ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αχόρταγος

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Ι. Ε.Ηλιάκης, Μεσσηνίας 48, Γαλάτσι, γράφει:

«Ο Ρισελιέ βρικολάκιασε. Ο καλόγερος προκλητικός και ανάλγητος, αυθάδης, αναιδής και αλαζών, μετέβη εις το ανάκτορον του Καίσαρος και απήτησεν νέαν μεγαλειώδη βασιλικήν, καθώς και κατάλυμα πολυτελέστερον για τους 40 συνδαιτυμόνας του (βλ. ποίημα Βάρναλη:

Σαράντα σβέρκοι βοδινοί με λαδωμένες μπούκλες…).

Δεν του φτάνει το χλιδάτο ανάκτορο στον λόφο του Παλατινάτου. Θέλει και θερινό. Να χαλάσει το δάσος. Να τσιμεντώσει ό,τι απέμεινε. Ε, όχι άλλο, ορέ!

Όχι άλλη πρόκληση. Τη στιγμή που οι αμύθητοι θησαυροί, τα παγκάρια και τα πουγκιά των καλόγερων μετρούν δισεκατομμύρια και οι περιουσίες είναι αμέτρητες.

Και ενώ τα παγκάρια του είναι παραγεμισμένα, απαιτεί και προκαλεί. Τη στιγμή που η επαρχία βρίσκεται στο έσχατο σκαλοπάτι του ξεπεσμού και της ανέχειας, της υποβάθμισης και της φτώχειας. Αυτός τον χαβά του. Θέλει να μεγαλώσει τα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις του. Αχόρταγος. Και δεν θωρεί τη σεμνότητα και τον αγώνα του Αναστάσιου και του Ειρηναίου τη λιτότητα. Ναρκισσεύεται με τα πλουμιά και τους μαμουντιγιέδες. Τη στιγμή που θέλουμε σχολειά, νοσοκομεία, προστασία του πολιτισμού και του περιβάλλοντος, αυτός γυρεύει από τη φτώχεια του κράτους πακτωλούς χρημάτων για να κάνει άχρηστα, ανώφελα και επικίνδυνα κατασκευάσματα, για να ικανοποιεί τις άρρωστες μωροφιλοδοξίες και ορέξεις του».

Ο Ι.Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγου, γράφει:

«Με προβληματίζει το γεγονός ότι στη χώρα μας διευρύνεται συνεχώς η ψαλίδα μεταξύ της ελίτ των πλουσίων και του κόσμου της εργασίας. Το χάσμα όσο πάει και μεγαλώνει και όπου υπάρχει χάσμα εγκυμονεί ο κίνδυνος της κατάρρευσης.

Ένας κίνδυνος που θα συμπαρασύρει τους πάντες. Και ο κίνδυνος αυτός έχει όνομα: “τρομοκρατία”, “χουλιγκανισμός”. Οι νέοι που πλήττονται από την ανεργία εκτρέπονται, μετατρέπονται σε αναρχικούς μασκοφόρους, βυθίζονται στον κόσμο των ναρκωτικών και στη συνέχεια διαπράττουν ληστείες, επιδίδονται σε βιαιότητες. Είναι ένας φαύλος κύκλος από τον οποίο αδυνατούν να ξεφύγουν.

Αυτόν τον κίνδυνο δυστυχώς αρνούνται να αντιληφθούν οι οικονομικά προνομιούχοι. Απορροφημένοι από το αίσθημα της απληστίας από το οποίο διακατέχονται, αδυνατούν να διαβλέψουν τις συνέπειες της αδιαφορίας τους προς τον κοινωνικό περίγυρο. Δυστυχώς, κινούνται μέσα σε ένα κλίμα που το υποθάλπει η σημερινή κυβέρνηση, η οποία ολοένα και ψηφίζει με την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία νομοσχέδια χαριστικών πράξεων, με τις οποίες συσσωρεύεται περισσότερος πλούτος στους ολίγους.

Και ας λέει ότι δήθεν κινείται προς τον μεσαίο χώρο. Είναι καθαρή υποκρισία να προσποιείται ότι υπερασπίζει τα συμφέροντα των αδυνάμων, όταν έχει επιπέσει με τόση μανία επάνω στους εργαζομένους με αντεργατικά νομοσχέδια είτε για το ωράριο, είτε για τις αποδοχές, είτε αφήνοντας ανεξέλεγκτη την ακρίβεια που κατατρώγει και το τελευταίο υστέρημα, εργαζομένων και συνταξιούχων, ενώ την ίδια στιγμή χαρίζει δισεκατομμύρια στους ημετέρους.

Υπάρχει διέξοδος; Ίσως. Μια μικρή αναλαμπή υπήρξε από τη θέση την οποία εξέφρασε ο νέος πρόεδρος των βιομηχάνων, ο οποίος μίλησε για συναινετικές διαδικασίες απ΄ ευθείας με τους εργαζομένους. Αν ήταν ειλικρινής, θα το δούμε στην πράξη».