[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τι 35, τι 60, τι 67;

Η ζωή αρχίζει στα 50, όπως μας λένε εδώ και χρόνια οι διαφημίσεις αντιρυτιδικών προσώπου, οπότε τι είναι τα 65;

Δεκαπεντάχρονος είσαι στα 65, και σιγά μην πάρεις σύνταξη. Η δουλειά είναι χαρά, νιώθεις νέος, περήφανος που προσφέρεις, και κερδίζεις περισσότερα από όσα οι συνταξιούχοι.

Φτάνει να σου επιτρέπουν να δουλεύεις, γιατί στην πραγματικότητα και στην πρακτική, όσο θέλουν τα Ταμεία τους εργαζόμενους, άλλο τόσο δεν θέλουν τους ηλικιωμένους στη δουλειά οι νεώτεροι. Όσο τρέμουν τα Ταμεία τις συντάξεις, τόσο μετράνε οι συνάδελφοι τους μήνες των αρχαιοτέρων, μπας και αδειάσει καμιά θέση καλύτερη, γιατί οι αρχαιότεροι, ως γνωστόν, τις κρατούν, όσο αντέχουν, για τον εαυτό τους. Κι ακόμα και οι καλύτερες, οι βολικότερες, οι πιο εξασφαλισμένες θέσεις, είναι βαριές και δύσκολες για τους άνω των 60 (εξαιρούνται οι πολιτικοί, οι σκηνοθέτες και οι διευθυντές ορχήστρας). Μπορεί οι αντιρυτιδικές κρέμες να τους δείχνουν νεώτερους, αλλά χρειάζονται δέκα λεπτά το πρωί για να τις βάλουν, κι αν υπολογίσουμε και τις ώρες για γυμναστική, τσεκάπ, τα καθημερινά ρεκτιφιέ για εμφάνιση αξιοπρεπή στον στίβο της επαγγελματικής αναμέτρησης, θα πρέπει να δικαιούνται άλλους όρους εργασίας. Και τα Ταμεία δίνουν γενναιόδωρα συμβουλές, να δουλέψεις φίλε στα περήφανα γηρατειά, οι δουλειές όμως; Εκεί είναι σκληρό ρινγκ, δεν αστειεύονται, δεν χαρίζονται, πετάνε έξω όποιον δεν προσαρμόζεται, κι όσο μεγαλώνει ο εργαζόμενος και γερνάει, όσο νεώτεροι και ωραιότεροι και ανθεκτικότεροι μπαίνουν στον χορό, τόσο λιγοστεύει ο δικός του χώρος.

Και να πεις ότι σε πολλές δουλειές εκτιμούν τη συσσωρευμένη πείρα των μεγάλων;

Η προσαρμοστικότητα των μικρών είναι η σούπερ αξία.

Πρέπει να οργανώσουν αντεπίθεση οι μεγαλύτεροι σε χώρους δουλειάς, και τότε να δούμε τι θα λένε τα Ταμεία.