«Όλα πληγώνουν, το τελευταίο σκοτώνει»

ΣΧΕΔΟΝ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΕΞΩΣΤΗ, ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ
ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ
ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ. ΚΙ ΟΤΑΝ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ
ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΕΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ, ΔΕΙΧΝΟΝΤΑΣ
ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΨΗΛΑ, ΕΚΕΙΝΗ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΕ,
ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΝΤΑΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΙΣΟΡΓράφει
ΡΟΠΙΑ ΤΗΣ
Στα 40 χρόνια της πορείας της στο θέατρο, η Λούλα Αναγνωστάκη έχει γράψει 10 έργα. Ένας κόσμος φαινομενικά ήσυχος. Με ανεκπλήρωτους έρωτες, ανατροπές που βγαίνουν μέσα από αθέατες ρωγμές και τον θάνατο, που είναι πάντα αιφνίδιος. Ένα σύμπαν με μια απειλητική σιωπή. Έναν ήχο που δεν ακούγεται, αλλά σκοτώνει. Όπως στο «Ο ήχος του όπλου». Στο βιβλίο Ο ήχος της ζωής, δημοσιεύεται το απόσπασμα, μετά τη σύγκρουση μάνας- γιου, όπου ο νεαρός απειλεί πως θα σκοτωθεί, κρατώντας το περίστροφο. «Η Κάτια βγάζει έναν ρόγχο, παραπατά, παραπαίει, ο Μιχάλης έντρομος «μην κάνεις έτσι μάνα. Να, άδειο είναι, δες το, άδειο είναι, να». Η Κάτια σωριάζεται μονοκόμματα μπρούμυτα. Όλα σε κλάσματα δευτερολέπτων. Έχει πεθάνει. Η τελευταία φράση είναι του Μιχάλη: «Αστεία το ΄κανα. Μην κάνεις έτσι. Μάνα; Μάνα;!». Ακολουθεί μικρό σημείωμα της συγγραφέως «… προσπάθησα να γράψω ένα έργο πιστό στη δική του πραγματικότητα, όπου τα πρόσωπα να θέλουν να είναι ελεύθερα. Παρ΄ όλες τις παγιδευτικές προδιαγραφές. Έστω, να θέλουν να είναι ελεύθερα. Να το θέλουν περισσότερο από κάθε τι. Κι ίσως αυτό μονάχα να τους αρκεί».

Δεκαπέντε κείμενα συγκροτούν το βιβλίο Ο ήχος της ζωής που επιμελήθηκε ο Θανάσης Νιάρχος. Κείμενα μικρά και μεγαλύτερα, γραμμένα από την

Λούλα Αναγνωστάκη

Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΣΚΕΨΗ, ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ

ΕΚΔ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, ΣΕΛ. 112, ΤΙΜΗ: 10,50 #

Αναγνωστάκη και από άλλους που έχουν καταγράψει τις απαντήσεις της στις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού συνεντεύξεις της. Κείμενα με διαφορετικό περιεχόμενο και συνεκτικό ιστό την απλότητα, τη σαφήνεια, το ύφος της Αναγνωστάκη. Εισαγωγικά σημειώματα για τα προγράμματα των έργων της «Συναναστροφή», «Κασέτα», «Ο ήχος του όπλου», ένα κείμενό της για τον Κάρολο Κουν, σημειώματα για τον Γιάννη Κοντό, τη Μαλβίνα, για την ταινία του Αλέξανδρου Κολάτου, ο πρόλογος για τη βιογραφία του Νανέρη, μια συζήτηση με τον Νιάρχο και τον Φωστιέρη για το θέατρο, σύντομες απαντήσεις στο ερωτηματολόγιο του περιοδικού «01», η συνομιλία της με τον Μισέλ Φάις για τον Χειμωνά. Ανόμοια στο περιεχόμενό τους, αλλά προσωπικά, όπως αυτό που μιλάει για την απώλεια του Γιώργου Χειμωνά: «Το ζήτημα δεν είναι πόσο μου λείπει ο Γιώργος, το ζήτημα είναι που εκείνος έχασε τη ζωή του».

Νουάρ ταλάντωση
Αυτή είναι η στάση της Αναγνωστάκη. Χωρίς εγωκεντρισμούς. Με μια νουάρ ταλάντωση πένθους και εγκωμίου. Έτσι είναι ο κόσμος της. Φαινομενικά ήσυχος, πάνω από τις υπόγειες αναταράξεις. Η πιο δυναμική μορφή της ελληνικής δραματουργίας είναι ένα πλάσμα αντιφατικό- μεγάλης ευαισθησίας και δύναμης. Αινιγματική, εσωστρεφής και αγχώδης. Αγοραφοβική, κλεισμένη σπίτι της, στην οδό Κουμπάρη. Λευκή, σαν να μην την είδε ποτέ ο ήλιος, με ένα χιούμορ ιδιαίτερο και με μιαν αύρα μελαγχολίας. Φωτοφοβική, προστατευμένη πίσω από τα σκούρα γυαλιά. Λιγόλογη γιατί ξέρει να ακούει. Στο περιοδικό «01» δίνει το στίγμα της. Αυτοχαρακτηρίζεται «αναβλητική, φυγόπονη, αντιφατική- ευέξαπτη και συγκρατημένη». Η εικόνα που έχει για την απόλυτη ευτυχία είναι «οι άσκοπες βόλτες». Ο μεγαλύτερος φόβος της «η κακιά είδηση». Το αγαπημένο της απόφθεγμα «όλα πληγώνουν, το τελευταίο σκοτώνει». Η πιο υπερεκτιμημένη αρετή «η ειλικρίνεια. Εξοντώνει». Η σεξουαλική της φαντασίωση «γεύμα στη χλόη του Μανέ».