ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΗΣ

Γνώρισα τη Λούλα Αναγνωστάκη το 1982, όταν ο Κάρολος Κουν ανέβαζε την «Κασέτα». Πήγα στο σπίτι της, να μιλήσουμε για το έργο. Η συζήτηση συνεχίζεται από τότε, με κάθε ευκαιρία. Μετά τον χαμό του Χειμωνά, η Αναγνωστάκη κλείστηκε ακόμα πιο πολύ στο σπίτι της, στο διαμέρισμα της οδού Κουμπάρη. Διακριτικά, φτιάχνοντας τη δική της ρουτίνα. Τα παντζούρια μισόκλειστα, ο φωτισμός χαμηλός. Κάθεται συνήθως το διθέσιο καναπεδάκι και πάντα με ένα «καταραμένο τσιγάρο» ανάμεσα στα δάχτυλα. Κουβεντιάζει στο τηλέφωνο. Βλέπει τηλεόραση, απίθανες εκπομπές και σίριαλ, που μιλώντας γι΄ αυτά σε δεύτερο χρόνο είναι σαν να σπάει τον νόμο της ευτέλειας που μας τραβάει όλους προς τα κάτω και ξαφνικά συντελείται μια νίκη επί της βαρύτητας. Διαβάζει καθημερινά εφημερίδες και περιοδικά. Μιλάει ψιθυριστά, με έναν κοσμοπολιτισμό και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όλα, αν και δείχνει αφηρημένη. Αλλά όλο αυτό που περιγράφεται κάπως σαν εξεζητημένο, είναι αληθινό, δικό της. Η γοητεία στο πρωτότυπο. Μια διανοούμενη που αγάπησε τους ανθρώπους περισσότερο από τις ιδέες της.

Αγαπάει τη ζωή, γι΄ αυτό γράφει θέατρο. Δεν αθωώνει, δεν καταδικάζει, απλά ψάχνει για μικρούς κόκκους που δείχνουν μια βαθύτερη αλήθεια. Τα θέματά τους αφορούν κυρίως την αρχετυπική οικογένεια στη σημερινή άναρχη πραγματικότητα.

Πλάσματα ευάλωτα
Τα πρόσωπα στα έργα της είναι πλάσματα ευάλωτα που γελώντας και πονώντας ξεκαθαρίζουν κάποιους λογαριασμούς με τους εαυτούς τους, με τους τρίτους, με τον κόσμο όλο, χωρίς να χάνουν τίποτα από το μυστήριό τους και το ελκυστικό διφορούμενο των συμπεριφορών τους. Ζουν μια καθημερινότητα εντελώς συνηθισμένη, με μια αδυναμία να αποδεχθούν την πραγματικότητά τους. Κινούνται σε νησίδες ζωής, με φαντασιώσεις, μουσικές, τραγούδια, προδοσίες, διαψεύσεις, ανατροπές, κρυμμένες τρυφερότητες, ανείπωτες λέξεις αγάπης. Κάνουν τις ψευδαισθήσεις άμυνα στον κίνδυνο που είναι πάντα κάπου εκεί. Θέλουν να αγαπηθούν αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο. Πασχίζουν να αποκτήσουν μια καθαρότητα και σαν να θέλουν να αποτυπωθούν οριστικά. Γι΄ αυτό στα έργα της δεν υπάρχουν μεγάλοι και μικροί ρόλοι. Είναι πλάσματα θυμωμένα και γύρω τους κάτι πάντα συμβαίνει για πρώτη φοράγιατί αν δεν συμβαίνει σαν πρώτη φορά, δεν συμβαίνει καθόλου.