Το σώμα ως διαβατήριο

Η ΙΣΤΟΡΙΑ της πλαστικής χειρουργικής δεν είναι αθώα. Αναπτύχθηκε με ραγδαίους ρυθμούς την εποχή που στην Ευρώπη ευδοκιμούσαν οι φυλετικές θεωρίες και ο ρατσισμός. Οι καλύτεροι «πελάτες» της ήταν στην αρχή τα μέλη των στιγματισμένων ομάδων. Αρκετοί Ιρλανδοί προσπαθούσαν να απαλλαγούν από τα «μεγάλα αυτιά» τους. Όπως και ουκ ολίγοι Εβραίοι προσπαθούσαν να απαλλαγούν από την «εβραϊκή μύτη» τους. Εκείνος που φρόντισε να τους προσφέρει κάτι τέτοιο ήταν ο Ζακ Ζοσέφ. Εβραίος και ο ίδιος, ο Ζοσέφ θεωρείται ως ο πατέρας της μοντέρνας ρινοπλαστικής. «Νέα αγόρια και κορίτσια περνούσαν από το γραφείο του, προσπαθώντας να αλλάξουν το πρόσωπό τους, να αλλάξουν το σώμα τους. Είχαν την ψευδαίσθηση πως έτσι θα εξαλείψουν τα στίγματα της σημιτικής φυλής και θα γίνουν αποδεκτοί από την αρία φυλή» γράφει ο Γκίλμαν.

Σήμερα, Ασιάτες μετανάστες κάνουν πλαστικές παρεμβάσεις στα μάτια για να τα κάνουν να μοιάζουν «ευρωπαϊκά». Και Αφρικανές μετανάστριες προσπαθούν με διάφορες καρκινογόνες κρέμες να ασπρίζουν το δέρμα τους, προκειμένου να βρουν πιο εύκολα δουλειά. Η ιστορία επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς τρόπους, σε διαφορετικές εποχές.

Γιατί το σώμα μας είναι προπαντός ένα «διαβατήριο» με το οποίο μπορούμε να περάσουμε ή όχι τα σύνορα που χαράσσουν τα κυρίαρχα πρότυπα. Όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι θέλουμε να ανήκουμε στους «ανώτερους», τους υγιείς, τους όμορφους, τους «κανονικούς».

Κοντολογίς, να μη βρισκόμαστε απέναντι από το κυρίαρχο πρότυπο.

Αυτό που ζητάμε από την πλαστική χειρουργική δεν είναι να μας κάνει διαφορετικούς, αλλά όμοιους. Και κυρίως «αόρατους»…