[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ανάποδες καταστάσεις

Δεν καταλαβαίνω πια αν ο νόμος- πλαίσιο είναι καλός ή όχι.

Αρχίζω όμως να καταλαβαίνω άλλα πράγματα. Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι κάποιοι συνδικαλιστές, ό,τι και να ήταν ο νόμος- πλαίσιο, θα άρχιζαν τις καταστροφολογίες.

Καταλαβαίνω ότι δεν πρόλαβαν καν να τον διαβάσουν, και προφανώς ούτε να σκεφτούν, τα είχαν έτοιμα τα καταστροφολογικά, τα έχουν έτοιμα πάντα.

Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι και κάποιοι πολιτικοί δεν τρώνε τα μάτια τους στο διάβασμα, τα έχουν έτοιμα κι αυτοί τα μεγάλα τους λόγια.

Καταλαβαίνω επίσης ότι πολλοί φοιτητές αρχίζουν και συνηθίζουν αυτή την ωραία ζωή με τα κλειστά πανεπιστήμια, έχουν χρόνο να κάνουν εκδρομές, να πηγαίνουν σε πολλά πάρτι και φυσικά τους κακοφαίνεται να πρέπει να σταματήσουν όλα αυτά απότομα και να δώσουν, λέει, εξετάσεις. Τι τις θέλουν τις εξετάσεις όταν όλα έχουν διαλυθεί; Ποιος νόμος- πλαίσιο το λέει αυτό, ότι οι εξετάσεις είναι η μόνη απόδειξη ύπαρξης της φοιτητικής τους ιδιότητας; Καταλαβαίνω ότι θα ήθελαν να τις καταργήσουν εντελώς κι αυτές, αλλά δεν έχει διατυπωθεί ακόμα σαν αγωνιστικό αίτημα. Κι αρχίζω να καταλαβαίνω τα δίκια τους, παιδεύονται τόσο να περάσουν στα ΑΕΙ, δικαιούνται να το ρίχνουν έξω μόλις το κατορθώνουν. Αρχίζω να καταλαβαίνω κι αυτούς που λένε άτολμο το νομοσχέδιο, ελπίζανε ότι κάποιος θα ήταν τολμηρός, αλλά γιατί περίμεναν να είναι η Μαριέττα Γιαννάκου και η κυβέρνηση της Ν.Δ.; Δεν καταλαβαίνω πώς έχουν τόσο πολύ αναποδογυρίσει τα πράγματα που να πρέπει κανείς να ελπίζει σε κάποιο μυθικό δεξιό πείσμα για να επιβληθεί απλή λογική στα Πανεπιστήμια. Κι αν οι βάρβαροι δεν έρθουν σήμερα, τι θα απογίνουν όλοι εδώ στην αγορά συναθροισμένοι;