάρια όλων των δραματικών ηρώων του, ενέπνευσε τους δύο ιδρυτές της ομάδας, Εύα Σιμάτου (μετάφραση) και Αλέξανδρο Σωτηρίου (διασκευή και σκηνοθεσία) και τους κινητοποίησε να το ανεβάσουν. Δουλεύοντας επί μήνες πάνω στο κείμενο υποστηρίζουν πως «είναι ένα έργο βίαια προκλητικό, βαθιά πολιτικό, που εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς». Από τα σπανίως παιζόμενα έργα, ο «Τίτος Ανδρόνικος» έχει σφραγιστεί από την παράσταση του Πίτερ Μπρουκ, στη δεκαετία του ΄50, με πρωταγωνιστές τον Λόρενς Ολίβιε

ΙΝFΟ

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ 210-3222.464).

και την Βίβιαν Λι, σε μια από τις μεγάλες κοινές τους επιτυχίες. Στην εγχώρια παραγωγή, πολλοί θυμόμαστε ακόμα την παράσταση του Σπύρου Ευαγγελάτου και την ερμηνεία της Λήδας Τασοπούλου στον σπαρακτικό ρόλο της Λαβίνιας.

Εξάλλου στο δράμα της κόρης του Τίτο αποκορυφώνεται το τραγικό ρίγος. Είναι στο επεισόδιο του βιασμού και ακρωτηριασμού της από δύο βάρβαρους πρίγκιπες, όταν η Λαβίνια που δεν έχει ούτε γλώσσα να μαρτυρήσει, ούτε χέρια για να γράψει τους δράστες, χαράζει πάνω στην άμμο τα ονόματά τους με ένα μπαστούνι, που το κρατάει στο στόμα της.

«Εξαιρετικά σφιχτή και ανατρεπτική, σχεδόν κινηματογραφική είναι η δομή. Μέσα από πράξεις ακραίας μορφής βίας, έρωτα, αναρχίας και οδύνης, λαξεύεται ένας κόσμος στρεβλός, με πρόσωπα που πάσχουν και χαράζουν από μόνα τους τις πορείες προς το τέλος», λέει ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Σωτηρίου, ο οποίος βρίσκει πως η σκληρότητα του έργου δεν είναι μακρινή από τη σύγχρονη σκληρότητα. Άλλωστε, η λησμονημένη για αιώνες σαιξπηρική τραγωδία, αναβίωσε σκηνικά στα μέσα του 20ού αιώνα, εξ αιτίας της επίδρασης της θεωρίας του Αρτό και του συσχετισμού της με το Θέατρο της Σκληρότητας.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Μιχάλη Τοπκαρά, οι φωτισμοί του Νίκου Σωτηρόπουλου και η μουσική του Γιώργου Διαμαντόπουλου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Αλέξης Σαρηπανίδης, Εύα Σιμάτου, Αλέξης Κλήμος, Ναθάνιελ Ράντα, Μαρία Γεωργιάδου και Αλέξανδρος Σωτηρίου.


«Το ένστικτο της εκδίκησης»

«Το έργο ανήκει στις ρωμαϊκές τραγωδίες του Σαίξπηρ, χωρίς όμως να αποτυπώνει πιστά μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο. Μέσα από μια εξαρθρωμένη Ρώμη που νικάει ύστερα από δεκαετείς πολέμους του βαρβάρους Γότθους, με την επιστροφή του ένδοξου στρατηγού Τίτου Ανδρόνικου, ερχόμαστε σε επαφή με την ωμότητα και τη βία ενός μαρμαρωμένου πολιτισμικού κώδικα της Ρώμης, αλλά και με τον παραλογισμό του ακραίου ανθρώπινου πόνου, ο οποίος οδηγεί στο ένστικτο της εκδίκησης», υποστηρίζουν οι δύο ιδρυτές της ομάδας.

Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης, επιστρέφουν στην εστία τους, με τον δικό τους «Τίτο» και την ομάδα τους εμπλουτισμένη.


Το γαλλικό πνεύμα έχασε τον Ανρί Τρουαγιά

Ο Ανρί Τρουαγιά, το αρχαιότερο μέλος (από το 1959) της Γαλλικής Ακαδημίας των Αθανάτων πέθανε χθες σε ηλικία 95 ετών. «Γεννήθηκε για να λέει ιστορίες, αληθινές ή βγαλμένες απ΄ το μυαλό του. Μία μέρα αν περνούσε χωρίς να γράψει, ήταν για εκείνον αμαρτία», δήλωσε στην εφημερίδα «Λε Φιγκαρό» ο Γάλλος ακαδημαϊκός Μορίς Ντρουόν για τον θάνατό του. Ο Τρουαγιά έγραψε περισσότερα από 100 έργα, ανάμεσα στα οποία διηγήματα, βιογραφίες του Τολστόι, του Πούσκιν, της Μεγάλης Αικατερίνης και θεατρικά έργα. Ήταν μόλις 27 ετών όταν το μυθιστόρημά του «Η Αράχνη» βραβεύθηκε με Γκονκούρ, την ανώτερη γαλλική διάκριση. Ενώ το τελευταίο μυθιστόρημά του «Το Κυνήγι» το έγραψε πέρυσι. Ο Τρουαγιά γεννήθηκε στη Μόσχα το 1911, όμως η οικογένεια του εμπόρου πατέρα του έχασε την περιουσία της κατά τη Ρωσική Επανάσταση, οπότε και έφυγαν από την πατρίδα τους. Περιπλανήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και τη Βενετία και το 1920 εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι. Δεν επέστρεψε ποτέ στη Ρωσία, θέλοντας να κρατήσει τις αναμνήσεις και τις εντυπώσεις από την παιδική του ηλικία. «Το χιόνι είναι πιο καθαρό στα όνειρά μου» είχε πει ο ίδιος σε συνέντευξή του. «Η επιτυχία δεν σημαίνει τίποτα. Ξέρω πολύ καλά τι λέω. Ήμουν μικρός όταν είδα τους γονείς μου να χάνουν τα πάντα σε ένα γύρισμα της τύχης. Κράτησα στο μυαλό μου αυτό το μάθημα ζωής».

ΙΝFΟ

Κυκλοφορούν 18 βιβλία του: οι βιογραφίες «Γκόρκι» και «Τσέχωφ» (μτφ. Θ. Σκάσσης, Εκδ. Λίμπρο), «Μαρίνα Τσβετάγιεβα» (μτφ. Μ. Καρρά, Εκδ. Μεταίχμιο), τα μυθιστορήματα «Ανάμεσα σε δυο πατρίδες» (μτφ. Μ. Καρακώστα, Εκδ. Μεταίχμιο), «Η βαρόνη και ο μουσικός» (μτφ. Ελ. Ανδριανού, Εκδ. Σοκόλης) κ.ά.