Νέοι Δίσκοι

Ροκ παραμύθια με μάγισσες

Το σκηνικό είναι κάπως έτσι: έρχονται οι παλιοί και παίζουν όπως παλιά, έρχονται άλλοι παλιοί που όμως παίζουν σαν καινούργιοι, κάποιοι καινούργιοι παίζουν σαν πιο παλιοί από τους παλιούς και μερικοί καινούργιοι παίζουν καινούργιαόμως τίποτε δεν είναι καινούργιο απολύτως. Αυτό μας τέλειωσε. Το καινούργιο είναι απλώς η άλλη διαρρύθμιση του σαλονιού. Στην άκρη το τραπέζι, δεξιά το ράφι με τις φωτογραφίες της γιαγιάς και του παππού.

Καθόλου δεν αιφνιδιάστηκα με την εμφάνιση της Γιόκο Όνο. Αντιθέτως, απορούσα που είχε αργήσει τόσο με όλη αυτή τη ελεκτρο-κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη μουσική πιάτσα. Το «τάιμινγκ» όμως όπως και η ευνοϊκή διαιτησία παίζουν πάντα ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα. Και η καλλιτέχνις Γιόκο που η αβάν γκαρντ σκηνή την προσέχει σαν τα μάτια της, δηλώνει ευθαρσώς, «Ναι είμαι μάγισσα»- το witch κάνει ρίμα με το bitch- και παίρνει κεντρική θέση στον Μυστικό Δείπνο της ανακύκλωσης. «Μάγισσα» είναι ό,τι θέλει κάνει. Επιπλέον ως χήρα Λένον (που όλοι την κακολογούσαν ότι διέλυσε τους Βeatles- άδικα) έχει έναν τρόπο να γίνεται το κέντρο της προσοχής. Η Γιόκο εν ολίγοις επιστρέφει ως αντιήρωας, αδικημένη, δοκιμασμένη, πλουσία πλην τιμία, δοξασμένη από τον χρόνο. Όλα τα συναισθήματα ξετρυπώνουν μέσα από τα τραγούδια της, έτσι όπως έρχονται τώρα και τα πειράζουν διάφοροι ονομαστοί της μουσικής. Από τον Ηank Shocklee, παραγωγό των Ρublic Εnemy, μέχρι τον Αntony and the Johnsons, τους Αpples Ιn Stereo, την Cat Ρower έως τον Sleepy Jackson που σχεδόν δεν αγγίζει την πρώτη γραφή- όλοι παίρνουν το μολύβι και «ζωγραφίζουν» κάτι δικό τους πάνω στο κομμάτι της Γιόκο. Το «Revelations» μέσω Cat Ρower είναι ξεκάθαρο και δελεαστικό, η μελωδία του «Death Οf Samantha» ξεσκονίζεται από τους prog-rockers Porcupine Τree, ενώ η πιο μεγάλη επιτυχία της Όνο, «Walking Οn Τhin Ιce» γυαλισμένη από τον Τζέισον Πιρς και το (εδώ να δείτε δουλειά) το «Cambridge 1969» με τις τσιρίδες της Γιόκο να παίρνει μια κάποια μορφή από τους Flaming Lips, γίνονται καινούργια. Ένα καλό λίφτινγκ – μια nip tuck προσέγγιση – και η νέα Γιόκο κόβει και μοιράζει.


Όνο με μια ματιά

●1980: ●Γεννιέται 18 Φεβρουαρίου 1933 σε μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της Ιαπωνίας. ●Δραστηριοποιείται με το καλλιτεχνικό κίνημα Fluxus τη δεκαετία του ΄60 στη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο.

●Γνωρίζει τον Τζον Λένον το 1966, ο οποίος την ενθάρρυνε να ασχοληθεί και με τη μουσική, κάτι όμως που δεν είχε ιδιαίτερη αποδοχή από το κοινό.

●Κάνει το ντεμπούτο της στη δισκογραφία με τον Λένον το 1968 και το Τwo Virgins. Κυκλοφορεί το Double Fantasy και εισπράττει καλές κριτικές.

●1981: Κάνει επιτυχία με το τραγούδι Walking Οn Τhin Ιce, κόπια του οποίου λέγεται πως κρατούσε ο Λένον όταν πυροβολήθηκε. ●Συνεχίζει μουσική, εικαστικά και λοιπές ασχολίες στα 73 της ως επιφανές μέλος της ροκενρόλ κοινότητας.


Παράξενα πλάσματα…

Την είπαν Feminem, δηλαδή female Εminem επειδή ραπάρει όπως εκείνος και κάτω από το λευκό πορσελάνινο δέρμα της χτυπάει μια βέρα χιπ χοπ, καρδιά. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία της μαγισσούλας Lady Sovereign, προτού καλά ξημερώσει η μέρα- και ο πρώτος που ζαλίστηκε από τη χάρη της 20χρονης Αγγλίδας με συμπεριφορά από το Μπρονξ ήταν ο Jay Ζ μεγαλοράπερ και εξέκιουτιβ με κύρος. Η Σοβερέιν ανταπέδωσε με το «Ρublic Warning» (Universal) εξαπολύοντας ρίμες για αργά το βράδυ, από αυτές που ένα tough cookie όπως η αφεντιά της σερβίρει για να σπάει δόντια σε όσους επιμένουν σε τσάι, μπισκότα, σε φρου φρου και αρώματα.

… και ξωτικά του δάσους
Σου έρχεται το μαγικό με το που μπαίνει το πρώτο κομμάτι, Νew Οrleans στο κλίμα της πόλης, και η Georgia Αnne Μuldrow ως άλλη Νίνα Σιμόν αρχίζει να διώχνει το κακό. Μου αρέσουν αυτές οι μουσικές σε συνεχή αλλαγή και κίνηση – με τη φωνή που τις ενώνει όλες, από το χιπ χοπ και την τζαζ έως τη σόουλ και ελέκτρο όπως μπερδεύονται, σαν σκόρπια ρούχα κάποιου που ντύθηκε βιαστικά αλλά ωραία. Στο τέλος θα ζαλιστείς λίγο από τις αναθυμιάσεις των τραγουδιών και από τα 21 ξόρκια που μαζεύονται στο Οlesi: Fragments of an Εarth (Ρias), αλλά χωρίς δεύτερη σκέψη βάζω το CD μαζί με αυτά που θέλω να ξανακούσω.

Είναι σίγουρα μάγισσα η Tracey Τhorn. Άυλη παρουσία και μελωδικό αερικό στις συνθέσεις των Εverything Βut Τhe Girl, εδώ μόνη στο δάσος μακριά από τον σύντροφο Μπεν Γουότ, έχει στύψει από τη φανταστική clubland όση μελαγχολία άντεχε να μαζέψει. Πρώτη φορά σε σόλο δουλειά, ύστερα από δύο δεκαετίες, στο Οut Οf Τhe Woods (Virgin) φτιάχνει ηλεκτρονικά, τζαζ, ποπ παραμύθια- ερμηνεύει Άρθουρ Ράσελ- και ακολουθεί το μοτίβο που ξέρει πως θα την οδηγήσει έξω πάλι με ασφάλεια. Αυτές τις υγρές, ποτισμένες μουσικές τις έχω πάντα κοντά, για καλό και για κακό. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος Σατανάς κρύβεται στο επόμενο τραγούδι.