Lifting, μέχρις εσχάτων

ΚΑΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ότι η γυναίκα που συμβολίζει τον 20ό αιώνα μοιάζει περισσότερο στην Άννα Καρένινα. Ενώ η γυναίκα που θα συμβολίσει τον 21ο αιώνα ενδεχομένως να μοιάζει περισσότερο στην Άννα Νικόλ Σμιθ, την άτυχη playmate που βρέθηκε νεκρή πριν από μερικές εβδομάδες. Δεν ξέρω εάν θα επαληθευτεί η «προφητεία». Τη βρίσκω όμως ενδιαφέρουσα. Η Άννα Καρένινα αναδείχθηκε μέσω ενός μυθιστορήματος. Η Άννα Νικόλ Σμιθ μέσω του περιοδικού Ρlayboy. Ή Άννα Καρένινα ήταν προϊόν της λογοτεχνικής φαντασίας και της μυθοπλασίας. Η Άννα Νικόλ Σμιθ ήταν προϊόν της show biz και ειδικά της πλαστικής χειρουργικής. Πράγματι, το κύριο μάθημα που έδωσε σε γυναίκες και άνδρες είναι ότι τα lifting δεν τελειώνουν ποτέ. Φανταστείτε πως η ίδια κήρυξε προληπτικό πόλεμο στους νόμους της σωματικής φθοράς και της βαρύτητας από τα δεκαπέντε της. Ακόμα και λίγες μέρες πριν πεθάνει έκανε για πολλοστή φορά ανόρθωση στήθους…

Θυμήθηκα την Άννα Νικόλ Σμιθ διαβάζοντας το βιβλίο του διάσημου Αμερικανού ανθρωπολόγου Σάντερ Γκίλμαν «Εξωραΐζοντας το σώμα». Ένα βιβλίο που μιλά για την ιστορία της πλαστικής χειρουργικής. Στη σημερινή εποχή, γράφει ο Γκίλμαν, το πάθος για την τροποποίηση του σώματος δεν γνωρίζει πολιτισμικούς

[ ΙΝFΟ]

● Sander L.Gilman,

Μaking the Βody Βeautiful:
Α Cultural Ηistory of Αesthetic Surgery, Ρrinceton University Ρress

φραγμούς. Εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς από τη Λατινική Αμερική μέχρι την Κίνα και από τον Καναδά μέχρι τη Σαουδική Αραβία. Και δεν γνωρίζει πλέον ούτε ταξικούς φραγμούς. Πλούσιοι και φτωχοί, αριστοκράτες και πληβείοι, ντόπιοι και μετανάστες θέλουν κάτι να διορθώσουν, κάτι να προσθέσουν, κάτι να αφαιρέσουν από το σώμα τους.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί την εξαίρεση. «Σήμερα δεν είναι πια οι υποψήφιες νύφες που έρχονται να φτιάξουν τη μύτη ή τα αυτιά τους πριν από τον γάμο, όπως συνέβαινε παλιά» μου έλεγε τις προάλλες ένας πλαστικός χειρουργός, άριστος γνώστης του χώρου. Σήμερα άνδρες και γυναίκες, σχεδόν κάθε ηλικίας και τάξης, απευθύνονται στους πλαστικούς χειρουργούς. Πολλοί θέλουν να τροποποιήσουν κάτι στο σώμα τους, εκδηλώνοντας έτσι τις φοβίες και τις ελπίδες, τις προσδοκίες και τους εφιάλτες τους. Μερικές από τις ιστορίες που καταγράφουν οι πλαστικοί χειρουργοί μπορούν να γίνουν άνετα αφορμή για μυθιστορήματα ή ταινίες. Κάποιος κύριος θέλει να κάνει lifting, προσπαθώντας να εξαλείψει τα σημάδια του χρόνου, επειδή έχει ερωτευτεί κοπέλα από τις χώρες του πρώην «υπαρκτού», αρκετά νεώτερή του. Νεαρή κοπέλα θέλει να κάνει ρινοπλαστική, επειδή ονειρεύεται

η μύτη της να μοιάζει της Σαρλίζ Θερόν. Ασιάτης μετανάστης θέλει μια «μικρή» παρέμβαση στα μάτια του, ώστε να αλλάξει το σχήμα και να το κάνει «ευρωπαϊκό». Και άλλες, που στερούνται τον άρτο τον επιούσιο για να αποκτήσουν γοφούς που παραπέμπουν- έστω και αμυδράστην Άννα Νικόλ Σμιθ.

Μια και καταλήξαμε πάλι σε εκείνη, θυμήθηκα και κάτι άλλο. Την απόφαση του προέδρου του δικαστηρίου, Λάρι Σέιντλιν, ο οποίος εκδίκασε την υπόθεσή της. «Θέλω να μείνει άθικτη η ομορφιά της» είχε αποφασίσει στις 16 Φεβρουαρίου. Ούτε λίγο ούτε πολύ αποφάσισε να τη μουμιοποιήσει. Την ήθελε μούμια, σαν τον Λένιν, τον Μάο, την Κλεοπάτρα. Σαν τις φάλαινες και τους πίθηκους που διακοσμούν διάφορα μουσεία. Ποιος ξέρει εάν αυτή η απόφαση δεν θα αποτελέσει ορόσημο για το μέλλον. Ποιος ξέρει εάν από εδώ και πέρα δεν θα συμβεί αυτό που συνέβη στην αρχαία Αίγυπτο, όπου η μουμιοποίηση κάποια στιγμή έγινε κτήμα των «κοινών θνητών». Τώρα που δεν υπάρχουν πια Λένιν και Μάο και που τα περισσότερα ζώα αποτελούν είδη υπό εξαφάνιση, ίσως δεν παραμένει παρά η μουμιοποίηση των playmate και των στάρλετ. Έτσι κι αλλιώς η εποχή του συνθήματος «οι επαναστάσεις δεν τελειώνουν ποτέ» έδυσε. Η εποχή του συνθήματος «τα lifting δεν τελειώνουν ποτέ» βρίσκεται μπροστά μας…