Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Μα να μην του στεριώσει τίποτα;

Ένα πήγε να κάνει ο κακομοίρης (καλόμοιρη είναι μόνο η Καλομοίρα- κοίτα να δεις τι θυμήθηκα, την τούρτα του Νιόνιου!). Ένα καλό και μόνο. Ο απελθών (και ουχί ισόβιος, όπως αποδείχθηκε)

άρχων του εκ-Πολιτισμού μας. Όλα τα άλλα τα άφησε να ρημάξουν δυο χρόνια, βροντοφωνάζοντας «όχι στον κρατικοδίαιτο εκ-πολιτισμό» (τι πήγε να κάνει τότε στο υπουργείο;) και φλερτάροντας με την αλαζονεία της εξουσίας. Τη μεταστέγαση όμως του μαγαζιού (του υπουργείου, ντε) και των υπαλλήλων σε νέο κτίριο στις καπναποθήκες Κεράνη στου Ρέντη, ε, αυτό το έβαλε μπροστά. Μεγαλόπνοο! Και κοίτα να δεις η τύχη.

Ούτε αυτό του στέριωσε.

Καθότι το κτίριο, σύμφωνα με τους υπαλλήλους του και τεχνικές έρευνες που επικαλούνται, είναι ακατάλληλο. Ακατάλληλο διότι, ας πούμε, αν παραβλέψει κανείς ότι δεν διαθέτει φυσικό εξαερισμό, η μηχανολογική μελέτη προέβλεπε κλιματισμό για ψύξη – θέρμανση 1.300 ατόμων, ενώ θα στεγαστούν 3.334. Επίσης, λένε πως ο φέρων οργανισμός του 40 ετών κτιρίου κλείνει τον κύκλο αντοχής του. Άσε που δεν έχει εκπονηθεί περιβαλλοντική μελέτη για κτίριο 40.000 τ.μ. που θα καταναλώνει τόνους καυσίμων, παρότι επιβάλλεται από τη διάταξη 270/2001.

Τι να πει κανείς; Εμ δεν έκανε το καλό, εμ του καταλήγει και στο γιαλό…


Την Ελλαδάρα μην την κλαις

Αγαπητή Φοίβη, Όσες φορές έχω διαβάσει κείμενα της εριτίμου συγγραφέως κυρίας Σώτης Τριανταφύλλου σε διάφορα δωρεάν φυλλάδια και έντυπα που κυκλοφορούν μόνο για να περνάει κανείς χαλαρά τις ώρες του στο Μετρό, είδα πως έχει πρώτον, συγκεκριμένη άποψη για την Ελλαδίτσα μας και δεύτερον, κακή, κάκιστη άποψη για την Ελλαδίτσα μας και τους Έλληνες. Πως, λέει, εμείς οι Ελληναράδες κάθε Πάσχα ξεχυνόμαστε στους δρόμους και πάμε στα χωριά μας και όσοι μένουν στην πόλη και δεν ακολουθούν τη νοοτροπία του Ελληναρά είναι καταδικασμένοι να μη βρίσκουν ούτε ντιλίβερι ανοιχτό και άλλα τέτοια κολακευτικά. Και, αίφνης, βλέπω ότι στην ερίτιμο συγγραφέα ετοιμάζουν τιμητική εκδήλωση- παρουσίαση. Δεν θα ήταν πρόβλημα να της κάνουν και ανδριάντα αν θέλουν και μαυσωλείο και ό,τι θέλουν, αλλά ο τίτλος τράβηξε την προσοχή μου: «Η Ελλάδα της Σώτης Τριανταφύλλου».

Δηλαδή, κυρία Φοίβη μου, ποια Ελλάδα εννοούν εκείνοι που την τιμούν; Την Ελλάδα του Ελληναρά που ξεχύνεται στους δρόμους και κάνει κι άλλα τέτοια ποταπά, ή την Ελλάδα που μένει πίσω και δεν βρίσκει ούτε ντιλίβερι ανοιχτό; Ποια είναι δηλαδή η δική της Ελλάδα; Έτσι, ενημερωτικά, θα ήθελα να ξέρω.

Με απορία, Βασίλης Χαραλαμπίδης, Πειραιάς Προφανώς, εννοείται η Ελλάδα των δωρεάν φυλλαδίων που κυκλοφορούν για να περνά κανείς χαλαρά την ώρα του στο Μετρό και μόνο, πρώτα απ΄ όλα, είναι η Ελλάδα της, αγαπητέ Βασίλη. Αυτό υποθέτει κανείς από τις επιλογές της, για το πού βρίσκει να πει το μακρύ και το κοντό της και ποιος της δίνει βήμα. Ή μήπως εννοούν την Ελλάδα που είναι πολύ σνομπ για να πει πως τρέχει στα χωριά της μαζί με τους άλλους Ελληναράδες (προτιμά να το κάνει κρυφά, στο πολύ σικ και με τα σκι στο καπό ή τρέχει στα Παρίσια) και την Ελλάδα που δεν βρίσκει ντιλίβερι και δεν βάζει και καμιά κατσαρόλα να μαγειρέψει; Ίσως την Ελλάδα που προτιμά το δήθεν «κόντρα» στην πλέμπα και βρίσκει ομοίους
Καίει, καίει το ντιζάιν

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, Ακολουθώντας (με τις εκατοντάδες άλλους προσκυνητές) τους μονοδρομημένους και υποχρεωτικούς διαδρόμους του ΙΚΕΑ του Αεροδρομίου, μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη σε περίπτωση πυρκαγιάς (όχι τόσο απίθανο με τόσο εύφλεκτα υλικά) θα πρέπει άραγε να ακολουθήσουμε όλη τη διαδρομή πριν καούμε και να αναζητήσουμε σωτηρία μέσα από τα ταμεία; Δεν θα έπρεπε να γίνονται ασκήσεις εκκένωσης παρουσία του κόσμου; Οι Αρχές (λέμε τώρα) το έχουν αντιμετωπίσει ως θέμα; Και επί τη ευκαιρία, σε χώρους τόσο πολυσύχναστους (όπως και στα νυχτερινά κέντρα, τα πλοία κ.λπ.), δεν θα έπρεπε στο προσωπικό της επιχείρησης να υπάρχει υποχρεωτικά γιατρός και να μην εκλιπαρούμε από μεγαφώνου τις εθελοντικές (και δωρεάν)

υπηρεσίες κάποιου πελάτη;

Νίκος Ζαχαριάδης Με τέτοιο στριμωξίδι και μπάχαλο, αγαπητέ Νίκο, μόνο οι ασκήσεις εκκένωσης του κτιρίου θα έλειπαν. Να μπαίνεις Παρασκευή μεσημεράκι στο μαγαζάκι και να σε βγάζουν πατημένο και αναίσθητο κατά την Κ υριακή το ξημέρωμα. Οπότε παρακαλάτε να μην έρθει η ώρα η κακή και να μην πέσετε πάνω σε κανέναν πανικοβλημένο που θα έχει αρπάξει κανέναν πυροσβεστήρα και θα στοχεύει προς πάσαν κατεύθυνση. Αλλιώς , προτιμήστε να αρπάξετε την ντιζάιν δερμάτινη πολυθρονίτσα και σπεύστε πάνω από τα κεφάλια των άλλων προς τα ταμεία και την έξοδο προτού φτάσουμε στο φλαμπέ. Όσο για τον γιατρό, μήπως εννοείται ψυχίατρο για την υστερία κατανάλωσης που διακρίνει όσους αντέχουν να στριμώχνονται για ένα σκαμπουδάκι από σφένδαμο;

Λέμε, μήπως;