ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αϊ-Στράτης

O λόγος στους αναγνώστες.

Η Κατ.Νικολιδάκη, Φανερωμένη Ηρακλείου Κρήτης, γράφει:

«Κύριε Παπαδόπουλε, να ΄στε καλά για τη λιτή μα μεστή γραφή σας, τις καθημερινές λέξεις του λόγου σας. Του λόγου σας του αφτειασίδωτου. Για την αίσθηση της παρέας που μας δημιουργείτε.

Της παρέας που σαν να μας καλείτε να γίνουμε συμμέτοχοι. Να ΄στε καλά που μας οδηγείτε με λαγαρές αναφορές στο χθες σας, σε όσα είδατε, σε όσα ζήσατε. Σε όσα είδατε και κρατήσατε σε μνήμες άσβηστες. Για τις αστόλιστες μα τόσο ελκυστικές εικόνες μιας άλλης, ζηλευτής εποχής. Μιας εποχής που αβίαστα και θα ΄λεγα λαχταρώντας ψάχνουμε κάθε φορά στις “ΜΑΤΙΕΣ” των “ΝΕΩΝ”. Να ΄στε ευλογημένος. Το ΄χουμε ανάγκη. Διψάμε γι΄ αυτά και μας τα προσφέρετε μ΄ απλοχεριά, σαν δροσοσταλίδες στην κατάξερη έρημο που περισφίγγει πια τη ζωή μας. Αμετάνιωτα παρασύρθηκα, αν και σαν κάτι άλλο να ΄θελα να πω. Ας το πάρει λοιπόν το ποτάμι. Πισωγυρίζω στο φθινόπωρο του 2004. Ήμουν σύνεδρος στη 18η αμφικτιονία του Πανελληνίου Συνδέσμου Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών- στην Κω. Στο βήμα, για τις καθιερωμένες χαιρετούρες, ο υπουργός Αιγαίου κ. Παυλίδης. Ο κ. Παυλίδης θέλοντας να δείξει πόσο πολύ νοιάζεται για την επικράτεια της ευθύνης του, ακούγεται να λέει με καμάρι: “Αυτές τις μέρες επισκέφθηκα με τον γενικό γραμματέα της Περιφέρειας και ένα… άγνωστο μικρό νησάκι του Βορείου Αιγαίου… τον Αϊ-Στράτη”. Τσιμουδιά από την κατάμεστη με κάθε απόχρωσης συνέδρους αίθουσα. Και έκτοτε, συχνά καθώς μου έρχονταν στον νου, μελαγχολούσα που δεν πρόφτασα – κατέβηκε αμέσως από το βήμα- να του φωνάξω για το νησί των εξορίστων. Βέβαια θα έμαθε πόσο άγνωστο πανελλαδικά είναι, σαν το επισκέφθηκε για άλλη μια φορά συνοδεύοντας ώς εκεί τον Πρωθυπουργό.

Άγνωστο λοιπόν, έστω και αν από το 1925 ώς το 1963 (;) πολυκατοικήθηκε από “μετοίκους και λιποτάκτες” συγκεκριμένων ιδεών και ιδεολογιών, αλλιώτικων, κατά κακή τους τύχη από των κρατούντων. “Μέτοικοι και λιποτάκτες” αλλιώτικων ιδεών και ιδεολογιών που το μέτρησαν χιλιοστό προς χιλιοστό, το χιλιοπότισαν με τ΄ αδικοχυμένο αίμα τους και τους πικρούς κόμπους ιδρώτα, αγωνίας μα και πίστης- απρόδοτα αυτού του άλλου στίγματος ζωής. Δε μετριούνται οι τόσοι πέτρινοι τόποι και τα τόσα πέτρινα χρόνια στην πατρίδα μας. Και δεν ξεχνιούνται και δεν ακυρώνονται με όποιες και όσες επισκέψεις, μ΄ όσες και όποιες καταθέσεις, παράτες και εξαγγελίες…

Και δεν ξέρω, μα θαρρώ- και το χρωστάμε στη μνήμη τους- πως σαν το Άβατο, το Περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος στις γυναίκες, θα πρέπει να κηρυχθούν κι αυτοί οι πέτρινοι τόποι, τα μικρά “άγνωστα” ή περισσότερο γνωστά νησάκια, είτε τ΄ Αϊ-Στράτη είτε της Μακρονήσου και της Γυάρου, ΑΒΑΤΑ για τους συγκεκριμένους και για τους συγκεκριμένους λόγους… Όσο κι αν προσπαθούν, τα μαρτυρικά δρώμενα σ΄ αυτά ούτε απαλύνουν, ούτε σβήνουν στους αιώνες… Ας τους σεβαστούμε και είναι το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε για τη μνήμη τους…».

Αλληλογραφία.Μαρία Μαγριπλή:

Δεν έχω, δυστυχώς, χρόνο, για να διαβάζω στίχους αναγνωστών και κατόπιν να τους συμβουλεύω, όπως ζητάτε κι εσείς, πού να πάνε και τι να κάνουν. Ξέρετε πόσες τέτοιες επιστολές παίρνω την εβδομάδα; Τουλάχιστον δέκα. Δεν μπορώ να ανταποκριθώ. Λυπάμαι.