[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ευτυχισμένα παιδιά

Πώς μας ξέφυγαν τα παιδιά έτσι, είναι πολύ μυστήριο! Πότε έγινε αυτή η έρευνα και με ποια παιδιά μίλησαν οι ερευνητές; Να μας πουν ονόματα. Δεν είχαν ειδοποιηθεί, δεν είχαν ενημερωθεί ότι είμαστε οι πιο απαισιόδοξοι για το μέλλον, της Ευρώπης και το δικό μας, ότι τα βλέπουμε όλα μαύρα, ότι ανησυχούμε πολύ, ότι μας αδικούν, ότι έχουμε φριχτά παράπονα, ότι πάμε κατά διαόλου;

Πώς βγήκαν και μας εξέθεσαν έτσι τα ίδια μας τα παιδιά, δηλώνοντας ότι είναι ευτυχισμένα; Ποιος τους το επέτρεψε; Εμφανίζονται στη 18η θέση μέσα σε 21 ανεπτυγμένες χώρες σε ασφάλεια και υγεία, στη 16η στην Εκπαίδευση και στη 15η στην υλική ευημερία, και παρ΄ όλα αυτά καταλαμβάνουν την 3η θέση στην ευτυχία… Δεν είναι δικά μας παιδιά αυτά.

Δεν τα αναγνωρίζουμε. Δεν τους έμαθε κανείς ότι ακόμα κι αν είσαι ευτυχισμένος, δεν το δηλώνεις ξεκάθαρα στον πρώτο τυχόντα ερευνητή;

Είναι στοιχειώδης προφύλαξη. Μπορεί να σε ματιάσουν! Δεν το διδάσκονται στα σχολεία αυτόν τον κίνδυνο; Εμ, τι περιμένεις; Έτσι που πάει κατά διαόλου το εκπαιδευτικό σύστημα, αφήνουμε τα παιδιά απροστάτευτα να εκφράζονται ελεύθερα και δεν ξέρουν τι κινδύνους εγκυμονεί αυτή η συνήθεια. Άκου ευτυχισμένα; Πώς το σκέφτηκαν αυτό; Δε φταίνε αυτά, θα ήταν υποβολιμαίες οι ερωτήσεις. «Είσαι ευτυχισμένο;», θα ρωτούσαν οι ερευνητές· τι να πει το καημένο το παιδάκι αν βρισκόταν κι η μαμά μπροστά; Ντρεπόταν. Αυτό φταίει! Που επέτρεπαν στη μαμά να είναι μπροστά. Από τη μανία που έχουμε να μην τους λείψει τίποτα, καταφέραμε να τα κάνουμε στ΄ αλήθεια ευτυχισμένα. Και τώρα; Πώς θα μάθουν να γκρινιάζουν και να απαιτούν το δίκιο τους όταν μεγαλώσουν; Ορίστε, βρήκαμε άλλον έναν λόγο να είμαστε, εμείς οι μεγάλοι τουλάχιστον, πολύ δυστυχείς, πολύ απαισιόδοξοι και πολύ γεμάτοι αγωνία.