Ματιές Πικραμένος

Όταν ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής «κρεμάει» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, όταν ένας μεγάλος ηθοποιός εγκαταλείπει οριστικά τη σκηνή, όταν ένας μεγάλος τραγουδιστής φεύγει για πάντα από το πάλκο, με πιάνει μια μελαγχολία. Κι αυτήν, ακριβώς, τη μελαγχολία ένιωσα την περασμένη Τετάρτη, που το καλύτερο «δεκάρι» του ελληνικού ποδοσφαίρου, εδώ και πολλά χρόνια, ο Βασίλης Τσιάρτας, είπε αντίο στα γήπεδα, στους φιλάθλους, στους παλιούς συμπαίκτες του, στα 35, μόλις, χρόνια του…

Έφυγε, όπως είπε, πικραμένος. Αυτός ο παιχταράς! Που ανέβασε στα ύψη την ΑΕΚ. Που τον έλεγαν «μάγο» οι Σεβιλλιάνοι, στην Ισπανία. Αυτός ο μπαλαδόρος που, τόσες φορές, είχε πρώτο ρόλο στις νίκες της Εθνικής, στο «Ευρώ 2004».

Έφυγε ένδοξος, αλλά πικραμένος, γιατί, τώρα, στο τέλος, είχε μείνει χωρίς ομάδα! Και δεν μπορούσε, φυσικά, να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι ύστερα από μια τέτοια διαδρομή θα κατέληγε στην «ΑΕ Τίποτα».

Να γινόταν, τουλάχιστον, επί τη αποχωρήσει του, μια γιορτή!

Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, με συμμετοχή συμπαικτών και αντιπάλων! Να μιλήσει κάποιος για την προσφορά του, να του απονεμηθεί ένα κύπελλο, να του δοθεί η ευκαιρία να φιλήσει για τελευταία φορά τους συναδέλφους του! Ούτε κι αυτό έγινε. Και ούτε γίνεται, τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για κακό σημάδι. Δεν ήταν έτσι παλιά. Τότε, ο «αποχωρισμός» έμπαινε, υποχρεωτικά, στο πλαίσιο μιας λαμπρής τελετής…

Μίλησα για τον Τσιάρτα κι ο νους μου πήγε, αμέσως, στην ΑΕΚ, που προ μηνός την έβλεπε πρωταθλήτρια ο φλύαρος Φερέρ, βάζοντας μάλιστα και στοίχημα! Πού πας, ρε Καραμήτρο; Με τι παίκτες; Με τον Πλιάτσικα, τον Κονέ, τον Καπετάνο, τον Παουτάσο, τον Ντελήμπασιτς, τον Ίβιτς, τον Χετεμάι, τον Παπασταθόπουλο, τον Μόρα, τον Τζιωρτζόπουλο και τόσους άλλους της ίδιας κατηγορίας. Τον καιρό που η ΑΕΚ πρωταγωνιστούσε, είχε στις γραμμές της τον Ατματζίδη, τον Μανωλά, τον Τσιάρτα, τον Σαμπανάτζοβιτς, τον Κασάπη, τον Σαβέφσκι, τον Δημητριάδη, τον Αλεξανδρή, τον Μπατίστα, κατόπιν τον Νικολαΐδη- κι ας μην πήρε πρωτάθλημα επί των ημερών του- κι έναν προπονητή- ανεξάρτητα από τα όσα συνέβησαν αργότερα- που όποια ομάδα έπαιρνε την έβγαζε πρωταθλήτρια ή κυπελλούχο.

Τώρα, ποιον προπονητή έχει η ΑΕΚ; Έναν κύριο που δηλώνει ότι «στο λεξιλόγιό μου δεν υπάρχει η λέξη αποτυχία»; Που έβαλε στο ψυγείο τον Λαγό; Που ρίχνει στα πιο κρίσιμα ματς άπειρα παιδαρέλια; Που ισχυρίζεται ότι οι παίκτες δεν αντέχουν τρία συνεχή παιχνίδια και έχει, ωστόσο, «ξεπατώσει», σε συμμετοχές, τον Λυμπερόπουλο; Που δεν έχει, ακόμη, αντιληφθεί για ποιο λόγο οι παίκτες του τραυματίζονται στην πρώτη επαφή με αντίπαλο; Που επικαλείται, συνεχώς, το «μπάτζετ»; Που η ομάδα του έφαγε μιαν απίστευτη «τεσσάρα» την Κυριακή;

Αν προετοιμάζει, όντως, την ΑΕΚ του μέλλοντος, να του δοθεί χρόνος. Αλλά και ο ίδιος να πάψει να έχει αυτή την υπεροψία που τον διακρίνει.

Γιατί, ήδη, η ΑΕΚ είναι εκτός Κυπέλλου Ελλάδος, βρίσκεται τρίτη στο πρωτάθλημα και μετά το καινούργιο 2-0 από την Παρί Σεντ Ζερμέν έφυγε από το ΟΥΕΦΑ και επιστρέφει στη μιζέρια του ελληνικού πρωταθλήματος. Αντίθετα, ο Παναθηναϊκός, που κανείς δεν τον λογάριαζε, πριν από μια εβδομάδα, συνεχίζει στο Κύπελλο, νίκησε με 4-1 την ΑΕΚ, πέρασε στη 2η θέση και είχε μια αξιοπρεπή εμφάνιση με τη Λανς, στο ΟΥΕΦΑ. Ο Μουνιόθ δουλεύει, χωρίς να κάνει διαγγέλματα…