Τέσσερις που γοήτευσαν

Τέσσερις ταινίες οι ανυπεράσπιστες. Τέσσερις χωρίς «δόντι». Τέσσερις με γοήτευσαν. Τέσσερις θα έβλεπα για δεύτερη φορά στην Αθήνα. Κατά χρονική σειρά: το ιταλικό «Ιn memoria di me» του Σαβέριο Κονστάνζο. Το «Εl oltro» του Αργεντίνου Άριελ Ρότερ. Το γερμανικό «Υella» του Κρίστιαν Πέτσολντ. Και το παλιομοδίτικο μελό του Ζακ Ριβέτ.

Γι΄ αυτή την τετράδα, λοιπόν. Με επικεφαλής τον Κλιντ Ίστγουντ και το κορυφαίο «Γράμματα από το Ίβο Τζίμα», τον «Καθοδηγητή» του Ρόμπερτ Ντε Νίρο, καθώς και την Εντίθ Πιάφ του «La Μome», το βραζιλιάνικο «Οι γονείς μου έχουν πάει διακοπές» και το κινέζικο «Ο γάμος της Τούγια». Εν ολίγοις το σινεμά, όπως κάθε μορφή Τέχνης, όπως κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, προέρχεται, προκύπτει από κάθε σημείο του πλανήτη. «Καλοί και κακοί υπάρχουν παντού», έλεγε ο Κλιντ. Αρκεί ο θεατής να βλέπει και να μπορεί. Το ουσιώδες, my friend. Το ουσιώδες. Αόρατο για τους πολλούς, σπουδαίο και αναντικατάστατο για τους αληθινούς δημιουργούς. Χωρίς αυτό, η ανθρωπότητα θα κοπάναγε το δασύτριχο στήθος της σαν τους «300» Ράμπο, ανακράζοντας εν χορώ «Α-ου!».