[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Χάι τεκ

Ωραία, μπορεί να τύχει δηλαδή να απλώσεις το χέρι για να σταματήσεις ταξί και να είναι το χάι τεκ, με τηλεοράσεις, DVD του Καραγκιόζη… Παίζει Καραγκιόζη; Για να δούμε. Να δοκιμάσω την τύχη μου; Να το απλώσω το χεράκι μου για ταξί;

Στην πραγματικότητα θέλω κάτι πολύ πιο δύσκολο και σπάνιο από ταξί με μαγικές οθόνες.

Θέλω να σταματήσει ωραία ο ταξιτζής μόλις του κάνω σήμα, χωρίς να με ρωτήσει πρώτα πού πηγαίνω, σαν βιαστικός ανακριτής, λες και είμαι ένοχη για την επιλογή του τόπου κατοικίας μου. Να καθήσω πίσω σαν κυρία, να μη με μαλώσει, με την καλημέρα, που χτύπησα την πόρτα παραπάνω από όσο έπρεπε για να κλείσει· και φταίω για τα δεκάδες ευρώ που ξοδεύει για να τη φτιάχνει. Να μου πει και καλημέρα. Να μην αρχίσει την γκρίνια μόλις του πω πού πηγαίνω και να μη με κατεβάσει στη μέση της διαδρομής επειδή δήθεν κάποιο λαμπάκι άναψε στο καντράν και πρέπει να πάει συνεργείο. Το πιο δύσκολο απ΄ όλα είναι που θέλω να μην καπνίζει, βήχω, κοντανασαίνω, θεωρώ εντελώς διαστροφικό σε τόσο μικρό χώρο να λιβανίζει τον άλλον που υποτίθεται ότι είναι πελάτης. Και δευτερευόντως να μην ακούει καψουροτράγουδα με φωνές απελπισίας στο στερεοφωνικό του, δεν αντέχω ούτε τη συσσωρευμένη δυστυχία σε τόσο μικρούς χώρους. Καλό θα ήταν να μην κάνει γύρους, να μη στριμώξει μέσα πάνω από τρεις, να με ρωτάει πριν σταματήσει να τους πάρει, να μην κακολογεί τους προηγούμενους πελάτες του, τους συνανθρώπους του, την κυβέρνηση, τους μετανάστες, το σύμπαν. Αμ, δε θέλω ταξί χάι τεκ εγώ, θέλω χάι σοσάιετι, θα μου πείτε. Σωστό. Ας πάρω πάλι τρόλεϊ.