ΜΑΤΙΕΣ Μετά 48 έτη

Συμπληρώνω αύριο 48 χρόνια συνεχούς εργασίας σ΄ αυτήν την εφημερίδα! Και δεν «γιορτάζω την επέτειο» για μένα. Αλλά γιατί θέλω να θυμηθώ- και να θυμίσω, προπάντων- πόσα και πόσο σπουδαία πρόσωπα πέρασαν από τα «ΝΕΑ» σ΄ αυτόν τον μισό σχεδόν αιώνα που βρίσκομαι κι εγώ εδώ, πότε στην «ύλη», πότε στο ελεύθερο ρεπορτάζ, πότε στις έρευνες, πότε στην αρχισυνταξία, πότε στο χρονογράφημα. Κάνω αρχή από τον Λέοντα Καραπαναγιώτη. Είναι ο τελευταίος που έφυγε από την «οικογένεια». Μεγάλος δημοσιογράφος και περήφανος πολίτης! Με γνώσεις, με ήθος, με προσωπικότητα, με τόλμη, με ευθυκρισία. Ένας ξεχωριστός, έντιμος άνθρωπος, με τις γλύκες του και τις παραξενιές του, με το χιούμορ του και τη ζεστασιά του.

Διευθυντής, πιο πριν, ο Γιάννης Καψής. Χαλκέντερος! Δούλευε είκοσι ώρες την ημέρα, με το τσιγάρο πάντα στο χέρι, έχοντας όλους τους συντάκτες σε συνεχή εγρήγορση, θυμώνοντας, φωνάζοντας, καβγαδίζοντας αλλά και πίνοντας ένα τελωνείο ούζο μαζί με τους συναδέλφους λίγο πριν από το κλείσιμο του «φύλλου». Ωραίος Σμυρνιός. Που, κάποια στιγμή, παράτησε τη δημοσιογραφία για την πολιτική και δεν ξέρω ακόμη αν το μετάνιωσε ποτέ ή όχι….

Ο Κώστας Νίτσος.

Παρέλαβε την εφημερίδα να πνέει τα λοίσθια, επί Δημ. Λαμπράκη. Και πολύ σύντομα- άλλος δουλευταράς!- με δέκα κινήσεις άλλαξε τα πάντα: Ψαθάς χρονογράφημα, στην πρώτη σελίδα, στην πρώτη σελίδα επίσης κορυφή Φώκος Δημητριάδης, Χρ.

Καβαφάκης, Γ. Ρούσσος, Γ. Μανιατάκος, Κ. Σταματίου, Πηλιχός και Κλεάνθης, στα «Καλλιτεχνικά», Σβολόπουλος και Βανδώρος στα «Αθλητικά», Πασαλάρης διευθυντής σύνταξης, Βαρίκας αρχισυντάκτης και κριτικός, Κάτρης στο πολιτικό… Ο Νίτσος δεν έλεγε πολλά λόγια. Έπραττε. Και είχε βαρύ ίσκιο. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί «να του βγει». Μέσα του ήταν παιδικός, τρυφερός. Επί των ημερών του «ΤΑ ΝΕΑ» έσπασαν όλα τα κυκλοφοριακά ρεκόρ! Αφήνω πόσους νέους έβγαλε στο «κουρμπέτι». Ένα όνομα μόνο θα πω: Κώστας Μητρόπουλος.

Περνάνε τα χρόνια, άρχισα να μη θυμάμαι κι εγώ… Δεν ξεχνάω πάντως τον Ψυχάρη στο τυπογραφείο να κλείνει αδιάκοπα σελίδες, τον Γιάννη Μαρίνο ν΄ ακούει κλασική μουσική από ένα τρανζίστορ, δίπλα στους «μαρμαράδες», τον Ζουμπουλίδη, τον Γουσίδη στη Θεσσαλονίκη να μου τηλεφωνεί «βομβαρδίζεται το Αριστοτέλειο», τον Κόμη, τους Παπαδοπουλαίους, τον Αμαξίδη, τον Ιλάριο, κάτω στο πιεστήριο, τον Κωβαίο, αρχικλητήρα, τον Σκλια, στο λογιστήριο και βέβαια τον σπουδαίο Απόστολο Μαγγανάρη, που όλα τα περιοδικά «ποικίλης ύλης» της εποχής βγήκαν από τα χέρια του.

Κάποτε πρέπει να γράψει κανείς ένα βιβλίο γι΄ αυτό το απίστευτα γυμνασμένο επιτελείο των «ΝΕΩΝ» που έβγαζε δέκα «παραρτήματα» τη μέρα, επί Αποστασίας, που ήταν έτοιμο σε μια ώρα να καλύψει ένα ναυάγιο με εκατοντάδες θύματα, που δεν ήξερε τι θα πει «ωράριο», αλλά ήταν και πρώτο στις απεργιακές κινητοποιήσεις, που είχε τα καλύτερα «Καλλιτεχνικά» στην Ελλάδα (2η σελίδα) κι ένας «Αστερίσκος» του Νίτσου μπορούσε να κατεβάσει μια θεατρική παράσταση ή να της δώσει την πρωτιά, που ένα σχόλιο του Σταματίου γινόταν πανελλήνιο σλόγκαν («Γαργάλατα»- Νόβας), που ο Πηλιχός μεταμφιεζόταν σε γκαρσόν για να πάρει συνέντευξη από την Κάλλας, που το γραφείο του διευθυντή επισκέπτονταν, συχνά, ο Τσαρούχης, ο Κουν, η Βακαλό, ο Λιδωρίκης, ο Ρίτσος, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Ελύτης, ο Λεκατσάς, ο Βάρναλης, ο Λάσκαρις….

«Ω, οι ευτυχισμένες μέρες….»